TpH_Bo_OkO
Трноризец
Многу од светските политиколози, анализирајќи ги состојбите на светската политичка сцена, ја поставуваат тезата дека политиката стана неразделна со мафијата, и дека двете меѓусебно си помагаат во остварувањето на цели, кои се од обострана корист. Доколку мислиме дека македонската политичка сцена, остана имун на поврзаноста со мафијата, тогаш само свесно замижуваме пред фактите и вистината, и самите себеси се ставаме во функција на гласачка машина, која преку своите гласови, овозможува стационирање на мафијашко-политички кланови во власта и институциите на системот, со што државната моќ и поседност, ја насочуваат кон своите „фондови“ преку кои ги остваруваат личните планови. Македонските политички структури, не само што се инфилтрирани во национална т.е. локална мафијата, туку се поврзани и со меѓународниот криминал. Доказ за ова мое тврдење, меѓу останатото е и разговорот на инспекторот Ацо Петров од Трета управа на ДБК со Петрит Аме, воден на 9 и 10 јули 1997 година, свикан за да се „расчистат неговите активности и врски во областа на организираниот криминал, врски и работа во корист на странски разузнавачки служби и учество во терористички акции“. Во службената белешка во која е интерпретиран разговорот со Аме, покрај тоа што пишува дека Петрит за себе признал дека по занимање е криминалец и дека се занимава со илегална трговија и шверц на оружје, дрога, нафта, цигари и други недозволени активности, тој ја потврдува својата поврзаност со Бранко Црвенковски и со други функционери на СДСМ, во шверцот со нафта, цигари и оружје. Ова само е едно камче, од мозаикот кој мене ми е портрет на Бранко Црвенковски, човекот кој ќе го памтам и како некој што не стана при интонирање на македонската химна како дел од првиот парламентарен состав. Поврзаноста на албанската мафија и Црвенковски, чија сопруга е сопственик на „Семос“, е и една од причините како Црвенковски, опкуражен од законските акти кои овозможуваат тајност на вложувачите во одредени типови на компании, успеа да стане еден од сопствениците на „Линк Телеком“, некаде во 1995/96 година. За „Линк Телеком“ се вели и се знае дека е една од повеќето телекомуникацисики компании кои работат на територијата на Русија. Бранко Црвенковски и СДСМ, секогаш се обидуваа (и се обидуваат), а и успеваа во тоа, капиталот да го сконцентрираат во своите најтесни и најлојални кругови, за потоа да можат да ги продололжат игрите на нечесноста. Потврда за тоа е неговиот таен состанок со Јане Миљовски, профи-гробарот, односно министерот во тренерки, кој беше ревносен штедач во ТАТ. и во ниедна друга банка. Поконкретно, во периодот кога Миљовски беше министер, во вилата во Охрид, под менторство на Црвенковски е изработен акционен план, за одтуѓување на капиталот од државата и негово пренасочување кон СДСМ. Односно, план како да се уништат фабриките и другите капитални објекти кои претставуваат „крвоток“ на државата, за да се обезвреднат и да имаат ниска цена, за потоа истите со добро изиграно сценарио, да бидат купени од блиски до Црвенковски и неговите луѓе во мафијата.
