ДК,
Ако може да се дефинира среќата, вознесот и љубовта, тоа би било како да се опишат со зборови игрите на светлините и сенките на шаторот на бедуините кои слободно ги минуваат дните во пустините, преполни со тајни, мистика и историја.
Кога би било возможно да ги опишам чувствата кои ме обземаат, би можела да ја доловам божјата суштина.
Но, кога би можела да поиграм со зборовите, тие ќе се престорат во најсилна магија.
Кога две срца ќе чукаат како едно и кога телата се испреплетени во прекрасен ритам на живеење, танц и лет низ небата, тогаш и дивите крици на страста пеат песна од која на боговите им солзат очите, нектарот им се претвора во црно вино кое опива, а амброзијата во најсладок пролетен мед кој оживува.
Знаеш ли зошто се ѕвездите трепетливи на небата во темни и црни ноќи кога само месечината над нас бдее и се насмевнува со своето прекрасно и премудро лице?
Затоа што треперат од возбуда да го вкусат повторно мигот на љубовта, на сладостастието, на вознесението, а кое се доживува само еднаш и повеќепати одеднаш, вечно и засекогаш, во прегратките на љубовта.
Затоа и сонцето се крие од таа врелина, од тој миг мигновен на магијски сплот на две души во една, каде спојот на два атома е само бледа сенка на воскликот изустен при љубовната воздишка, а името потајно од божјето. Затоа велат дека љубовта се искусува ноќе, дом мугрите, за да тлее и да избликне со раѓањето на сонцето. За да не се престори земјата во прав и пепел од таа љубовна експлозија, а затоа месечината слатко бдее и се смее, затоа што ја прима на себе таа магична њубовна топлина.
Затоа е убав животот бидејќи тој е потрага по еден ваков миг, по една ваква среќа, по еден ваков вознес.