За споредба ти треба референтна точка, не само разгледување на двата наратива.
Еве ја мојата референтна точка која е сведена на две морални дилеми, односно најголемите проблеми кои претставуваат предмет на судир на оваа тема:
1. Државниот суверенитет на Иран и
2. Почитување на основните човекови права
Знаеме за пропагандната машинерија на САД, не мора да одиме до Ирак, аргумент кој неколку пати се проматна и на оваа тема, еве Сирија. Наводна употреба на хемиско оружје над цивилно население без ниту еден единствен промовиран доказ. Асад беше борец, и тука имаш наследна власт што се пркоси со секоја демократска логика, но имаше стабилна држава, држава во која што се наоѓа една од најстарите христијански цркви и држава во која што се наоѓа еден од најстарите живи градови во светот. Ако ништо друго, имаше секуларна безбедна и стабилна држава. Нешто слично се случуваше и во Либија, Гадафи чувал глава од човек во фрижидер! Па силувал деца и не знам веќе таму што. Гадафи беше гад, никаков човек, но на либискиот народ беше Бог кој одеше на земјата. Имаа средена држава со висок животен стандард, сега немаат ништо. Денес двете држави се уништени, сеуште не можат да ја зауздат граѓанската војна после директниот интервенционизам од страна на САД.
Иран има државен суверенитет, тоа е неспорно. Меѓутоа имаш мал проблем кога државата врши директен терор врз своето население, тука се поставува прашањето за оправданиот интервензионализам. До некаде би се сложил. Ама САД не сака да ја смени власт и целокупниот режим, а како аргументи ги земам последните изјави на Трамп кој сфати дека наиде на тврд орев. Наративно, може да се рече дека режимот е сменет, скоро целиот политички врв го нема, ликвидиран е, меѓутоа одма на нивно место застанаа нови политички фигури кои го продолжија стариот политички наратив. Целта е да се ослабне Иран кој салата ги прави сите воени бази во својата околина. Дури и самата поставеност на тие воени бази го става Иран во дефанзивна позиција, нешто слично како Куба 1962 година.
И да, поранешен трампист сум, навистина мислев дека ќе направи сериозна политичка промена на домашно тло, поради недостатокот на пардон, ќе го сопре идиотизмот кој започна да се прелева во Европа. Во Европа започна да се буди евроскептицизмот и национализмот кој беше умрен поради либералните, социјалдемократските, лабористичките и “конзервативните“ политички партии, кои долго време лево го туркаа корнилото на бродот. И сметав дека политиката за неинтервензионизам ќе продолжи, ќе се сведеше на економски војни и санкции со цел САД да добијат што е можно поповолни трговски договори, како што беше во неговиот прв претседателски мандат. Патем, таков трговски договор и должат на Британија, тоа беше една од причините да се напушти Европската унија.
Пази, трики е со дозволемиот интервенционизам во името на демократијата, АЈС убива луѓе, цивили, кои протестираат, полицијата употребува преголема сила, дел завршуваат фатално, дел се на раб на бруталност, таквите настани се секојдневие кај вас, ако тие селективни снимки беа, пример од Иран, ќе беа екранизирани како бритално кршење на сите човекови права, живот, слобода, мисла, протест...тоа е моќта на пропагандната машинерија.
Трамп да завршеше со Мадуро, ќе имаше чиста внатрешна политичка победа. Вака, тешко. Ако ја прекине сега воената интервенција, за која не доби амин од Конгресот, односно постапи идентично како воениот злосторник Клинтон, ќе го загуби Претставнички дом, а треба и Сенатот иако тоа потешко да се случи. А најголемиот дел од неутралните гласачи ги придоби со тие политики, на напуштање на воениот интервензионализам, на пркосот на сите индустрии, пред се на фармацевстката, со благ наклон кон воено-индустрискиот комплекс, пред се за заштита на вториот амандман. Колку и да ни е нас чисто, ова прашање ужива длабока популарност во црвените држави и е точка од која ниту еден републиканец нема да отстапи.
Трамп ја заузди инфлацијата, речиси и да го реши миграциското прашање, започна да склучува трговски договори и на крај ја посра работата. Многу ја посра. И по ова прашање требаше да продолжи онаму каде што застана во првиот мандат, со мировни договори. А да останеше претседател, односно да немаше прекин во претседателскиот мандат, верувам дека ќе успееше да го реши и палестинското прашање. Веќе пласираше и неколку планови во воздух, нешто за кое сега е веќе касно.