Пример за тоа со какви луѓе соработувал Црвенковски се неговите врски со компанијата на неговиот другар од студентските денови, Пеце Дамески, сопственикот на АСИБА&МГ, од која владата неколку пати купува поголем број на возила. Вкупната бројка на купени возила приближно изнесува 300-400 парчиња. Во истата таа фирма работи и неговиот шура Димитровски Владо како менаџер за продажба, а денес истиот тој е генерален менаџер на СА&СА компани. Случајнот со АСИБА&МГ, како еден од многуте (да не речам безбројните), е само уште една потврда дека политиката полека но сигурно, мафијата ја внесува во сите сектори на општественото и политичкото живеење. Тоа би го образложил и со позициите на Бранко Азески во менаџментот на оваа фирма во периодот 1997/98, а истовремено и неговото израснување во „чувар на грбот на Црвенковски“, што го доведува до претседателското место во Стопанската комора на Македонија. Едноставно, на Црвенковски и СДСМ им требаше таков човек, кој ќе може да претставува ментор на внесот на мафијата во бизнисот. Сите финансиски проневери на оваа фирма, се направени преку сметките во „Комерцијална банка“, чиј директор Хари Костов е „цицач“ на Црвенковски и негов човек од доверба. Тоа е само уште една потврда, дека зад секој од плановите за малверзации на Црвенковски и СДСМ, стои ланец на личности, кои го овозможуваат неговото реализирање. Затоа не ме зачуди што според снимката на видеокасетата од разговорот, се гледа дека Петрит Аме, освен на Бранко Црвенковски, ги наведува имињата и на Јован Андонов, Зоре Темелковски, Данчо Шутурков, Илија Иловски, Димитар Бузлевски, Љубомир Фрчкоски, Златко Соколиќ, Павле Трајанов, Ванчо Лазаров и други поранешни функционери на СДСМ, директори и бизнисмени што учествувале во организираниот криминал. Главен за шверцот на цигари во РМ бил Шутурков, кој ја ужива заштитата на Бранко Црвенковски и на СДСМ и како противуслуга за тоа го финансира СДСМ. За секоја пратка на цигари која ќе поминела преку територијата на РМ морало на Шутурков да му се плати таксата од 25.000 ДЕМ. За таа цел Шутурков ќе издал сертификат дека цигарите се производство на "Македонија - табак", додека пак на границата со СРЈ се покажувала друга фактура, во која стоело дека камионот е товарен со опинци, кикиритки, салама и друга стока. Од самата граница цигарите ги преземала СДБ на Црна Гора и ги носела до директорот на "Зета" - Ѓукановиќ, кој парите од цигарите ги употребувал за исплата на пензиите и социјална помош. Пријателството на Петрит Аме со Златко Соколиќ, сопственик на "Интерфалко" и пријател на Црвенковски се темелело на фактот што истиот за време на ембаргото многу шверцувал нафта, цигари и хемикалии. На Соколиќ, поврзаноста со албанската мафија многу му помогнала за да добијат контингент Слободан Богоески - советник во Владата на РМ и тогашниот премиер Бранко Црвенковски, за што Златко им плаќал големи суми на пари. Преку "Интерфалко" поранешниот министер за стопанство Јован Андонов - Реган перел пари, а меѓу честите гости на оваа фирма биле и Зоре Темелковски и Павле Трајанов, кои најверојатно имаат добро профитирано за услугите што ги имаат направено за оваа фирма. Но, споменувајќи ја „Македонија - табак“, повторно се соочив со фактот дека истата е најголемата трговска фирма со цигари во Македонија, која е криминално и организирано осиромашена и тоа за времето кога генерален директор беше Страшо Нелковски, висок функционер во СДСМ и кандидат за пратеник во 1998 година од скопската општина Центар. Имено, директорите на "Македонија табак" свесно испорачувале цигари на фирми од други држави, без притоа да обезбедат гаранции за наплатата. Според книговодствената состојба од 30 јуни 1999 година, вкупните побарувања на "Македонија табак" од фирми во Србија, Босна, Хрватска, Словенија