Крштевањето на деца скоро во секоја црковна генерација, уште од ранохристијанскиот период, предизвикува полемика и отвара многу прашања. И со право. И оние кои се противници на крштевањето на деца, но и оние кои се поборници, имаат сви аргументи, како во книгите на Новит завет, така и во делата на Св. Оци на Црквата, па и во самото црковно предание. Доволно е да се погледне во Требникот (Богослужбена книга во која се поместени текстовите на Св. тајни и останати потреби на Црквата) и да се заклучи дека чинот на Св. тајна Крштевање - заедно со огласувањето - повеќе е наменет за возрасни, отколку за деца. Па и самите зборови на нашиот Господ Исус Христос: “Кој ќе ПОВЕРУВА (ќе поверува дека Тој е Синот Божји, Месијата, Спасителот и Искупителот на светот) и се КРСТИ (βαπτίζω - погружување, потопување во вода, односно преку оваа тајна учествува во плодовите на Христовата победа над сатаната, злото и смртта) ќе биде СПАСЕН (ослободен од проклетството и последиците на отпаѓањето од Бога и здобивање на можност да се учествува и постои во совршениот начин на постоење во Царството Божјо), а кој не поверува, ќе биде осуден. (Марко. 16, 16)” исто така ни сведочат дека за учество во Тајната на Крштевањето потребен е изборот, духовниот раст и покајанието на оној кој сака да биде крстен. Но, сепак, нештата во секојдневниот живот секогаш стануваат сложени, заради сложеноста на самиот живот, па така уште во самиот историски почеток на Црквата ние сме сведоци за праксата, покрај возрасните, да се крштеваат и деца. Првото такво сведоштво го имаме со домот на стотникот Корнилиј (Дела. 10, 6), иаку, за воља на вистината, не е докрај прецизирана возраста на децата. Второто сведоштво е со домот на македонката Лидија (Дела. 16, 15). Во делото “За Црковната ерархија” Св. Дионисиј Ареопагит, ученикот на апостол Павле, пишува дека младенците (малите деца) треба да се примаат по тој свештен начин, кога нивните родители по природа ќе ги предадат на добар наставник, од веќе просветените (крстените) членови на Црквата, и тој ќе вети дека детето, откако ќе се исполни со свештен разум, ќе го научи на одрекување од се што е демонско, а и да ги исполни божествените ветувања. (види: Св. Дионисиј Ареопагит “За Црковната ерархија”, Софија, 2001. стр- 117). Св. Иполит Римски (живее крај на 2 век) во своето дело “ Апостолско предание” го сведочи следното: Оние (кои се крштеваат) се соблекуваат и се крштеват прво децата. (Св. Иполит Римски, Апостолско предание / од зборникот “Дела на Апостолските ученици”, Требиње, 1999 / стр - 440. Има и други сведоштва за крштевање на деца, но имало и спротивно мислење, па затоа на помесниот собор кој се одржал во Картагена во 419 година, во 124 правило (канон) Црквата решава да бидат под анатема оние кои го одбиваат крштевањето на мали деца. Значи, од 5 век, праксата и ставот за крштевање на мали деца, на еден начин, се озаконува во животот на Црквата. Иаку, според моето мислење, денес во 21 век, оваа пракса треба да претрпи некои промени. Сведоци сме дека огромен процент од оние кои се крстени како деца, не се свесни за дарот што го добиле, а и нивните кумови и родител не се потрудиле - трудат многу околу нивното осознавање како крстени членови на Црквата. Одговорот на ова прашање го оставам отворен и самиот просам мислења, искуства, насока. . . Како мој прилог го приложувам и мојот текст посветен на Тајната на нашето повторно раѓање - Св. Крштевање: