- Член од
- 17 јули 2010
- Мислења
- 1.422
- Поени од реакции
- 2.203
Tи играш пинг-понг!? Знаеш да играш пинг-понг![]()
Топчето се движи ко успорена снимка коа го маваш?
Туку друго ми беше муабетов, се дешава еден мошне интересен феномен. Најзакоравените СДСМ-овци преминуваат у ВМРО, остај шо преминуваат па и членски вадат
Уствари дали е феномен или не, врска неам ама до сега ни на крај памет не би ми дошло дека тоа се дешава.
Абе смешки бе Кајгано, смешки се луѓево. Шо се не прават за корист![]()
Е токму ова ја потврдува горенаведената теза!



Секогаш меланхолично и носталгично се присетувам на минати времиња, минати луѓе, моменти, ситници и цврсто се држам за нив, затоа што знам дека тоа е единственото сигурно, единствената константа. Нешто што поминало не може да се промени. А јас не сакам промени. Навистина не сакам. Ретко. Има исклучоци, но тие само го потврдуваат правилото. И можам носталгично да зборувам за порано, за тоа како било, за тоа што се променило. И додека одам по улица се случува да осетам некој мирис кој ме потсеќа на дамнешни, дури и подзаборавени времиња. И тогаш влегувам во свој филм... и убаво ми е. Затоа што дува ветер, го чувствувам воздухот кој ми ја бушави косата, па потоа ги ставам слушалиците на уши, пуштам некои носталгични песни и си седнувам на некои мои одредени омилени места на кои сакам да одам кога сакам да бидам сама. И сум меланхолична. И убаво ми е. Затоа што тогаш не размислувам на тоа што е сега, не се оптоварувам со иднината. Туку јас сум сама со спомените...