и други деловни партнери од странство, изнесуваат 5,55 милијарди денари, или околу 179 милиони ДЕМ. Од навистина фарпантните податоци, може да се заклучи дека на десетици фирми (поаѓајќи од сумите кои ги должат), континуирано, во периодот од 1992 до 1999 година, им биле испорачувани цигари без да бидат намирени предходните обврски. Главните актери во "тутунскиот мост" преку кој од "Македонија табак", односно од Македонија, се одлеани милиони марки, се бившиот генерален директор Страшо Нелковски, неговиот заменик Данчо Шутурков и Љупчо Настевски, кој од октомври 1992 до февруари 1994 раководел со службата за извоз на цигари на поранешниот ЈУ пазар, а потоа се до 1999 година бил директор на Секторот за увоз-извоз на цигари. Директорите, своето незаконско работење, пред органите на управување во "Македонија - табак" го прикриваа на тој начин, што прикажуваа нереални и нецелосни извештаи за материјално-финансиското работење на фирмата. На долгиот список странски фирми од кои "Македонија табак " има побарувања, покрај навистина постоечките, се наоѓаат и "фантомски" фирми, кои не само што не постојат, туку никогаш не биле ниту регистрирани во трговскиот регистар во тие земји. Една од нив, преку која во мај 1998 година е направена "трговија" со цигари во вкупна вредност од 5.598.840 марки (и тоа со авионски превоз) е фирмата "Еуропрогрес" од Подгорица. Тоа го потврдуваат податоците до кои дојде македонското биро на Интерпол во соработка со Министерството за внатрешни работи на СР Југославија. Во известувањето од полицијата на СРЈ, се наведува дека фирма со такво име никогаш не била регистрирана во Стопанскиот суд, ниту пак ја има во евиденцијата на регистрирани претпријатија во Заводот за платен промет во Подгорица. Едно од камчињата со кои се комплетира мозаикот на нелегалното работење на тројката од "Македонија - табак", е и фирмата "Делта М" од Белград. Оваа белградска фирма долгот кон "Македонија - табак" за испорачани стоки во вредност од 5.896.820 марки, при крајот на 1995 година го "затворила" преку фирмата "Дувански комбинат" од Подгорица, на која "Делта М" наводно и испорачала пченица во иста вредност, која подоцна требало да биде реекспортирана во Македонија со што би се затворил кругот. Меѓутоа "кругот е малечок а во него не се сите". Имено утврдено е дека меѓу белградската и подгоричката фирма не постоеле никакви должничко доверителски односи, следствено ниту било какви договори за компензации и цесии. И конечно, според изјавата на директорот на "Дувански комбинат" од Подгорица, во магацините на овој комбинат никогаш не влегло ниту зрно пченица од "Делта М" по наводен налог на "Македонија - табак". Констатирав дека вкупниот износ за кој МВР на Македонија утврдило дека на ваков, или сличен начин, е оштетена "Македонија - табак", е преку 30 милиони ДЕМ и 1,5 милиони американски долари. За да се добие попрегледна слика за тоа дека Црвенковски и СДСМ навистина оделе кон тоа да го урнисаат македонското стопанство, и се што е вредно да истоварат во мафијашкиот партиски двор, говори и случајот во фабриката "Киро Фетак" од Куманово, на кој најдобро се отсликува функционирањето на таканаречениот "Бранков закон", со кој во Македонија е "стимулирано" вработувањето. Имено, со злоупотребата на овој закон, оваа кумановска фабрика успеала да ги "вработи" сите 500 работници, со што државната каса била олеснета за 1,2 милиони германски марки годишно. Ова се случило, иако, како што во оваа прилика владата ја убедувала јавноста дека ги презела сите мерки на претпазливост. Токму овие 500 фиктивни вработувања влегле во државната евиденција за мерење на ефектите од воведувањето на законот и биле претставени како вистински подвиг за време на посетата на тогашниот премиер Црвенковски на успешните кумановски фирми.
