Држење до принципи? Наведи некој пример...
Ниската класа не се замара со филозофски прашања од типот што и како е ароганција...други маки ги мачат...
Страв и тоа голем страв.Една од варијантите.
Пример, у вторникот другарка една ми праи лигав муабет и ми кажува дека има 4 петки у дневник, и сеа пошо мене, наравно, ме заболе курот дали има или нема и кажувам "Па ме заболе курот ако имаш 4 петки у дневни, ја да лижам ко тебе, ќе иам 10, не 4.."
Сеа, прост е примерот, таков, пубертетлитски, никаков, али, да се држиме до поентата:
-Ја и го кажувам тоа, и она се смее, и ми продолжува муабет, и после ме гушка, и после доаѓа со мене пешку од Карев до рамстор да си зеам кондурчиња..
Да и го кажеше било кој друг тоа, највероватно ќе му врзеше шамар, или последна реченица шо му ја кажала ќе и беше, со оглед дека ја познавам каква е..
Значи, ја си иам принципи, тоа шо го мислам, тоа го кажувам, искрен сум, освен коа се шалам, кога во мојата шала нема ни 1% вистина..
Она ги знае тие мој принципи, и со нив е помирена одамна, и ја за неа не сум арогантен, али за тебе шо седиш на страна и гледаш, сум.
Значи, ја ради некаков статус, смеам да си го дозволам тоа, некој друг, несмее, зашо нема да биде прифатен у околината.
Инаку
-1 за мислењето дека ниската класа не се замара..
Додека ниската класа трачари, високата класа заработува.