Северна Бановина и нејзиниот џган што живее во нејзе пати од "немањето алтернативи", зато што 30г се блада дека ЕУ и НАТО бил само спасот, а никогаш не се гледало на други држави за коалиција и соработка. Проблемот во политиката кај северџаните е шо гледаат првин пријателство а после интерес со други држави, наместо интерес па пријателство. Ништо нема да се смени колку и да се продава бардиња, било шо било, нема да биди поарно.
Сѐ додека постојат дегените кои причаат на српско-хрватски да се лижат кога че дојдат од поранешна СФРЈ, нема ништо да се смени.
Сѐ додека дегените го прифајчаат стилот и музиката од Србија, нема ништо да се смени.
Сѐ додека не се усвои закон за да се зборува задолжително македонски литературен јазик во секојдневието, у место дијалект, нема ништо да се смени.
Кога че се воспостави национализмот со мера, со задолжително зборување на македонскиот литературен јазик на цела територија, кога че се одбери друга алтернатива и кои че ни бидат поддршка, кога жените северџанки че престанат да се дупат со џганот, само тогаш че има промена.
А далеку сме од то, светлосни години, така што, то само во Светот на бајките. Земјата нема да експлодира ако ние исчезниме како народ и нација. The strong survive, the weak die off.