Пример за тоа со какви луѓе соработувал Црвенковски се неговите врски со компанијата на неговиот другар од студентските денови, Пеце Дамески, сопственикот на АСИБА&МГ, од која владата неколку пати купува поголем број на возила. Вкупната бројка на купени возила приближно изнесува 300-400 парчиња. Во истата таа фирма работи и неговиот шура Димитровски Владо како менаџер за продажба, а денес истиот тој е генерален менаџер на СА&СА компани. Случајнот со АСИБА&МГ, како еден од многуте (да не речам безбројните), е само уште една потврда дека политиката полека но сигурно, мафијата ја внесува во сите сектори на општественото и политичкото живеење. Тоа би го образложил и со позициите на Бранко Азески во менаџментот на оваа фирма во периодот 1997/98, а истовремено и неговото израснување во „чувар на грбот на Црвенковски“, што го доведува до претседателското место во Стопанската комора на Македонија. Едноставно, на Црвенковски и СДСМ им требаше таков човек, кој ќе може да претставува ментор на внесот на мафијата во бизнисот. Сите финансиски проневери на оваа фирма, се направени преку сметките во „Комерцијална банка“, чиј директор Хари Костов е „цицач“ на Црвенковски и негов човек од доверба. Тоа е само уште една потврда, дека зад секој од плановите за малверзации на Црвенковски и СДСМ, стои ланец на личности, кои го овозможуваат неговото реализирање. Затоа не ме зачуди што според снимката на видеокасетата од разговорот, се гледа дека Петрит Аме, освен на Бранко Црвенковски, ги наведува имињата и на Јован Андонов, Зоре Темелковски, Данчо Шутурков, Илија Иловски, Димитар Бузлевски, Љубомир Фрчкоски, Златко Соколиќ, Павле Трајанов, Ванчо Лазаров и други поранешни функционери на СДСМ, директори и бизнисмени што учествувале во организираниот криминал. Главен за шверцот на цигари во РМ бил Шутурков, кој ја ужива заштитата на Бранко Црвенковски и на СДСМ и како противуслуга за тоа го финансира СДСМ. За секоја пратка на цигари која ќе поминела преку територијата на РМ морало на Шутурков да му се плати таксата од 25.000 ДЕМ. За таа цел Шутурков ќе издал сертификат дека цигарите се производство на "Македонија - табак", додека пак на границата со СРЈ се покажувала друга фактура, во која стоело дека камионот е товарен со опинци, кикиритки, салама и друга стока. Од самата граница цигарите ги преземала СДБ на Црна Гора и ги носела до директорот на "Зета" - Ѓукановиќ, кој парите од цигарите ги употребувал за исплата на пензиите и социјална помош. Пријателството на Петрит Аме со Златко Соколиќ, сопственик на "Интерфалко" и пријател на Црвенковски се темелело на фактот што истиот за време на ембаргото многу шверцувал нафта, цигари и хемикалии. На Соколиќ, поврзаноста со албанската мафија многу му помогнала за да добијат контингент Слободан Богоески - советник во Владата на РМ и тогашниот премиер Бранко Црвенковски, за што Златко им плаќал големи суми на пари. Преку "Интерфалко" поранешниот министер за стопанство Јован Андонов - Реган перел пари, а меѓу честите гости на оваа фирма биле и Зоре Темелковски и Павле Трајанов, кои најверојатно имаат добро профитирано за услугите што ги имаат направено за оваа фирма. Но, споменувајќи ја „Македонија - табак“, повторно се соочив со фактот дека истата е најголемата трговска фирма со цигари во Македонија, која е криминално и организирано осиромашена и тоа за времето кога генерален директор беше Страшо Нелковски, висок функционер во СДСМ и кандидат за пратеник во 1998 година од скопската општина Центар. Имено, директорите на "Македонија табак" свесно испорачувале цигари на фирми од други држави, без притоа да обезбедат гаранции за наплатата. Според книговодствената состојба од 30 јуни 1999 година, вкупните побарувања на "Македонија табак" од фирми во Србија, Босна, Хрватска, Словенија и други деловни партнери од странство, изнесуваат 5,55 милијарди