Еве да ви кажам јас што мислам за ова. Прво ќе ви кажам дека пред скоро две години решив дека некако ќе работам токму околу видео-игрите и оттогаш учев, истражував (и нормално играв) се` и сешто за нив.
Зависност од игри нема и нема никакви научни докази дека има. Е сега, јасно ни е на сите дека постои нешто што го вака го викаме и за тоа многу подобар термин е нешто како подолготраен степен на ангажираност и според мене е сличен со она што го викаат зависност од работа (работохолик, workaholic) и не е некоја страшна работа. Може да прави проблеми кај тој што ќе се јави ама со соодветни постапки и може да се исчисти, не е како хемиските зависности кај кои резултатите никогаш не се сигурни.
Прво да расчистиме неколку работи. Игрите не се губење време. Игрите се безбеден начин на стекнување на одредени вештини преку правење (виртуелна) работа која сакаме да ја работиме затоа што работејќи ја, таа не усреќува (или не забавува).
Значи кога некој игра игра тој прави некоја работа - мозокот (и други делови од телото, зависи од игрите) интензивно работи и се троши енергија.
Работејќи ја таа работа ние стануваме се подобри и подобри во тоа – учиме. И системите во игрите се така дизајнирани што ние добиваме нешто од таа работа што разбудува позитивни емоции кај играчот и чувство пак да продолжи. Накратко тоа.
Последната работа е таа каде работите можат да тргнат наопаку. Тука е можеби и факторот на поврзување со некои други играчи кај мрежните игри. Има веројатно и други фактори.
Ако забележите дека сте влегле во тој „дологотраен степен на ангажираност“ очигледната работа е да се одангажирате односно да намалите со таа игра. Како? Епа не сум доктор или експерт ама следово можеби би работело. Пуштете друга игра, по можност за еден играч оти тие имаат крај, и со неа одземете си дел од играњето на првата, критичната игра. Обидете се (дел од) вештините стекнати во едната да ги примените во другата. Па потоа и во трета, ако е потребно и во четврта. Кога ќе ви легни оваа транзиција од наслов во наслов, направете транзиција во реалниот свет. Тоа не значи да ги напуштите игрите засекогаш, туку да ги искористите вештините стекнати од игрите во реалниот свет. Некои свесно ќе ги правите некои едноставно така ќе ви идат, суптилно и инстинктивно ама обидете се да ги забележите. Кога ќе направите тоа ќе ја видите големата слика на игрите и никогаш повеќе нема да се повтори „зависноста“.
