Беше еднаш една Македонија... и, во таа Македонија живееа Македонци. Беа тоа луѓе со чест и достоинство. Имаше Македонци кои толку си ја сакаа својата земја, што дури си ги дадоа своите животи, за да и го зачуваат името. Но, од тогаш поминаа многу години, чесните и достоинствени Македонци со тек на времето изумреа како диносаурусите. Таа Македонија ја разграбаа хиените... но, едно парче им испадна од уста. За жал тоа парче отиде во погрешни раце... На тоа парче МАКЕДОНИЈА живеам и јас, но живеат и “други“. Тие “другите“, решиле да спроведат некаков си референдум за промена на името, истото она ИМЕ за кое што изгинал толку вреден народ пред нас. “Другите“ се избрани и платени од овој лекомислен народ да донесуваат тешки одлуки, а не да се затскриваат зад овој народ, и да ја отфрлаат одговорноста, сакајќи да ја префрлат вината врз народот... На еден таков референдум, МАКЕДОНИЈА сигурно би го изгубила ИМЕТО... Самата помисла за референдум, е веќе губење на името, а ако веќе се одржи тој предавнички референдум, тогаш треба СИТЕ да знаат дека :
1. албанците во Македонија, кои се околу 25-30% од населението ќе гласаат против името, и тие тоа не го кријат...
2. срби, турци, бугари, власи, цигани, бошњаци кои се околу 15% од населението исто така ќе гласаат против името, незадоволни од оваа економска ситуација...
3. тука да ги спомнам и сите предавници... (торбешите) кои веќе еднаш ја имаат продадено душата рисјанска, (бугарофилите) инфилтрирани во вмро, (србомани, гркомани, комунисти, удбаши) со еден збор сдсм, сите оние “Македонци“ кои упорно чекаат виза пред грчка канцеларија за врски, сите платеници од невладини организации, сите малодушни, сите безкичмењаци кои се околу 15%...
И сега доаѓаме до закључок... НЕ СМЕЕ никој да спроведе референдум, заради оние МАКЕДОНЦИ од првиот дел на приказнава... НЕ СМЕАТ ниту претседателот ниту пак премиерот на оваа МАКЕДОНИЈА, а најмалку сегашниов народ, кои со ништо не ја заслужил оваа МАКЕДОНИЈА, да воопшто и помислат да го менуваат името на мојава татковина... ама гледајќи го овој апатичен народ, да беше по некоја случајност жив, Гоце Делчев, сега ќе продаваше семки на градски стадион...