F
Frankie Yale
Гостин
Mozebi zaradi ova:Зошто ли имам впечаток дека почнуват сите да ме избегнуваат?
Важам за тип кој збори и тоа доста
Follow along with the video below to see how to install our site as a web app on your home screen.
Забелешка: This feature may not be available in some browsers.
Mozebi zaradi ova:Зошто ли имам впечаток дека почнуват сите да ме избегнуваат?
Важам за тип кој збори и тоа доста
Епа сеа зависи, ако мислиш дека можиш да направиш нешто тогаш проби да направиш нешто, ако не остави си нека мине времето па ако треба нешто ако нешто спонтано испадне да направиш. мој совет остави да си мине па ако има потреба реагиривака општо прашувам дали кога знаеш дека следи лошо во било кое поле...дали да не мислиш на тоа дали да ги избегнуваш тие мисли...или да се трудам да ја подобрам ситуацијата или да оставам на иднината шот претстои да реши се... може ке се промени ситуацијата..
--- надополнето: Jul 5, 2011 3:30 PM ---
вака општо прашувам дали кога знаеш дека следи лошо во било кое поле...дали да не мислиш на тоа дали да ги избегнуваш тие мисли...или да се трудам да ја подобрам ситуацијата или да оставам на иднината шот претстои да реши се... може ке се промени ситуацијата..
Абе браќа се извинувам вака шо ви упаѓам, ама ме мачи една работа.. зошто упорно паѓам во матриксот на емоции? Тоа никако не можам да си го објаснам... Зошто не можам да го практикувам Јин начинот на живот од рамнотежата и да бидам како дух кога станува збор за емоциите, сакам да бидам нереактивен на работите и ништо да не може да ме потресе...
Прашањето ми е зошто не ми успева тоа иако упорно се трудам да го совладам истото? :O
Се разбира Јанг од друга страна совршено го владеам ама тоа не е доволно за рамнотежа
Епа кајгана психолози ако знаете некое трикче за подобрување на Зен-от односно Јин-от, ќе ми биде добредојдено во секој случај.
Ви благодарам![]()
Тенкју тенкју, обавезно ќе го пробам оваEight Lectures on Yoga.Read it.Do it.
Liver Vel Jugorum.Read it.Do it.
Синоќа ме извади една личност од патики.Бројав не до 10 туку до 100.Ми ја пцуеше сестрата,пред 20 луѓе.Кој карактер треба да го имаш за да го издржиш тоа нешто.Не сум лут.Целата среќа што имаше луѓе кои ги ценам како личности,па успеав да се додржам да не паднам на толку ниско ниво,како некои искомплексирани личности.Некои за нив би рекле,не ми се ни до колена,јас ке кажам дека не ми се ни до зглобот(џогланот)на ногата.Но откако ја видоа мојата реакција,ладна и прибрана,многу луѓе се изненадија(позитивно),многу поени(респект)на моја сметка.Не сакав да бидам варвар кој проблемите ги решава со котек,бев господин кој изреагира страшно паметно.Цела срека,што тркалото се врти.Ќе бидам СИГУРНО пред него,во општествениот поредок нека биде сигурен и финансиски.Веке сум над него морално и етички 2/3 последното фали.Но во блиска иднина ќе бидам 3/3.Можеби не беше за овде,ама морав некаде да се "пожалам"бидејќи бесот во мене е се поголем.Малку се местата каде можеш да си ја олесниш душата,и задржиш честа.Како камен да ми падна од срце после ова.
Дали добро постапив?
Ova e moeto prvo clenstvo vo bilo kakov forum.
No i prv pat se naogam na ovoj stepen na depresija.
I sedejki 20 minuti ovde ne znam od kade da pocnam. Zatoa sto ne znam i vsusnost sto e problemot so mene.
Znam edna rabota; potreben mi e psihijatar.
Znam uste edna rabota; nemam hrabrost da go posetam istiot.
