Драга,
Знаеш ли што си размислував вчера? Дека за нецела година имам запознаено повеќе од 100 луѓе! И да, со добар дел од нив сум супер, а веројатно ќе останеме и уште посупер.
Кога е во прашање запознавањето нови луѓе, јас сум скроз екстровертна личност. Сакам да зборувам, не поднесувам тишина, сакам кога ќе ни се поклопат енергиите за убав муабет. Ама, исто така, со години тренирав и развивав вештини за да можам да зборувам за се, од временска прогноза, па до ултра површни и глупи муабети. Сериозен напор имам вложено во ова после десет години работа на себе, хехе.
Нејсе, поентата ми е дека ако имам соодветен фидбек од другата страна, не постои нешто што може да ме спречи да те дружам. Па макар зборувале за нуклеарна физика, за Синан Сакиќ или whatever. Ми текнува еднаш, имав еден пациент кој чуваше птици, па за да можам да најдам заеднички јазик со него, издвоив цели 3 часа од мојот живот за да проучувам птици. Значи, се трудам, максимално!
Арно ама, имам и една тешка интровертна страна. После 8 часа активно општење со луѓе, едноставно си кажувам, okay, enough socializing for today. Сакам да се повлечам во моите четири ѕида и да уживам во апсолутен мир. (Ти, драга, најдобро знаеш како ми го пружаш тоа, thanks to you, ја преживеав и пандемијата, и уште многу други искушенија).
И сега и едното и другото си имаат своја предност. Баш вчера си правев математика во глава, од кои се градови во Македонија се луѓето што ги запознав? Па јас буквално ја имам мапирано цела држава! Речиси и да нема град од каде што немам запознаено некој. Замисли, имам луѓе дури и од Кривогаштани, Демир Хисар и Вевчани! Ми фалат изгледа уште само Кратово и Македонски Брод за да го комплетирам албумот со сличиња, хаха.
Како и да е, преубаво е чувството кога знаеш дека каде и да тргнеш низ Македонија, имаш некој за едно кафе и добар муабет.
