Знам дека има една тема “Од што имате фобија?“, но во оваа тема би сакала да зборуваме за фобии кои можат дури можат да му попречат на нашиот социјален живот, а не како “стравот од темни улички“, “кловнови“ итн...
Дали некогаш сте имале фобија од нешто и како сте ја совладале или доколку сеуште имате- што правите за да го намалите нејзиниот интензитет?
Доколку немате, како мислите дека најефикасно може да се искорени?
Колку фобијата може да влијае штетно по здравјето?
Која е границата помеѓу страв од фобија и вистинска фобија?
Страв од страв или страв од развивање на фобии... Стручните лица предупредуваат дека станува збор за прилично честа, како и сите останати фобии, која многу лошо делува врз квалитетот на животот бидејќи со себе повлекува претерано потење, тешкотии, забрзано чукање на срцето (тахикардија), губење на воздух, па дури и вистински напади на паника.
Во пубертетот се јавува кај многумина онаа фаза “страв од смрт/болест“.
Еден мој професор кога бил тинејџер, толку многу испаничил, што 15 дена потоа лежел во болница поради неправилно чукање на срцето.
Имал страв да излезе од дома, но го победил стравот со тоа што си рекол “Е ајде да видам да умрам бе“.
Одел контра стравовите и на крајот тие попуштиле и сега е сосема нормален и тие “стравови“ не оставиле никакви последици.
Дали некогаш сте имале фобија од нешто и како сте ја совладале или доколку сеуште имате- што правите за да го намалите нејзиниот интензитет?
Доколку немате, како мислите дека најефикасно може да се искорени?
Колку фобијата може да влијае штетно по здравјето?
Која е границата помеѓу страв од фобија и вистинска фобија?
Страв од страв или страв од развивање на фобии... Стручните лица предупредуваат дека станува збор за прилично честа, како и сите останати фобии, која многу лошо делува врз квалитетот на животот бидејќи со себе повлекува претерано потење, тешкотии, забрзано чукање на срцето (тахикардија), губење на воздух, па дури и вистински напади на паника.
Во пубертетот се јавува кај многумина онаа фаза “страв од смрт/болест“.
Еден мој професор кога бил тинејџер, толку многу испаничил, што 15 дена потоа лежел во болница поради неправилно чукање на срцето.
Имал страв да излезе од дома, но го победил стравот со тоа што си рекол “Е ајде да видам да умрам бе“.

Одел контра стравовите и на крајот тие попуштиле и сега е сосема нормален и тие “стравови“ не оставиле никакви последици.