- Член од
- 5 април 2013
- Мислења
- 3.443
- Поени од реакции
- 7.270
Значи вака:
1. Никогаш не реков дека Леброн е подобар од Џордан. Реков дека ако Леброн продолжи вака има реални шанси кога ќе се пензионира да биде најдобар. Дали ќе биде никој не знае. А да не правам муабет што не постои засега релевантен начин за да се избере најдобар во историјата, така што секој ќе си има различни мислења.
2. Ти велиш дека се водам исклучиво по бројки, што не е баш точно, ама точно е дека се водам спроед факти. Причината зошто воопшто и влегов во дискусија овде е за другиот дел од дискусијата кој упорно го форсирате, а тоа е форсирање на некои играчи заради некаква си психа, елеганција и слично. Тоа нема никаква врска со спорт, туку се карактерни особини или убавина за гледање. Спортот е натпревар и единствено е битно за тоа кој е подобар, кој повеќе му помогнал на тимот да победи. Точка.
3. И убедливо причината која најмногу ми оди на живци е тоа што ги форсирате на пример Џордан и Коби затоа што според вас имале "мадиња" да играат еден на еден на крај и да шутираат, а од друга страна го осудувате Леброн затоа што во такви ситуации подадол. Секој разумен не old school тренер во НБА ќе ви каже дека одење еден на еден во тие ситуации и шутирање во најголем случај step back jumpers преку човек е и тоа како неефикасен шут. Полош од него здравје. Го пцуете Леброн за неговата најдобра особина - генерирање на најдобра ситуација за поени за тимот, макар и по цена друг да шутира. Тие step back jumpers преку човек во последна минута какви што еден куп погодиле играчите како Коби и Џордан се атрактивни за гледање нема збор и сто пати кажав, сфаќам зошто тоа ве прави да ги обожавате како играчи (и немам ништо против со тоа). Она со што имам против е што нив ги користите за да "докажете" дека тие биле подобри играчи од други заради тоа.
Поентата ми е, дека треба да се размислува рационално со факти и со она што вистински си го постигнал на теренот, а не со карактерни особини, субјективни обожавања на некои играчи. И најбитно од се, да се сфати еднаш засекогаш дека кошарката не е тенис, туку е тимска игра во која СЕКОГАШ победува тимот, а не еден единствен играч. И тимски достигнувања или неуспеси целосно да му се доделуваат на еден играч е тотално погрешно.
П.С. Што е најсмешно, јас почнав да следам НБА горе долу баш кога Ајверсон влезе во лигата и сум навивач на Филаделфија. Буквално истите аргументи за психата и слично што ги давата за Џордан, Коби и сличните на нив можам да ги дадам и за него. Ама не го правам бидејќи сум свесен дека не е точно. Ако мене ме прашаш лично, јас не ги сакам ни Џордан, ни Коби ни Леброн. Ама сите ги ценам на соодветен начин за она што го постигнале/постигнуваат.
Последно уредено:
) ја дигнаа кошарката на ниво на фудбалот па дури и поголемо во тоа време. Тоа што сега го гледаме е всушност како афтершок од таа ера, кошаркарскио свет се опоравува од времето на големите играчи, оние кои поставија фундаменталности на ривалитет, издржливост, борба до крај и на крај подобриот си го зема тоа. Еве на кратко моето мислење на ова тема и стефан те молам друг пат немој да отвараш вакви чувствителни теми, ќе падне крв на темава. 
