Прикаската за она што ни се случува повеќе децении наназад не е толку едноставна, па и самотото тврдење дека „државата е виновна“ е доста воопштено. Што претставува државата? Кој ја претставува државата? Како претставниците на државата стануваат нејзини претставници? Зарем не се избирани од поголемиот дел од населението во државата и зарем и тие не се самите дел од тоа население?
Ако за момент се тргнат настрана вообичаените (за жал не и неточни) образложенија и оправдувања дека народот е заложник на неговите разновидни претставници во политичкиот живот, кои нашле па зашле, евидентно е дека народот станал уште поголем заложник на сопствените навики, избори и начин на живот, кои очигледно нема волја, ни храброст, а изгледа, ни желба да ги смени.
Позитивните примери на просперитетни држави наведувани низ темава, односно приказните за нивната успешност во голема мера произлегуваат од подготвеноста на тамошното население упорно и постојано да очекува, да бара, да настојува, да инсистира на подобри услови за живот. Обично за да се добие нешто, треба да се побара. Ако не се добие, очигледно е дека нешто не е в ред, дека има проблем кој треба да се отстрани и тоа на таков начин што во иднина појавата на истиот проблем би била многу поретка (и не без последици за оние што го предизвикале). Успешноста зависи од подготвеноста за брзо и ефективно решавање на проблемот. Решенијата се различни. Очигледно кај нас нема доволен број на заинтересирани за радикални промени во начинот на размислување и на живеење, па на оној дел од народот што има таква намера му е полесно да избере места каде условите за живот соодветствуваат со неговите потреби, наместо да си ја чука главата од ѕид кој долги години нема да биде срушен.
Зарем гореспоменатиот кошмар во Кочани (безброј вакви настани има - не сите се доволно интересни за да бидат пренесени од медиумиве) не би требало да го разгневи и да го дигне населението во градот, а и во државава на нозе? Не? Свецко има, а? Секое чудо за три дена, односно на секои три дена по некое чудо, па се навикнуваме во чудеснава ни земја. Е па, на некои места не сакаат да се навикнат, и прават се` да ги има што помалку. Оттаму, на пример Шведска (една од земјите каде што нашиве често фаќаат магла) за многумина е попривлечна за живеење, од, да речеме, Романија или Молдавија.
Желбата за имање/немање деца и причините што да се избере од двете опции е лична работа.