- Член од
- 10 јули 2016
- Мислења
- 1
- Поени од реакции
- 0
- Возраст
- 31
Здраво Кајгана. Се наоѓам во тешка ситуација и немам со кој да го споделам ова, па мислам дека форумов ми е единствен начин да се посоветувам со некој.....
Имам 23 години и целиот проблем е во тоа што немам другар/и..... да, немам буквално ни еден другар со кој ќе можам да излезам, да испијам едно пиво правејќи планови за следниот ден.
И самиот сум свесен дека проблемот е во мене, изминативе неколку години поради семејни проблеми се изолирав од надворешниот свет и изгубив секаков контакт со луѓето од околината, а капак на се и многу се повлеков во себе. Сега кога конечно се враќам во нормала гледам дека е многу касно, сите си зафатиле свој правец и никако неможам да се уклопам.
Пробав неколку другари ги викнав на кафе, излеговме али после тоа иста песна, секој од нив си тера со своето друштво, и се осеќам како да ми направиле услуга за тоа што излегле.
Денес кога одев до продавница случајно налетав на неколку пријатели, и клише муабет како и секогаш... како си, што има ново, ајде па ќе се слушниме, и пак иста песна. Стварно не разбирам, почнав да се сомневам дека во мене има некој посериозен проблем, зошто ли се осеќам како јас да ги бркам остнатите за да ми бидат другари а како тие цело време потајно да ме избегнуваат? ве молам помогнете ми да го надминам ова и дајте ми некој совет како да си помогнам....
Имам 23 години и целиот проблем е во тоа што немам другар/и..... да, немам буквално ни еден другар со кој ќе можам да излезам, да испијам едно пиво правејќи планови за следниот ден.
И самиот сум свесен дека проблемот е во мене, изминативе неколку години поради семејни проблеми се изолирав од надворешниот свет и изгубив секаков контакт со луѓето од околината, а капак на се и многу се повлеков во себе. Сега кога конечно се враќам во нормала гледам дека е многу касно, сите си зафатиле свој правец и никако неможам да се уклопам.
Пробав неколку другари ги викнав на кафе, излеговме али после тоа иста песна, секој од нив си тера со своето друштво, и се осеќам како да ми направиле услуга за тоа што излегле.
Денес кога одев до продавница случајно налетав на неколку пријатели, и клише муабет како и секогаш... како си, што има ново, ајде па ќе се слушниме, и пак иста песна. Стварно не разбирам, почнав да се сомневам дека во мене има некој посериозен проблем, зошто ли се осеќам како јас да ги бркам остнатите за да ми бидат другари а како тие цело време потајно да ме избегнуваат? ве молам помогнете ми да го надминам ова и дајте ми некој совет како да си помогнам....