денари, или околу 179 милиони ДЕМ. Од навистина фарпантните податоци, може да се заклучи дека на десетици фирми (поаѓајќи од сумите кои ги должат), континуирано, во периодот од 1992 до 1999 година, им биле испорачувани цигари без да бидат намирени предходните обврски. Главните актери во "тутунскиот мост" преку кој од "Македонија табак", односно од Македонија, се одлеани милиони марки, се бившиот генерален директор Страшо Нелковски, неговиот заменик Данчо Шутурков и Љупчо Настевски, кој од октомври 1992 до февруари 1994 раководел со службата за извоз на цигари на поранешниот ЈУ пазар, а потоа се до 1999 година бил директор на Секторот за увоз-извоз на цигари. Директорите, своето незаконско работење, пред органите на управување во "Македонија - табак" го прикриваа на тој начин, што прикажуваа нереални и нецелосни извештаи за материјално-финансиското работење на фирмата. На долгиот список странски фирми од кои "Македонија табак " има побарувања, покрај навистина постоечките, се наоѓаат и "фантомски" фирми, кои не само што не постојат, туку никогаш не биле ниту регистрирани во трговскиот регистар во тие земји. Една од нив, преку која во мај 1998 година е направена "трговија" со цигари во вкупна вредност од 5.598.840 марки (и тоа со авионски превоз) е фирмата "Еуропрогрес" од Подгорица. Тоа го потврдуваат податоците до кои дојде македонското биро на Интерпол во соработка со Министерството за внатрешни работи на СР Југославија. Во известувањето од полицијата на СРЈ, се наведува дека фирма со такво име никогаш не била регистрирана во Стопанскиот суд, ниту пак ја има во евиденцијата на регистрирани претпријатија во Заводот за платен промет во Подгорица. Едно од камчињата со кои се комплетира мозаикот на нелегалното работење на тројката од "Македонија - табак", е и фирмата "Делта М" од Белград. Оваа белградска фирма долгот кон "Македонија - табак" за испорачани стоки во вредност од 5.896.820 марки, при крајот на 1995 година го "затворила" преку фирмата "Дувански комбинат" од Подгорица, на која "Делта М" наводно и испорачала пченица во иста вредност, која подоцна требало да биде реекспортирана во Македонија со што би се затворил кругот. Меѓутоа "кругот е малечок а во него не се сите". Имено утврдено е дека меѓу белградската и подгоричката фирма не постоеле никакви должничко доверителски односи, следствено ниту било какви договори за компензации и цесии. И конечно, според изјавата на директорот на "Дувански комбинат" од Подгорица, во магацините на овој комбинат никогаш не влегло ниту зрно пченица од "Делта М" по наводен налог на "Македонија - табак". Констатирав дека вкупниот износ за кој МВР на Македонија утврдило дека на ваков, или сличен начин, е оштетена "Македонија - табак", е преку 30 милиони ДЕМ и 1,5 милиони американски долари. За да се добие попрегледна слика за тоа дека Црвенковски и СДСМ навистина оделе кон тоа да го урнисаат македонското стопанство, и се што е вредно да истоварат во мафијашкиот партиски двор, говори и случајот во фабриката "Киро Фетак" од Куманово, на кој најдобро се отсликува функционирањето на таканаречениот "Бранков закон", со кој во Македонија е "стимулирано" вработувањето. Имено, со злоупотребата на овој закон, оваа кумановска фабрика успеала да ги "вработи" сите 500 работници, со што државната каса била олеснета за 1,2 милиони германски марки годишно. Ова се случило, иако, како што во оваа прилика владата ја убедувала јавноста дека ги презела сите мерки на претпазливост. Токму овие 500 фиктивни вработувања влегле во државната евиденција за мерење на ефектите од воведувањето на законот и биле претставени како вистински подвиг за време на посетата на тогашниот премиер Црвенковски на успешните кумановски фирми.

:nesvest: za ovoj covek i inkvizicijata e malku.toj treba ednostavno da iscezne kako prashina.zalno koj nija vodi drzavata.