Да ти каже нешто чичо, има разлика меѓу национална и етничка припадност. Националната е правен факт, припадност на нацијата т.е. државјанството, преку кое уживаш одредени плодови, а тоа е и точка на врзување на правото, додека етничката е чувство (на припадност кон одреден народ).
Така, ти можеш да бидеш родена во Македонија, а да не бидеш Македонка. Проблемот е друг, станавме Дејтон на кубик, среќа Уставниот суд го направи тоа што требаше нашите политички фактори да го направат пред неколку децении.
Се согласувам со идејата на Влатко, ако одреден и дечиња учат на својот мајчин јазик, нека учат и овие. За ова не би барал сразмерен реципроцитет.
Државјанство стекнуваш со раѓање. Кај ќе се родиш. Етничка припадност доаѓа од тоа на која етничка група припаѓаш.
Кај нас се меша веќе и малцинство со заедница.
Во Германија живее што стигне, кој влези, мани. Единствен, официјален јазик е германски. Ти биди што сакаш, осеќај се како сакаш. Да во школо може да учиш на твојот јазик, ама сегде има да шпрехаш дојч.
Ова ние шо го праиме го нема нигде. На кој како му здува мењаме закони.
Моето контроверзно мислење е баш поврзано со ова. А тешко изводливо на глобално ниво.
Кој како се осеќа, да си живее таму.
Пример од кај нас, кој не се осеќа ко Македонец, може да си иде одма у Косово, Бугарија кај и да му е боље.
А не да квичи овде кој стигне.
Да беше утопија, секој у своја држава да си живее.
Затоа е Европа у ова дереџе. Прими све шо моеше. Се напраи супа.
Врати све тоа по дома, па да видиме како ќе им биде.
Сѐ нешто не чини. Чим така. Македонци у Македонија. Грци у Грчка. Кој како ќе се напика назад, Кинезите поготово, не знам и не ме занима.
Секој по дома.
Исто и овде. Не им чини Скопје вака така, ако не ти чини. Врати се од кај шо си дошол. На волкава популација, никогаш нема да биде 100% удоволено на сите. На некој нешто ќе фали, ќе квичи.
Преку глава више.