џимеј
џимилино
- Член од
- 4 март 2007
- Мислења
- 10.474
- Поени од реакции
- 25.442
2010 година. Ова е онаа година за која некогаш ќе речам "еее... 2010 a hell of a year".
Почна интересно, делумно интересно. Милан си победуваше кај кој ќе стигнеше, ја тепавме Џенова дома, го тепавме Јуве гости, и двете работи многу ретки за гледање, а впрочем и за доживување.
После некако опадна ентузијазмот, февруари беше обичен, март и април исто, спласнаа ко Филипсова крива на долг рок, само во случајов кај мене се одеше хоризонтално, монотоно. Неможам да се сетам можеби ни на еден интересен настан во тој период, Милан веќе беше јасно дека нема сили за прво место, а Богами ни јас не се чувствував најдобро.
После дојде мај, обврски, јуни, уште поголеми обврски. Тогаш се случија интересни работи, преминав преку сите интерашки провокации, го истренирав мозоков лесно да не се провоцирам во врска со тоа и ми успеа. Летото беше интересно и необично. (овде веќе чувствувам дека пишам состав на 1ви септември). Играв оксан скоро секоја вечер со другари, се понашав пензионерски. Паметам многу интересни датуми, добри и лоши случки. Бев на планинарење еднаш, колку да разбијам монотонија, одев секој ден на плажа, не вежбав бицепс и трицепс, играв фудбал многу. Ах... чувството да дадеш гол после скоро 7-8 месеци рехабилитационен период во кој не можеш да чепниш топка, а не пак да играш. Ама помина и лошото, секое чудо за три дена.
Изгледав околу 100тина филма оваа година. Малку помалку од 2009та, ама сепак е добар скор со оглед на тоа што имав малку повеќе обврски. Дури еднаш имавме и "колоквиумска" Star Wars недела, која со другариве е традиција и одбираме една недела од летото, се собираме секој ден да гледаме по еден дел од Војна на ѕвездите, така да имаме 6 дена каде редоследно сме окупирани со Темната страна и Силата, и на многу интересен начин пробуваме да го одржиме духот на "старите добри времиња". Кога ќе дојде таа недела на гледање Star Wars, нас на мобилен ни ѕвони темата од филмот, слики на десктоп имаме од Дарт Вејдер, на мсн и фејсбук си редиме сличиња од Мастер Јода и често кога ќе се двоумиме за нешто го користиме цитатот "Use The Force, Luke!".
Ах, интересен период од годината е овој. Оној период кога пред сите изгледаш како морон, а длабоко во себе си џедај.
После летото почна нова фаза во мојов живот. Нов град, многу нови работи. Многу интересен период, впрочем, и вреден за сеќавање.
Сега, на крајот од оваа година, сите коцки ми се наредени. Мојов живот сега да беше слагалица од 1000 парчиња, ќе беа сите наредени, склопени и целата слика негде ќе беше урамена.
Сега и Милан е на врвот, а всушност, и секој "Милан" во мојов живот полека почнува да победува. И оној "Милан" кој длабоко во мене бил ете, скоро цела година без мотив да биде повеќе од второлигаш, сега се бори за титула. И прекрасно е чувството да ги имаш повторно работите кои одамна си ги посакувал и копнеел по нив. И доаѓа нова година, која имам чувство дека ќе е попрекрасна од која и да било.
Почна интересно, делумно интересно. Милан си победуваше кај кој ќе стигнеше, ја тепавме Џенова дома, го тепавме Јуве гости, и двете работи многу ретки за гледање, а впрочем и за доживување.
После некако опадна ентузијазмот, февруари беше обичен, март и април исто, спласнаа ко Филипсова крива на долг рок, само во случајов кај мене се одеше хоризонтално, монотоно. Неможам да се сетам можеби ни на еден интересен настан во тој период, Милан веќе беше јасно дека нема сили за прво место, а Богами ни јас не се чувствував најдобро.
После дојде мај, обврски, јуни, уште поголеми обврски. Тогаш се случија интересни работи, преминав преку сите интерашки провокации, го истренирав мозоков лесно да не се провоцирам во врска со тоа и ми успеа. Летото беше интересно и необично. (овде веќе чувствувам дека пишам состав на 1ви септември). Играв оксан скоро секоја вечер со другари, се понашав пензионерски. Паметам многу интересни датуми, добри и лоши случки. Бев на планинарење еднаш, колку да разбијам монотонија, одев секој ден на плажа, не вежбав бицепс и трицепс, играв фудбал многу. Ах... чувството да дадеш гол после скоро 7-8 месеци рехабилитационен период во кој не можеш да чепниш топка, а не пак да играш. Ама помина и лошото, секое чудо за три дена.
Изгледав околу 100тина филма оваа година. Малку помалку од 2009та, ама сепак е добар скор со оглед на тоа што имав малку повеќе обврски. Дури еднаш имавме и "колоквиумска" Star Wars недела, која со другариве е традиција и одбираме една недела од летото, се собираме секој ден да гледаме по еден дел од Војна на ѕвездите, така да имаме 6 дена каде редоследно сме окупирани со Темната страна и Силата, и на многу интересен начин пробуваме да го одржиме духот на "старите добри времиња". Кога ќе дојде таа недела на гледање Star Wars, нас на мобилен ни ѕвони темата од филмот, слики на десктоп имаме од Дарт Вејдер, на мсн и фејсбук си редиме сличиња од Мастер Јода и често кога ќе се двоумиме за нешто го користиме цитатот "Use The Force, Luke!".
Ах, интересен период од годината е овој. Оној период кога пред сите изгледаш како морон, а длабоко во себе си џедај.
После летото почна нова фаза во мојов живот. Нов град, многу нови работи. Многу интересен период, впрочем, и вреден за сеќавање.
Сега, на крајот од оваа година, сите коцки ми се наредени. Мојов живот сега да беше слагалица од 1000 парчиња, ќе беа сите наредени, склопени и целата слика негде ќе беше урамена.
Сега и Милан е на врвот, а всушност, и секој "Милан" во мојов живот полека почнува да победува. И оној "Милан" кој длабоко во мене бил ете, скоро цела година без мотив да биде повеќе од второлигаш, сега се бори за титула. И прекрасно е чувството да ги имаш повторно работите кои одамна си ги посакувал и копнеел по нив. И доаѓа нова година, која имам чувство дека ќе е попрекрасна од која и да било.