Ваша поезија!

[Kojgode]

Eзеро

Гледајќи те.
Стоејќи пред тебе,
Вкусувајќи од напивката на твоите бранови,
Милувајќи ми го лицето твоите шепоти.
Стојам.
Како да сум во рајот,
Или Ѕвончица ме посипува со правот за да можам да летам.
Да летам,
Во тој мрак на светлината,
Да летам,
Во тоа синило на неспокојот.
Водена од твојата илузија...

 

[Oblivion]

She is fading away
Away from this world
World just so cruel
So cruel and so wrong.

She lives in the clouds
Clouds up so high
So high and so far away
Away from this hell.

She just doesn’t feel
Feel this pain anymore
Anymore like some time ago
Some time ago when she
When she broke up with the world.

She is free now
Now that she’s found her place
Place in the sky so high
High and now nothing can bring her down.

By Finity and Elena :back:.

 

[Lanna]

Сунце сија ко тепсија,
ја те волим скрос.
Во дворот има кубик дрва,
ти си моја љубов прва.
На клупа седам,
со мислите акам.
Да не пукниш море,
колку те сакам!!:back:





*ПреВземено и видоизменето

 

[Medea]

Сама



Ме боли грлото
сама сум и тивка
згрчена како мачка во скут.
Те чекам да дојдеш...
да ми истераш студ
од ноџиња, палчиња од нос..
Да ме однесеш кај и да е
да знам дека му свиваш топлина
на мојот спомен бос...

Плачам, онака
од мака
и јадам еурокрем
гребејќи ја коравата пластика
како очајна домаќинка.
Ветувам, дека штом наполнам доволно години
ќе си купам залез на сонце
само за моите очи.
И сама сум пак.
Врати се...

 

[Oblivion]

Tonight I sit in the dark
Nothing left to lighten up my heart.
Again I feel so empty.
Suicide crosses my mind
And it feels so tempting.

Finally I open my eyes
And I see there is nothing left to gain.
Everyone is screaming with lies
Damn, I just can't stand this fucking pain.

These memories I cannot forget
Everything I did, now I regret.
For every mistake, I know I have to pay
It is over, in this darkness now I fade.

By Finity. :back:
​

 

[Ајанта]

Додека надвор беснее бура
ја слушам крцкавата топлина
на дабовите дрва фрлени во огнот.
Читам стрип:
сенките пишуваат
по ѕидот.
И се ќе беше совршено,
да не беше саатот:
неговите стрелки без милост ме впишуваат
на ѕидот.
Боже,а надвор сеуште
беснее бура!​

Сум испуштила стихови, па песнава беше искасапена, затоа ја корегирав.

 

[burn84]

Тралала лала лалали лили ла

Си играм валцер со кралицата на пеколот
еј еј
Колку и се убави очите,
Ммм парфемот нејзин ме хипнотизира

Но само тој целовечерен валцер ни остана за нас
Одкако сонцето го најави своето повторно доаѓање
Таа се качи во својата кочија со два црни коња
И потона во далечината, а јас се уште во екстаза на тоа што можеби се случило
Солзи почнаа да паѓаат од моите очи секој пат кога ќе помислев на таа далечина
Јас не сум таму, и не знам дали припаѓам таму.
Но тоа никој не знае...можеби таа го знаеше-но не остана доволно долго за да ми каже.

Амин!

 

[Medea]

Железни војничиња ми маршираат по кожа
студ набран како кора на африканска почва
нема ни грам сончева прашина
да ме објави, се раѓам како од змиско јајце
крваво и ладно, без ниедна вистина.
Собрана во ек на ладни ветрови
се држам за нишка што ме одвојува
од себе, од светот.
Пребрзо дојде, ме инхибира како сон над кошмар
ми забрани да одам боса и да газам полжави,
а сака да извадам зимски џемпери.
Како смрт тивко бранува
останува.
Се задржува во коса, плете снегулки
од нив прави магични формули.
Пеам, бајам и изјавувам,
да отерам лад низ ѕидови.
Оди си.
Оди си.
Оди си...

 

[Македон91]

Точно време

Колку е часот?
- Доцна е веќе!

 

[Medea]

Своја



Навалена над мијалникот
мијам заби и во кругот пена од пастата...
Низ огледало кармични силуети ми поминаа.
Сонував дека си ме оженил
и сме направиле музичка империја,
деца со смешни погледи и ушиња.
Заборавив да наместам аларм
да вресне кога во сон ќе отворам писма
со непозната содржина
и нема да стигнам да ги прочитам.
Додека врнеше
како криминалци
или дезертери од војно поле
со чадор во боја на згмечена праска
ми текна...
Јас конечно се чувствувам своја.
И во сон, и на јаве.
Пастата за заби лути
остава лажен свеж мирис
се губи по првото пиво во Соул.
Ти не планираш да ме знаеш
а камоли да ме жениш.
Аларм не ми ни треба
мозокот ми се програмираше кога да станува.
Но, врне сеуште.
Ти си криминалец што краде срца.
А јас дезертер од љубовните сцени.
Дури и кога ме бакнуваш... Држам раце во џебови.

