Одамна неам пишано тука. А и не ми се пишуе.
Одмори модмори до сеа демек све топ, убао си пројдов, сите могучи сетила ги надразнив и сите могучи сензибилности ги подмирив, и шо.
Доаѓаш тука, гуташ прашина и ти смрди на нафта. Сеа треа да се изолирам ко вампир и да се грбавам над книга по 8 саати у ден. Правен.
Сув материјал. Вака е, така е. Ти само памти и уживај. Ти ебам.
Ми се иде на високо. На планина, подалеку од све. Зрзе, у манастир. Ова машинава за перење доле, не се поднесуе.
Со Отец Никодим муабет да напраам, да се олабаам, да испланирам шо како за даље, у здрав и позитивен филм. Пошо тука не го постигнуем тоа.
Пошо некад треа да излезеш, за да видиш шо се дешаа внатре.
Не ојт поќе вака. У некој амбис на прокрастинација влагам, а не дека не праам ништо, него не е тоа тоа.
Далеку сум од тоа шо сакам да ми се дешава. А не сум жена, знам шо ми треба. Знам дека тоаш ќе ми биде топ.
Него да фатам залет, тоа е цел муабет.
Ќе биде бе, не се замарам. Само кењам пошо... пошо гледам.
Така му доаѓа, реално. Место да си терам и ја у свој bubble на игноранција ко и сви остали, ја се праам паметен, демек ќе читам, ќе дознавам, нешо, главен.
Сеј си мирен не секурчи. Кај и да се свртиш, power struggle. Напнати сите, нешо објаснуваат, демек, знаат.
Жими се. Дал си на форумов, дал си у струшко диско на Жаре Бербер, исти курац.
Него ај да не ја почињам темава..
Накнадно.