Ja убивате ли љубовта?

  • Креатор на темата Креатор на темата MakedoN_Ares
  • Време на започнување Време на започнување
Ne ja ubivam, sama umira!
"Whatever dies, was not mix'd equally!", arno rekol cicko Jhon Donne. Taka i ljubovta, koga dushite ne mozat da se spojat i sozdadat celina koja ke egzistira!
No, koga ke zabelezam deka e na smrtna postela i tvrdoglavo odbiva da gi sklopi ocite e togas pocnuvam masakar! Del po del, kinam, parcosuvam! Krvavo e i boli ama nemam hrabrost da i zarijam kursum i da gi prekinam makite odednas!

Ете ова секогаш сум имала проблеми да го разберам, зошто бре не се обидеш да ја спасиш, наместо тоа ја убиваш?
 
Уф, на моменти и те како уживам да ја убивам. Почнувајќи со губење на блискоста со личноста, урнување на довербата која сум ја имала... делче по делче, се додека тотално не се уништат и темелите врз кои бил основан нашиот однос.

Дем, колку звучи ова мазохистички, ама кога во во моите очи, кулата што сум ја градела ќе почне да се накривува и знам дека кога-тогаш ќе се сруши, порадо би ја срушила самата што побрзо, отколку да го чекам земјотресот да го стори тоа наместо мене.:toe:

А во поглед на следново, иако не е наменето за мене:

Ете ова секогаш сум имала проблеми да го разберам, зошто бре не се обидеш да ја спасиш, наместо тоа ја убиваш?

Сатори, има моменти кога едноставно губиш волја, ти се ствара одбивност од помислата да се трудиш да спасуваш нешто кога знаеш дека пак исто ќе заврши. Еднаш си замижал, два пати си замижал, за третиот пат веќе почнуваш да се двоумиш, а четвртиот ти доаѓа преку глава и пресекуваш.
 
Зависи која љубов. Ако ми одговара, ја негувам. Ако сум во подредена положба во однос на неа, ја оставам да скапе и се фокусирам целосно на друга страна.
 
по потреба да ја убивам, али само по потреба ко ќе нема друго решение :)
 
Сатори, има моменти кога едноставно губиш волја, ти се ствара одбивност од помислата да се трудиш да спасуваш нешто кога знаеш дека пак исто ќе заврши. Еднаш си замижал, два пати си замижал, за третиот пат веќе почнуваш да се двоумиш, а четвртиот ти доаѓа преку глава и пресекуваш.

Андреа, јас не зборувам за трпење на нечии туѓи неодговорни потези, туку за ситуации кога љубовта доаѓа до крајот затоа што некој и дозволил тоа да и се случи.
Јас сега во моментов, не можам да замислам да бидам само допрена од друг човек покрај него, а не па дозволам да дојде до таква, грозна ситуација.

Не знам, мене ми е просто несфатливо, како можат луѓето да не се борат за она што е најсвето.:toe:
 
Ако не ми иде како што треба,ја убивам во моментот...Не сум многу чувствителна а секогаш се надевам на подобро,па затоа не ми претставува проблем да пишам - и да се ориентирам кон друго :smir:
 
Aх, сеа би рекла повеќе.... МЕ УБИВА ЉУБОВТА....
 
Андреа, јас не зборувам за трпење на нечии туѓи неодговорни потези, туку за ситуации кога љубовта доаѓа до крајот затоа што некој и дозволил тоа да и се случи.
Јас сега во моментов, не можам да замислам да бидам само допрена од друг човек покрај него, а не па дозволам да дојде до таква, грозна ситуација.

Не знам, мене ми е просто несфатливо, како можат луѓето да не се борат за она што е најсвето.:toe:

Но сигурно нема да дојде до крајот поради тоа што на едниот од партнерите му текнало преку ноќ да пресече. Никој без причина не би дозволил да се случи тоа, доколку дотогаш се` било сосема во ред, нели?

Искрено, ти посакувам никогаш да не дознаеш какво е чувството откако после сите напори, вложување во врската, насочување на целото твое постоење во неа ќе добиеш еден така фин шамар и во истиот миг ќе ти се сруши се` што дотогаш си градела, ќе ти се згади од самата врска, дури и од партнерот со кој до вчера си го делела истиот кревет и безрезервно си го сакала. Едноставно, повеќе нема да чувствуваш потреба да се бориш, бидејќи во “тој“ миг, она “најсветото“ исчезнало и не останало ништо вредно на кое би се посветила.
 
Но сигурно нема да дојде до крајот поради тоа што на едниот од партнерите му текнало преку ноќ да пресече. Никој без причина не би дозволил да се случи тоа, доколку дотогаш се` било сосема во ред, нели?
Секако дека не се носат толку битни одлуки преку ноќ, ако освен, се разбира не го сакаш партнерот, но и тогаш, нешто не би било во ред.Но тоа може да потекнува дури и од психата на човекот.
Искрено, ти посакувам никогаш да не дознаеш какво е чувството откако после сите напори, вложување во врската, насочување на целото твое постоење во неа ќе добиеш еден така фин шамар и во истиот миг ќе ти се сруши се` што дотогаш си градела, ќе ти се згади од самата врска, дури и од партнерот со кој до вчера си го делела истиот кревет и безрезервно си го сакала. Едноставно, повеќе нема да чувствуваш потреба да се бориш, бидејќи во “тој“ миг, она “најсветото“ исчезнало и не останало ништо вредно на кое би се посветила.
Тоа не е убиство на љубовта, тоа е веќе одамна убиена љубов.
Се надевам и јас, искрено се надевам.
 
Во различни ситуации, различно. Ама најчесто јас ја убивам:nesvest:
 
некогаш се понашам толку непромислено,го барам невозможното,сакам да е по мое...а тој не сака да ме навреди или повреди и ме трпи и тера по мое. и понекогаш кога ке се сетам шо сум му правела се срамам многу и тогаш се јавува таа вина т.е. грижа на совеста зошто му правам така. и без да ми потврди знам дека ако љубовта умре јас ке бидам УБИЕЦОТ.
П.С.што значи да, признавам дека ја убивам љубовта...
 
Немам толкава моќ.Не би сакала ни да ја имам.Поради љубовта многупати имам почувствувано дека се преродувам.Да, имам почувствувано и дека умирам, дека ме убива...Но таа останува да биде единственото нешто што може да ме спаси...Таа е проклетство и благослов истовремено...
 
Неопходно е лудило од највисок степен за да се убие толку убава работа.
 
Имало моменти кога сум ја потиснувала бидејќи веројатно разумот преовладувал и ме посоветувал дека и тоа не е баш така најпаметно.
Ама sooner or later ќе сфатиш дека тоа и не било баш така најпаметно затоа што ќе испловат и излезат на површина чувствата што длабоко си ги потискал(во случајов љубовта) и тоа посилно него било кога.
 

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom