Кајги, пупкиве на дрвата веќе ја најавија пролетта иако календарски доаѓа за 3 дена

Ретки се овие денови во кои можеш да уживаш во време различно од топлото лето и ладната зима. Воглавно пролетта и есента веќе не се чувствуваат туку од зима директно преминуваме на лето и обратно...
Мали се тие секвенци од по 20-тина дена во пролет и есен кога може да се изнауживаш во природата, да седиш надвор без да се смрзнуваш и да ти требаат триста парчиња облека за да се стоплиш или пак да се вариш и потиш до точка на топење

Едвај чекам утре да се удри една посета на Водно, иако и населбава ми е во фаза на "цутење" со препознатлива миризба на раната пролет...
Временцево покрај за шетање си го искористив за учење под отворено небо.
Сум заборавил како е да се учи во двор...
Убаво скриен од "живата" ограда можев максимално да си се посветам на материјалот, концентрација која во затворен простор никако не можам да ја постигнам. Ефективно совладување на методите на линиско пребарување и областите на доверба од алгоритмите во нумеричката оптимизација

Последен пат кога учев надвор бев некаде во 7-мо одделение. За прв пат со проблеми во школувањето се соочив на тромесечие во седмо одд. Нормално, почетокот на пубертетот е секогаш тежок...
А, од дома летаат закани, ако немаш петки на полугодие нема да можеш да се запишеш во Корчагин... My ass

До полугодие сите тројки станаа петки, остана уште да се поправи четворката по физика која беше максимално незаслужено пошто бев најдобар физичар во класот, но на професорката и сметаше мое смеење на часови. Имав Руска збирка која ја имав сто пати пререшено. Теоријата во сон ја раскажував. Но, притисокот беше голем, па вечерта пред тестот, не можев да спијам и седев до 3 саат вечерта во двор и го повторував материјалот

Во тежок филм бев тогаш. Цело маало имавме баскетчиња со помала големина и Амерички знамиња на нив, па со едно од таквите си играв баскет кај мене во двор. Дури ги повтарав лекциите, си куцав на кошот, си одбројував 3-2-1 за да дадам тројка со звукот на сирената итн. И таквото повтарање на материјалот секогаш си вродуваше со плод

Денес учењето неколку пати ми беше прекинато од комшиите, некои муабети едноставно не можеш да не ги чуеш...
Имам комшика колку мене која веќе има три деца. Невработена, домаќинка со три дечиња. Од бесно побесно, постојано го иритираат кучето кое им го чува дворот. Пустото, непрекинато лае кога поминува некој на улицата, а особено кога ќе има некои мачки на видик. Многу често е предизвикан токму од мојот мачор. Мачоров мој си одмараше легнат до мене, а тишината му ја поматуваше лаењето на кучето на комшиите. Каков животински инстинкт има. Само што мрдна нешто во дворот, стана да си ја одбрани територијата. Долго време истражуваше кој му влегол на територијата, а откако го лоцираше комшискиот мачор, следеше успешен напад. Какви борби имаат мачкиве, пола саат мјаукаат, целите накострешени, за да имаат битка од неколку секунди, по која едниот од нив бега...
Само што се си се врати на местото покрај мене, одново беше разбуден од дерењето на неколку комшики.
-Даницоооо, што правиш? Дојди на кафе.
-Не можам, серијата ќе ми почне.
-А ќе ја гледаш ли новата серија со онаа Неџла што глумеше во Кога лисјата паѓаат?
-Од колку е?
-Од 9...
-А мори, јас во 9 си легнувам...
Комшиите ми се олд скул луѓе. Си легнуваат порано, стануваат со петлите. Да, со нивните петли, пошто во урбана населба ја имаш мојата улица во која дел од луѓето чуваат животни кои се не типични за една градска населба. Мажот на комшиката многу ме потсеќа на дедо ми. И тој кога си ја работеше бавчата си свиркаше некои песни. Комшијава го наследува во староста, како си подработува така си свири.
Свиркањето на стариот комшија го наруши нервозното трескање на влезната врата на помладиот комшија. Типична приказна на еден млад Македонец. Завршил некој факултет колку да се каже, се обидел да најде работа преку партија и кога не успеал се решил да работи на промоции или делење флаери... Но, сепак и покрај се има пари за најнов мобилен и лап топ, секојдневно дремење по кафичи во Центар, најскапи алишта... Сепак тоа е мерило за тоа каков човек си во денешново општество, каде ќе се чекираш, колку пари си потрошил на искачање, која марка ти е облеката, каков мобилен користиш...
Јас досега не сум се чекирал од никаде, на искачање трошам помалце од 100 денари (сосе превоз), облека купувам еднаш во две години, а имам мобилен кој веќе не се ни прозиведува

Веројатно сум на дното на сите модерни оценувања

Затоа сум среќен со изборот на друштвото, толку различни карактери на машки и женски споени во едно друштво кое е најнемодерно на светот
Одамна вака не сум исфилозофирал. Сите на улицава веројатно веќе се во длабок сон (освен комшијава што манијачи женски на ФБ по цел ден), па време ми е и на мене да си прилегнам.
Ко што би рекол татко ми, Ој кревете дивна справо, поздрављам те здраво здраво
