Горе доле мислењата се дека ако немаш деца, немаш зошто и да работиш. И горе доле сите се изјаснивте дека ќе немате поента да работите, освен за основното.
Ако единствената мотивација да работиш повеќе од „за леб и сметки“ ви е тоа што ќе оставите стан на децата, тогаш проблемот не е во наследството, туку во перцепцијата за животот.
Никој ли не би работел за да инвестира во искуства? Да прошетате свет, да видите други култури, спорт, некоја уметност, нешто што би ви ги проширило хоризонтите?
Впечатокот од досегашните одговори е дека уствари ние сме робови на парите и работиме само за да преживееме и оставиме имот како наследство?
Не ме ни чуди што цели фамилии се растураат околу еден мочан имот.
Околу мислењето, се сложувам делумно. Во идеален свет може да функционира добро, ама во човековата природа е да најде дупка у законот, а се наоколу е веќе корумпирано (не само во MK), секој си глеа за себе и да му умре козата на комшијата, така што ова би било тотален колапс на и онака заебаното општество.
Гледам позитивни работи во она да не се остави ништо, ќе ги мотивира децата да работат и да го испотат газот ако сакаат да бидат нешто во животот, отколку да чекаат тато да им купи најново бмв, или кај средната класа, да чекаат 500че од мама и тато за кафе и тикет у кладилница.
Негативното е што треба да се остави се на корумпирана раја, што ќе најде начин како да продава под рака и со врски, па пак богатите ќе си останат богати, сиромавите сиромави, а ебаните уште толку ебани.
Ова со даноците спрема примањата е уште поголема смешка, чист пример еве иди даночи го Илон Маск или Мијалков, каде што технички не ни зимаат плата за да бидат даночени.
