Драга Кајги,
Денес ми беше многу интересен ден. Имам многу измешани чувства. На овој свет има навистина луѓе кои имаат премногу проблеми, луѓе со тежок живот, а да ги видиш ќе си помислиш дека животот им поминува `ко песна. Обично тие луѓе се насмеани, не те замараат со непотребни работи, не се жалат каков им бил животот. Но, постојат и обратно од овие, луѓе кои цело време само кукаат и се жалат за се` и сешто. Разликата е огромна, `ко Бог и шеширџија! Многу ми е тешко кога ќе налетам на некој со навистина тежок живот, ни самата не знам зш толку многу се соживувам. Денес налетав на еден многу тежок случај, налетав на некој чии родители биле разбркувани наваму натаму по светов, уууууф ептен лошо. Навистина ме погодува судбината на протераните од Беломорска.
Пред неколку недели имав некоја работа во Западна Македонија. На враќање летав по пат, признавам дека сум виновна. Клисурата кај Карпалак ја завлегов ептен брзо и на самото место кај плочата се вртев неколку пати со колата, луѓе трчаа `ко споулавени, начисто ги имав преплшено. Јас пак, `ко што ме дал Господ само насмеана, им викам не се секирајте супер сум, ама ми играше ногата од страв, се подисплашив. Не се сеќавам на ништо друго, само на вртењето. Долго време ме прогонуваше вртењето, долго... Денес решив дека ќе мора да свратам пак до таму, клин со клин се избива. Собрав банда расипничка, која впрочем секогаш е на лагер и тргнавме во поход. По пат за натаму имавме караоке, не многу квалитетно иако сите имаме дарба за пеење, ама ги немавме извадено текстовите за песните, па звучевме нешто слично на Кен ли... знам дека ова не е баш за фалење! Стигнавме во Гостивар на едно убаво местенце за да јадеме, арно ама... Одма ме намириса другарка ми дека сум дошла па не собраа на гости. Баба и на другаркава ме о б о ж а в а! Одма ме грабна за рака (знае дека многу ја сакав баба ми и знае колку многу ми недостасува, па секогаш кога ќе појдам ми иде по ќеиф, прекрасна жена е бабава, Господ да ми ја поживее бар уште 20 години) и ме бутна у летното кујниче (кое е совршено направено со камени блокови, на неколку нивоа, абе милина местенце), засука ракавите да меси и уз работата почна да ми кажува како било на времето кога таа се омажила. Почна да ми ја раскажува нејзината свадба. Се пресмеав! Дедото бил најличен ерген, ептен строен, ептен стабилен, многу немажени моми го посакувале за маж, ама таа имала среќа да му се радува, тој дедо многу женски срца скришил. Едно време седна на масата карши мене и почна да пее, а има прекрасен тенок глас, иако е стара сеуште звучи прекрасно. Меѓу многуте песни, ми испеа и една многу убава Беломорска песна, ја чуја овие и се довлечкаа сите. Туку, од никаде се јави дугарчето и ни кажа дека неговите биле од Беломорска и кога поминувале граница дедо му ја пеел песната. Прво се изнапејавме песни, па после јас почнав со моите купишта прашања додека сукаше бабава. Суканото кое што го правеше идело само со домашно јогуртче и со домашно сиренце. Леле колку беше вкусно! Како што е редот кога тргнавме да си идеме после долго натегање го товаривме Опакот и си тргнавме онаму за кај што бевме.
Јас не научив ништо од минатиот пат и пак си возев брзо. Пребрзо! Стигнавме до Карапалак здрави живи, сите на број, овие решија да испушат по една цигара и си постојавме до плочата точно на местото каде што ни ги испотепаа Бранителите 2001. Јас премногу се растажив, ми падна многу тешко и плус ми го вратија муабетот за децата бегалци и јас капитулирав, одма развиорив бело знаме.
Драга, ние толку долго време се знаеме, а јас не знаев дека родителите на тоа дете, ѓупциве ги избркале од нивните домови. Јас мислев дека се родени во Скопје, а не дека целиот имот им го запалиле и `ко малку да им било тоа на ѓупциве па уште и ги избркале, ууууууууф ма! Тоа се прекрасни луѓе, кои никогаш не сум ги слушнала да се пожалат. Сеедно колку пари имаат и сеедно како им поминал денот, тие секогаш се насмеани, баш пред некој ден им го кажав тоа и на нив. Понекогаш некои луѓе во сеќавањето ни остануваат со насмевка, со мила насмевка, ееееее овие се баш такви луѓе. Покрај се` што поминале тие се насмеани, можеби баш дека знаат што е мака. Тие луѓе знаат што значи да немаш место на овој свет кое ќе го наречеш дома. Нивниот дом е таму доле, овде се дојдени бидејќи биле избркани. Не можам ниту да замислам со која болка гледале како им гори домот, не можам да замислам со која болка си оделе од таму, не знам колку е тешка борбата да го зачуваш она што си борејќи се со оние гнасни хиени. Тоа е нерамноправна борба! Луѓето кои се соочиле со ѓупциве се навистина големи луѓе, големи во душата.
Драга Кајги, денес ми беше психички многу тежок, напотрен ден. Сакав да одам на Пиволенд, ама преморена сум. Преморена од смеење, од плачење, од возење, од зборење. Денес сум преморена од себе. Драга, имам премногу измешани чувства за овој ден, ама една работа е кристално јасна: Денес си поминав супер!
Драга, ти како си?! Сега ќе ѕирнам што си правела цел ден и ќе си легнам. Утре треба пак да скитам, морам да се одморам малку и да ги средам впечатоците од денес.