Татко ми и не е некој верник, мајка ми онака просечно. Проблемот е јас што бев најголемиот верник во фамилија
. Што мајка барав на тој Машински Факултет да се запишам, да почнам да размислувам за науката и сл. која ме натера да почнам да барам некаква вистина бидејки ми се појавија две страни, едната вика дека живееме во свет на ангели и демони, а другата вика дека сме препуштени сами на себе и дека се е енергија околу нас. Претходно поубаво ми беше кога си мислев дека постојано некој пази на мене, на нас,све беше некако шарено, а сега знам дека сум дел од живиот свет на планетава која е препуштена сама на себе и дека самата таа одлучува кон која насока го води животот.
Дури не ме удри тој бран на освестување, не размислував за креативност, за излегување надвор од кутијата, бидејки секој човек претставува различна кутија,единствена, уникатна, и грешно било тоа што постојано не пикале сите во една.
Така почнав на јутуб да гледам клипчиња од говори на некои филозофи, научници, разни дебати, да читам книги, и тн. и полека сваќав дека она што цел живот сум мислел дека е вистина, е лага.
А таа слобода на мислата,потрагата по некаква вистина и прифаќањето дека сум згрешил и дека постои друга вистина го имам наследено од моите дома. Па така бидејки и тие се слободоумни луѓе, не ми правеа некаков проблем во изразувањето на моето мислење, и истражувањето, дури и со мајка ми сме ги имале тие долги разговори кога немало што да се прави, во врска со универзумот, историјата и потеклото на човекот,минатите цивилизации, големите умови од минатото, целата таа мистичност и тајните завери, кој што прочитал, кој што видел на тв и тн. Никогаш не сум бил осуден од моите дома, за тоа што размислувам во таа насока, против религијата онаква каква што ни ја презентираат. Можеби има вистина дека има некое место во кое ако отидеме ке знаеме се, или дека постои некаква свесност која е секогаш присутна само што ние не знаеме како да ја почувствуваме, нешто над нашето ниво на размислување, невидливо.
Сепак мислам дека не сум атеист бидејки јас сепак верувам во нешто,а колку што знам атеистите не веруваат.
Јас верувам во човекот, во неговата енергија, во интелигентниот потенцијал кој денес многу малку го користиме, верувам во човечките "надприродни" (уствари се природни само ние дека не знаеме како да ги објасниме па ги нарекувме надприродни) способности (може да лечи, да чита мисли, да го гледа минатото и иднината, да гледа нешто што ние обичните не можеме да видиме и др.). Исто така верувам во моќта на медитацијата и во точките на енергија кај човекот, познати како чакри. Верувам дека постојат, и мислам дека има некаква вистина во тоа учење за самоспознавање постигнување на повисоки нивоа на свесност.
Верувам и во моќта на природата, во планетите и тоа дека тие имаат неограничена енергија и на некаков начин ние сме поврзани со таа енергија и сме дел од една целина, заедно со целиот жив свет.
Верувам дека постои некаква форма на жив свет на други планети, бидејки која е веројатноста да не постои? Зар од толку многу созвездија, галаксии,планети и тн, само на планетата Земја да постои жив свет? Не е можно.
Значи според ова, јас не знам дали сум атеист или теист но во овие работи јас верувам и никогаш моите не пробале да ми го прекратат мислењето во таа насока, против религијаа каква што ни ја сервираат денес.
