Драга,
додека пиеме кафе на тераса, Мајка ми дава безброј причини зошто не сака есен. Кај и да е веќе ќе ги собере пластичните столици и масата и ќе ги складира во гаражата да чекаат подобри времиња, а ритуалот ќе нѝ се префрли внатре.
Вели дека го мрази сивилото и тмурноста, и дождот и калта, и ветрот што ѝ постила лисја пред куќа и зад неа. Сепак мислам дека најмногу ѝ е за цвеќињата, животецот им е веќе при крај, а тоа значи празни саксии и голи ѕидови...
Јас пак, не сум како нејзините петунии, а уште помалку цвеќе за мирисање. Мене сега ми е сезона, живнувам, октомври никогаш не ме разочарал, а наутро студот ми штипе образи (барем некој го прави тоа, хехехе). Плус, си најдов дома еден прекрасен чадор, го донеле од туѓина, патувал 1700 км и останал забутан во фиока, никој не го приметил, не го зел. Целиот е црн и испишан со зборовите: Singing in the rain. Сега уште дожд да заврне, па ќе се дружиме...
Читам некој крими роман, мистерии и обдукции, мртвите ги учат живите.
Во меѓувреме, го слушам Лиам.
Со внук ми ги возиме неговите метални автомобилчиња на импровизирана стаза од перничиња и постелнина. Веќе три години како ми го разубавува животов...
Си купив блуза со срциња. Еј со срциња. Да ми кажуваше некој дека таква ќе купам ќе го направев будала.
Луѓето се менуваат кајги и понекогаш тоа и не е толку лошо.
Пред некој период мачката кај баба ми се омачи. Татко ми донел едно дома. Малку е ѓаволесто, често лежи на патосницата пред врата и набљудува. Го викаме Луцифер, Луци...
Х.