Se smetam za (pre)mnogu emotivna licnost, so dupla doza na sramezlivost i so nepopravlivi luzni od detski traumi.
Kako sto na 99 % od moite poznanici nivniot dom e mesto za uzivanje, taka mojot dom e mesto polno so negativna energija, sekojdnevni karanici, socijalizacija svedena na najnisko nivo.
Do moite 18 godini sum svedok na sceni od koi celata se rastreperuvam. Znaete, toa se onie momenti koga mojot
(inaku, mnogu pocituvan) tatko doagal doma pijan, se raspravale po cel den so mojata majka (najcesto poradi nedostig na finansii). I koga na kraj ne se naogalo resenie, ovde se zrtvite. Dijagnozata e fizicko maltretiranje za vratite i majka mi, a psihicko za mene.
Mnogu pati bile pred razvod. Najintenzivno bilo vo periodot na moja 8-13, 14 godisna vozrast. Preminot na moeto detstvo kon pubertetot. Po sekoja cena sakav (i se trudev) semejstvoto da ostane obedineto. No toa ostana samo mislovna imenka. Nikogas ne bese ``semejstvo`` vo vistinska smisla na zborot. Potoa veke se otakazav od mojata misija, pa majka mi bese taa koja sto prodolzi. No jas veke se naviknav na zborovite - jas i tatko ti ke se razveduvame... povtorno ... i povtorno...
Ednostavno, ne sakav da bidam dete na razvedeni roditeli.
Sega sfakam kolku sum gresela.
I ne znaev sto e podobro, dali da ostanes sirak, ili da imas roditeli a da se cuvstvuvas tolku osamen.
Pa i denes ne znam.
I taka jas go staviv ucilisteto i ucilisnite obvrski vo moj prv plan. I toa go pravev najdobro sto mozev. Moeto ime sekogas asocirase na - najdobra uceicka vo generacijata. I vo osnovno, i vo sredno. Poradi mojta navika za kontinuirano (a ne partisko) ucenje, profesorite postojano me falea. A mene mi bese mnogu sram da me falat. I koga go pravea toa, moeto lice dobivase pigmentacija kako na zrel patlidzan. So tekot na vremeto toa `pigmentiranje` stana mnogu intenzivno i se aktivirase samo sto ke go slusnev moeto ime. Toa me ubivase, i mene i mojata samodoverba.
I denes imam posledici od toa, ne do toj stepen, no prilicno cesto.
Voglavno, moite pubetrtetski i tinejdzerski godini pominaa vo celodnevno ucenje, zabava svedena na mnogu nisko nivo, sto podrazbira izleguvanje samo vikendi. Edinstveno letoto bese period koga navistina odmarav, i sekojdnevno se druzev so drugari/ki, i imav malku poveke prostor da razmisluvam za ljubov.
Mesto (vreme, pari...) za realiziranje na hobi vo mojot zivot nemase. Ili podobro, nemase pari. Ili uste podobro, imase, no ednostavno mojot tatko smetal deka e toa luksuz.
Drugarki i drugari... da imam, normalno, ne se mnogu, no se od onie, (naj)vernite, bez koi ne bi opstanala. Site drugi se poznanici, nekogas i nepotrebni.
I sega dojde vreme na onaa famozna krstosnica, koga treba da odlucam za moeto ponatamosno obrazovanie.
A mene ne mi se zivee a ne pak da razmisluvam sto i kade i kako...
Zatoa sto sakam (vsusnost, ne znam ni dali e toa ona sto navistina go sakam, no barem e edno od nestata) eden umetnicki smer sto go ima samo na prifaten fakultet za koj sto nemam pari.
Ebani pari.
Me obolea cel zivot.
Ili pak me obole toa sto gi nemav za da mozev da si dozvolam malku od toj luksuzot narecen hobi.
Ama jas kako `jaka ucenicka, trudoljubiva, vredna, samostojna` i uste mnogu vakvi trici e mnogu ocekuvano da se zapisam na nekoj od pojakite fakulteti vo ovaa napatena drzava.
