3 различни ситуации кои опфаќаат навидум потполно различни теми, а всушност заедничко им е немањето на свест, апсолутно од страна на никој.
Се враќам пред некое време и гледам дека група млади деликвентни упорно кршат контејнери и лимови (не знам дали се истите ама на таа возраст слична група и прозор на зграда на приземје кршеа претходно). И тоа имам забележано разлика од порано, не е дека ќе скршат од немарност и ќе избегаат од звукот, туку кршат со нога, рака, во стилот да видиме кој мава посилно и после не бегаат, си продолжуваат да одат како се тоа да е дел од секојдневниот ритуал. Ми пукна филмот ги пријавувам во полиција и им кажувам “300 метри подоле по улицата имате поставено сообраќајна полиција, само да се врати и ќе ги затекне на лице место", им кажав и адреса и се. Успат да кажам дека дигнаа од 8мо ѕвонење и дека комуникацијата беше како билтен во кладилница да прегледуваме заедно, споро, со објаснување, описи итн, ако некој се крие некаде да не биде убиен и пријавува, одамна ќе беше на другиот свет. И добро, поминуваат 15 минути ми се јавуваат од приватен број, “Каде сум бил, немало ништо тука, зошто не сум чекал, се трошеле ресурси на лажни пријави“. Јас им викам дека дома сум стигнат и сум пријавил ко случаен минувач, дека требало само да искомуницираат со сообраќајната и дека никој не ми кажа да чекам таму. Одеднаш друг е проблемот, со кој сум зборувал, како така он не кажал да чекам и ми спушти. И тоа беше генерално се што треба да знаете, поука од приказната, тоа што беше искршено си остана искршено, континјерот е уште искршен, лимот исто, стаклото исто (картон има место него), твојот совет за подобра комуникација не бил послушан, а само ти си бил обвинет. Да нема после плачки доверба во полиција немало или хвалопевања полицијата била брза, ажурна, координирана, ненене ништо.
Се асфалтира улицата тука (со месеци) и конечно е готова и една пишала “Супер ајде сега зонско да има може ли, да го решиме проблемот со паркингот“ и прво мислев саркастична е, кога гледам сериозна е. А како некој што живее во таа населба можам да кажам дека тука единствен проблем имаме во главите што не сакаме на 2 минути пешки да ја оставиме колата, сакаме пред зграда да ни е, по можност пред прозор, да ја гледаме дур чмаеме дома. А паркингот тука феноменално функционира, бидејќи насабајле паркинзите пред зградите се празни, луѓето одат на работа, тие што одат во Катастар можат таму да паркираат има место, навечер тие пред зградите се полни дека се вратени од работа, но паркинг местата околу Катастар се празни бидјеќи сите луѓе вработени таму и посетители си имаат заминато. Свадбари да викнеш, гости, можеш колку сакаш, само ете 2 минути пешки да пооди може ќе треба некој максимум. Ама не, требало зонско да се воведе тука за се полнат нечии џебови, не бе брате денар не треба да се даде на хиени. Треба место да лапаат станови за маркица издавање и дигање +1 кат од ДУПот на сите овие бараки после земјотресот доделени, што сега се прават згради, да ограничат градба тука и така ќе нема потреба од нови паркинг места. Не било тоа решение, зонското било.
Случајно наидов и на еден коментар кај што некој тип барал жена да го пере, пегла, дипли. И уште еден кометнар одоздола “Ти не бараш жена, туку чистачка“. И си викам чекај бе малку, ние си поисоветуваме некој што треба да ни ги извршува основните задачи со жена или со чистачка. Зарем не е доволно срамно ако ние не сме доволно самостојни да го правиме тоа. Не зборувам за луѓе што имаат физички проблеми, инвалиди и слично, зборувам за инвалиди во мозокот, здрави прави. Тоа ти е исто, како газот со гомна некој да очекуваме дека треба да ни го брише. Тоа е и немање самопочит, сме прифатиле дека сме амеби и дека за џабе го дишиме воздухот, океј сме со тоа да дембелееме и да не станеме од стол, да ги гледаме другите како ни ги мијат нашите садови кај што сме ждереле, нашите маици што сме ги усмрдиле и воопшто нема да ни е непријатно од тоа. Утре и детето ќе е таков дибек. Нема машки, женски работни задачи, и жена треба да знае сијалица да смени и машко треба да знае машина да пушти, не е срамно да не се знае нешто, срамно е да не се сака да се научи.
