Ми се гади од луѓево! Ми се ГАДИ! Да одам и да повраќам ми доаѓа.
Нема асални луѓе на планетава. Сите се измотаваат со тебе како што сакаат.
Нема искрени чуства. Нема искрено „те сакам“. Нема љубов. АШ!
Се е со предходна умисла. Да те искористат. Да ти земат нешто, и да ги снема!
Ме боли глава од таквите веќе. Ми викаат да се однесувам како што се однесуваат и тие.
Извини, неможам. Неможам да се друам со некој што врска си нема од животот и да не го поучам. Неможам да се дружам со некој кој мисли дека ме зафркнал, и сеа готово, he's on the top of the world. Смешни ми се. Патетични. Никакви.
Ок, си ме искористила. И сеа шо? Очекуваш да ти се налутам? Драга, треба да пораснеш, па после можам да ти се лутам.
Не ми е јасно која ГОЛЕМА работа ти треба. Ауу, да, заборавив. Ти беше таа бизнисменката, имаш работа. Шлеперите на граница те чекаат. Ок, слободно оди. Не ми требаш. Ќе си најдам друга јас...што ќе биде искрена. Што нема да ги прави работите со предходна умисла да ме искористи...изгледаш смешно драга. Ти реков дека најдобро е прво да пораснеш, да разгледаш околу тебе. Да видиш дека 90% од луѓето на светов се такви баш каква што си ти. Без осет, без срам, без култура. Свести се, и порасни. Не се понашај како дете.
Сфати што треба да направиш. Сфати што е всушност душата на еден човек. Без тоа си ништо. И ти, и останатите 90% луѓе на светов.