Почитувана Џулија, јас како атеист ќе одговорам во мое име, но не во името на сите атеисти.
Значи јас лично не чекам именден, слава, велигден или било каков верски празник... меѓутоа знам да одам кога некои од најблиските пријатели ме канат на нивни такви веселби и празнувања.
Тие знаат дека сум атеист и дека сум начелно против секакво „обожавање“ и празнување на верата, но сепак ме канат во контекст на „цело друштво ќе биде заедно“. Во таков ист контекст и јас одам и воопшто не ми е непријатно. Честитувам слава, честитувам именден.
Во секој случај познавајќи ја традицијата на верските празници, нејзината основна цел е да се соберат блиските или пријателите на едно место - цел со која целосно се сложувам и која ако се одтргне верскиот предзнак за мене е добра традиција кон која немам ништо против.
Најполсле тоа што сум јас атеист незначи дека треба да ги избегнувам верниците или да се противам на нивните празници, бидејќи по истата аналогија треба да „бојкотирам“ се со кое не се сложувам.
На почетокот навистина имав внатрешни дилеми околу ова прашање, морам да признаам. Меѓутоа со тек на време, забележав дека луѓето (оние религиозните) некако погрешно го разбираат моето одбивање да се мешам во било какво религиозно празнување, па дури го сваќаа тоа како непочитување и навредување кон нив. Јас лично до ден денешен сметам дека поважно ми е да бидам околу блиските, околу пријателите и саканите, повеќе поради тоа што ним празникот нешто им значи, иако мене лично ми е бесмислен и несватлив.
Знам дека постојат атеисти со уште поцврст став од мојот, кои не ни одат на вакви празнувања, но ете јас си го прикажав мојот, затоа и истакнав дека зборувам во мое име.