Pa se odluciv za elektro.
Potocno, se uste ne . Zatoa sto sekako ne mozam da go ucam toa sto go sakam, i seedno mi e.
Znam kolkavi mi se moznostite i kapacitetot. I veruvam (ne, sakam da veruvam) deka ke mozam da go izdrzam celiot toj pritisok okolu `najteskiot fakultet`
Ili pak toa ke ja dokrajci mojata ranliva dusa...
Koga bi se rodila povtorno ne bi si stavala nisto na srce.
Zatoa sto sega stavam se.
I od den na den mi e se potesko toa moe malo (zaljubeno) srce.
Pa bi ve zamolila za nekoja dieta, brza i so dolgotrajni rezultati?
Девојко ова што го прочитав,те разбрав.По тоа на кој начин го имаш напишано,ми станува јасно каква личност си ти.ТИ СИ КАКО ЛИЧНОСТИТЕ КОИ ЈАС НАЈМНОГУ ГИ ЦЕНАМ!!!!Ova e moeto prvo clenstvo vo bilo kakov forum.
No i prv pat se naogam na ovoj stepen na depresija.
I sedejki 20 minuti ovde ne znam od kade da pocnam. Zatoa sto ne znam i vsusnost sto e problemot so mene.
Znam edna rabota; potreben mi e psihijatar.
Znam uste edna rabota; nemam hrabrost da go posetam istiot.
Se smetam za (pre)mnogu emotivna licnost, so dupla doza na sramezlivost i so nepopravlivi luzni od detski traumi.
Kako sto na 99 % od moite poznanici nivniot dom e mesto za uzivanje, taka mojot dom e mesto polno so negativna energija, sekojdnevni karanici, socijalizacija svedena na najnisko nivo.
Do moite 18 godini sum svedok na sceni od koi celata se rastreperuvam. Znaete, toa se onie momenti koga mojot
(inaku, mnogu pocituvan) tatko doagal doma pijan, se raspravale po cel den so mojata majka (najcesto poradi nedostig na finansii). I koga na kraj ne se naogalo resenie, ovde se zrtvite. Dijagnozata e fizicko maltretiranje za vratite i majka mi, a psihicko za mene.
Mnogu pati bile pred razvod. Najintenzivno bilo vo periodot na moja 8-13, 14 godisna vozrast. Preminot na moeto detstvo kon pubertetot. Po sekoja cena sakav (i se trudev) semejstvoto da ostane obedineto. No toa ostana samo mislovna imenka. Nikogas ne bese ``semejstvo`` vo vistinska smisla na zborot. Potoa veke se otakazav od mojata misija, pa majka mi bese taa koja sto prodolzi. No jas veke se naviknav na zborovite - jas i tatko ti ke se razveduvame... povtorno ... i povtorno...
Ednostavno, ne sakav da bidam dete na razvedeni roditeli.
Sega sfakam kolku sum gresela.
I ne znaev sto e podobro, dali da ostanes sirak, ili da imas roditeli a da se cuvstvuvas tolku osamen.
Pa i denes ne znam.
I taka jas go staviv ucilisteto i ucilisnite obvrski vo moj prv plan. I toa go pravev najdobro sto mozev. Moeto ime sekogas asocirase na - najdobra uceicka vo generacijata. I vo osnovno, i vo sredno. Poradi mojta navika za kontinuirano (a ne partisko) ucenje, profesorite postojano me falea. A mene mi bese mnogu sram da me falat. I koga go pravea toa, moeto lice dobivase pigmentacija kako na zrel patlidzan. So tekot na vremeto toa `pigmentiranje` stana mnogu intenzivno i se aktivirase samo sto ke go slusnev moeto ime. Toa me ubivase, i mene i mojata samodoverba.
I denes imam posledici od toa, ne do toj stepen, no prilicno cesto.