Тоа е тоа за сега, момче.

 

[burn84]

Маркетиншкиот успех наречен "Љубов"!

Твоите кристални очи...
Тие ми оставија лузни на мојата свесност
И неистражени пејзажи во мојата душа.
Твојата просветлена нежност
Ми го топи срцето како снегулка во раце
Кога си далеку од мене
На моменти чуствувам дека се гушам...

Веќе...веќе, веќе станувам неизмерно лош!

Сега сакам само да те имам цела вечер,
Да те вкусам морбидно
Со пијано, свеќи, и црвени постели
А наутро да се гушкаме како мали мечиња
И да се бакнуваме на R.E.M
Да се шетаме љубоморно низ природата

И се така додека не се разбудиме да се соочиме со овие reality day trips
Па да тргнеме да си ги градиме темелите за наредниот пат.

 

[Medea]

Несоница



На звукот Комунална хигиена, трррр
реагирам
некој наутро ја чисти трагата на гнасната ноќ.
Легнав со се суќња и шминка
ме мрзеше да се вовлечам во пижами
бран вода на лице, и како војник
покриена со ќебе и перница на нозе
остануваме јас и сонот сосем сами.
Ми зборува, но не ми дава да му дојдам дома
јас чекам пак....и пак....
часовникот рипа како збудален пубертетлија
тик, так, тик, так!
Оди и смени си ја главата, имаш бојлер монтирано место лице
ќе рсне како бомба и после аш!
Кој ќе те собира одсабајле.
Мрзоволен сон..
Станувам, ферментирана и како во тегла
се затворам во туш кабината,
пареата ми ги отвара ноздрите
и сонот низ сифон го брка како нечистотија.
Веќе е 6 наутро.

 

[Oblivion]

A mist behind
And a new world ahead.
There are many paths to trail.

Through the shadows
To the edge of night
Until the stars are all alight.

Through the shadows
For my only love
Until she falls asleep tonight.

And when she sleeps
So light and nice
My heart is full of life.

Cause when she sleeps
So light and nice
My heart is full of life.

By Finity. :back: (1-2 стиха copyrighted by други личности)
​

 

[burn84]

Дожд

Со запалена цигара потпрен на влажниот столб
Ги гледам какпките од таа небесна машина како паѓаат во урбаниот вир
Со секоја капка се создава еден надчовечно совршен круг
Со секоја капка гледам парче/момент од мојот живот
Во тие кругови...
Собрани беа сите убави и неубави моменти од моето минато
Сите траеа помалку од еден миг
Но сепак создаваа еден совршен еквалибриум од неописливи визии на емоции
Навистина уживав во глетката, и затие неколку моменти помислив дека се е како што треба и дека се ќе биде како што треба.

Но тогаш...!

Се појави девојката со розевиот чадор
Сите спомени исчезнаа
Сите болки се заборавија
Секоја наредна капка...секој нареден круг
Претаставуваше дел од нашата иднина
Волшебната вода беше како небесно огледало создавајќи повторно слики внатре во моите очи
Се видов себеси возрасно среќен, нешто што ме плаши поради тоа што мислам дека тоа се уште не сум го доживеал
Се видов себеси како се делам со некој друг
И воопшто не жалев поради тоа...сакав уште повеќе, сакав универзумски да станеме едно.

Од помислата дека се е како што треба или дека се ќе биде како што треба дојдов на самиот крај
Ништо не е како што треба да биде, ништо не беше како што требаше да биде, дали ќе излезам од тука...не знам?
Дали ќе останам закован до крајот на животот поради дождот
Дали нема да можам да дишам како сега...ништо не знам?

Но тие небесни облаци имаат некаква магија во себе.
Ни ги мешаат чуствата и визиите со некој нови и необјасниви
Го уриваат балансот на човечката сигуност
И ни даваат чудесна желба за напредок на сопствениот дух.

Од секогаш го сакав дождот но не знаев зошто...и се уште не знам, но сватив дека постои магија во небото.

 

[Medea]

Месечината е остров на небо
закотвена како пред поаѓање, ронам ѕвезди и се прашувам
дали има план онаа галаксија за моите очекувања.
Нема ништо, само празни дострели, а сепак убави глетки
магија низ воздух, комета која раѓа нови сплетки
и ти како Маестро на универзумот мој,
следиш што се случува и со прст ме насочуваш.
.
.
.
Три дена три солзи
и моето име испишано, со три букви
три страни светот ми даде, четвртата сум јас
вртам кругови, ох, ме снеможуваш.
Слабост покрај твојата сила.
Не ми пречи да ми бидеш водач низ оваа одаја.
Само кажи ми каде се прозорците.
Кога ќе ми дојде многу од ќефови, да се истурам од повраќање...
Некогаш многу значи малку.
Не се криј зад завесите.
Сепак сме земни.