Сабајле прочитав една изрека на српски што у слободен превод вели: “Водата лесно може да ја разбрануваш, а будалата лесно можеш да го разгневиш.”
Да не се повторувам од погоре, ама еве и да е документарец за Слаткар, а не за предизвиците на деца со говорна маана, нема да биде најлошото нешто со оглед на тоа какви бљувотини се поддржани во категорија Документарен филм, досега.
Документарците се инаку најзлоупотребена категорија при доделување средства, без никакви критериуми, доделувани на ќоро и сакато, снимани од тешки одроди за тешки антимакедонисти и личности што ја негираат Македонија кај ќе стигнат.
Во 2008 г. е поддржан документарец “Кадаре” за албанскиот писател Исмаил Кадаре, не слушнав ништо од патриотиве да се бунеле или бунат дека со нивни пари е снимен документарец за Албанец кој нема никаква врска ниту поврзаност со Македонија. Не слушнав дека некој се бунеше и за “Дода” документарец во режија на “прославениот” Висар Вишка за некој шип Бајазит што му служел на некој Австриец кој за малку не станал цар на Шкиперие. Немаше реакции ни за “Горчина”, “Емигрант сум или?”, “Националност, религија или љубов” и еден куп други шипски документарци за раселувањето што би требало да постојат само во продукција на Алсат или МРТ2, ниту за “Ветената земја” во која се збори за спасувањето на Евреи од страна на шипци од Македонија, Косово и Албанија. Не слушнав ни реакции за документарецот “Последниот од преродбениците” посветен на големиот шипски преродбеник Јосиф Бајгери за кој ни просечен тетовец или кичевец нема слушнато.
Апсолутни никакви реакции нема ни за глупостите што ги има снимено ромска БТР со буџетски пари, а има повеќе наслови: “Балкански роми”, “Небо, точак, земја”, “Живот на крстосница”, “Локални херои- светски таленти”…
Не слушнав ни дека некој се буни дека веќе снимен документарно-игран филм “Бисер” на браќата Кумеви, снимен во 2017 г. има добиено пари на конкурс во 2022 г.
Не слушнав никаква врева за двата документарци по сценарио на северџанот новинар Борјан, за репортажата “Боите на Преспа” што е апла телевизиска репортажа, за документарецот за големиот Ѓорѓи Кастриот познат ко Скендербег, за документарецот “Знамиња” за споредба меѓу знамињата и општествата на Македонија и Јапонија, “Осветлена темнина” за некое си косоварско семејство што се соочува со слепило…
Нема реакција ни зошто се поддржани два документарци за Аљуш Муслиу “познат” како Хари Џексон. Прво “Последниот каубој” во кој Македонија е малцински ко-продуцент, а режисер е Тадеј Чатер од Словенија, па после го добивме “Последниот каубој на Балканот” - македонска мнозинска продукција од прочуениот Сабедин Али.
Јас да сум на чело на Агенцијава скроз би ја укинал оваа категорија и би доделувал средства само на грст документаристи ко Тамара Котевска, Љубо Стефанов и Атанас Георгиев, а ако некој сака да сними документарец треба да пушти сценарио до овие 3 автори да оценат дали има приказна за филм или не.
95% од снимените документарци поддржани од буџетски пари не заслужуваат да постојат, ама добро ваљда документарецот за Слаткар вам ви е најлошото нешто што (би) се снимило.
filmagency.gov.mk
smart.sdk.mk