Voglavno, moite pubetrtetski i tinejdzerski godini pominaa vo celodnevno ucenje, zabava svedena na mnogu nisko nivo, sto podrazbira izleguvanje samo vikendi. Edinstveno letoto bese period koga navistina odmarav, i sekojdnevno se druzev so drugari/ki, i imav malku poveke prostor da razmisluvam za ljubov.
Mesto (vreme, pari...) za realiziranje na hobi vo mojot zivot nemase. Ili podobro, nemase pari. Ili uste podobro, imase, no ednostavno mojot tatko smetal deka e toa luksuz.
Drugarki i drugari... da imam, normalno, ne se mnogu, no se od onie, (naj)vernite, bez koi ne bi opstanala. Site drugi se poznanici, nekogas i nepotrebni.
I sega dojde vreme na onaa famozna krstosnica, koga treba da odlucam za moeto ponatamosno obrazovanie.
A mene ne mi se zivee a ne pak da razmisluvam sto i kade i kako...
Zatoa sto sakam (vsusnost, ne znam ni dali e toa ona sto navistina go sakam, no barem e edno od nestata) eden umetnicki smer sto go ima samo na prifaten fakultet za koj sto nemam pari.
Ebani pari.
Me obolea cel zivot.
Ili pak me obole toa sto gi nemav za da mozev da si dozvolam malku od toj luksuzot narecen hobi.
Ama jas kako `jaka ucenicka, trudoljubiva, vredna, samostojna` i uste mnogu vakvi trici e mnogu ocekuvano da se zapisam na nekoj od pojakite fakulteti vo ovaa napatena drzava.
Pa se odluciv za elektro.
Potocno, se uste ne . Zatoa sto sekako ne mozam da go ucam toa sto go sakam, i seedno mi e.
Znam kolkavi mi se moznostite i kapacitetot. I veruvam (ne, sakam da veruvam) deka ke mozam da go izdrzam celiot toj pritisok okolu `najteskiot fakultet`
Ili pak toa ke ja dokrajci mojata ranliva dusa...
Koga bi se rodila povtorno ne bi si stavala nisto na srce.
Zatoa sto sega stavam se.
I od den na den mi e se potesko toa moe malo (zaljubeno) srce.
Pa bi ve zamolila za nekoja dieta, brza i so dolgotrajni rezultati?
Синоќа ме извади една личност од патики.Бројав не до 10 туку до 100.Ми ја пцуеше сестрата,пред 20 луѓе.Кој карактер треба да го имаш за да го издржиш тоа нешто.Не сум лут.Не сакав да бидам варвар кој проблемите ги решава со котек,бев господин кој изреагира страшно паметно.Дали добро постапив?
Синоќа ме извади една личност од патики.Бројав не до 10 туку до 100.Ми ја пцуеше сестрата,пред 20 луѓе.Кој карактер треба да го имаш за да го издржиш тоа нешто.Не сум лут.Целата среќа што имаше луѓе кои ги ценам како личности,па успеав да се додржам да не паднам на толку ниско ниво,како некои искомплексирани личности.Некои за нив би рекле,не ми се ни до колена,јас ке кажам дека не ми се ни до зглобот(џогланот)на ногата.Но откако ја видоа мојата реакција,ладна и прибрана,многу луѓе се изненадија(позитивно),многу поени(респект)на моја сметка.Не сакав да бидам варвар кој проблемите ги решава со котек,бев господин кој изреагира страшно паметно.Цела срека,што тркалото се врти.Ќе бидам СИГУРНО пред него,во општествениот поредок нека биде сигурен и финансиски.Веке сум над него морално и етички 2/3 последното фали.Но во блиска иднина ќе бидам 3/3.Можеби не беше за овде,ама морав некаде да се "пожалам"бидејќи бесот во мене е се поголем.Малку се местата каде можеш да си ја олесниш душата,и задржиш честа.Како камен да ми падна од срце после ова.
Дали добро постапив?
Ova e moeto prvo clenstvo vo bilo kakov forum.
No i prv pat se naogam na ovoj stepen na depresija.
