- Член од
- 13 август 2010
- Мислења
- 956
- Поени од реакции
- 1.100
Ситуација што немора да зависи од времето, а во моментов ми текнува, дете некаде околу 9-10 години, примерно облечено, на автобуска како бара 25ден од луѓето што чекаат автобус за да си отиде дома. Колку од нив ќе му помогнат и ќе му дадат.
Можеби ќе се најдат неколку добри луѓе, но не очекувај дека секој што ќе се најде таму одма ќе се фати за паричникот.
Ова ме потсети на една случка веќе речиси заборавена, од пред едно 7-8 години. Тргнав со автобус да си одам дома, веќе влегов, седнав, автобусот тргна и дури тогаш мина кондуктерот да провери дали имаат сите карти. Ама јас не се качив на автобуска и немав извадено карта, почнав да се бркам да извадам пари, ми го нема паричникот. Божее, која брука, кој срам, се бркам де во чантата, де во торбицата ама проклетиот паричник никаде го нема. Бев само за скриена камера. Кондуктерот лут ми виси над глава, почна да вика како може така да правиме, сметајќи ме дека сум од тие што сакат така гратис да се возат. Дури рече дека ќе вика по возачот да ме сметне на сред пат. А јас се препотив, најдов нешто ситно по џебовите што останало, почнав паричникот и да не го барам мислејќи дека ми останал во станот. Е зборот ми беше што во таа ситуација, во преполн автобус мене ми фалеа некаде околу 60 или 70 денари никој ништо не презема, сите ми го гледаа сеирот. Да беше некој друг јас ќе ги дадев тие пари што фалеа. Само едно момче од 12 години ми ги понуди своите последни 20 денари кои јас не му ги зедов, туку го убедив кондуктерот дека на автобуска ќе ме пречекаат и ќе си ја платам картата.
Проклетиот паричник после го најдов дома, забуткан во торбата ама џабе кога го јадев срамот.