I sedejki 20 minuti ovde ne znam od kade da pocnam. Zatoa sto ne znam i vsusnost sto e problemot so mene.
Znam edna rabota; potreben mi e psihijatar.
Znam uste edna rabota; nemam hrabrost da go posetam istiot.
Se smetam za (pre)mnogu emotivna licnost, so dupla doza na sramezlivost i so nepopravlivi luzni od detski traumi.
Kako sto na 99 % od moite poznanici nivniot dom e mesto za uzivanje, taka mojot dom e mesto polno so negativna energija, sekojdnevni karanici, socijalizacija svedena na najnisko nivo.
Do moite 18 godini sum svedok na sceni od koi celata se rastreperuvam. Znaete, toa se onie momenti koga mojot
(inaku, mnogu pocituvan) tatko doagal doma pijan, se raspravale po cel den so mojata majka (najcesto poradi nedostig na finansii). I koga na kraj ne se naogalo resenie, ovde se zrtvite. Dijagnozata e fizicko maltretiranje za vratite i majka mi, a psihicko za mene.
Mnogu pati bile pred razvod. Najintenzivno bilo vo periodot na moja 8-13, 14 godisna vozrast. Preminot na moeto detstvo kon pubertetot. Po sekoja cena sakav (i se trudev) semejstvoto da ostane obedineto. No toa ostana samo mislovna imenka. Nikogas ne bese ``semejstvo`` vo vistinska smisla na zborot. Potoa veke se otakazav od mojata misija, pa majka mi bese taa koja sto prodolzi. No jas veke se naviknav na zborovite - jas i tatko ti ke se razveduvame... povtorno ... i povtorno...
Ednostavno, ne sakav da bidam dete na razvedeni roditeli.
Sega sfakam kolku sum gresela.
I ne znaev sto e podobro, dali da ostanes sirak, ili da imas roditeli a da se cuvstvuvas tolku osamen.
Pa i denes ne znam.
I taka jas go staviv ucilisteto i ucilisnite obvrski vo moj prv plan. I toa go pravev najdobro sto mozev. Moeto ime sekogas asocirase na - najdobra uceicka vo generacijata. I vo osnovno, i vo sredno. Poradi mojta navika za kontinuirano (a ne partisko) ucenje, profesorite postojano me falea. A mene mi bese mnogu sram da me falat. I koga go pravea toa, moeto lice dobivase pigmentacija kako na zrel patlidzan. So tekot na vremeto toa `pigmentiranje` stana mnogu intenzivno i se aktivirase samo sto ke go slusnev moeto ime. Toa me ubivase, i mene i mojata samodoverba.
I denes imam posledici od toa, ne do toj stepen, no prilicno cesto.
Voglavno, moite pubetrtetski i tinejdzerski godini pominaa vo celodnevno ucenje, zabava svedena na mnogu nisko nivo, sto podrazbira izleguvanje samo vikendi. Edinstveno letoto bese period koga navistina odmarav, i sekojdnevno se druzev so drugari/ki, i imav malku poveke prostor da razmisluvam za ljubov.
Mesto (vreme, pari...) za realiziranje na hobi vo mojot zivot nemase. Ili podobro, nemase pari. Ili uste podobro, imase, no ednostavno mojot tatko smetal deka e toa luksuz.
Drugarki i drugari... da imam, normalno, ne se mnogu, no se od onie, (naj)vernite, bez koi ne bi opstanala. Site drugi se poznanici, nekogas i nepotrebni.
I sega dojde vreme na onaa famozna krstosnica, koga treba da odlucam za moeto ponatamosno obrazovanie.
A mene ne mi se zivee a ne pak da razmisluvam sto i kade i kako...
Zatoa sto sakam (vsusnost, ne znam ni dali e toa ona sto navistina go sakam, no barem e edno od nestata) eden umetnicki smer sto go ima samo na prifaten fakultet za koj sto nemam pari.
Ebani pari.
Me obolea cel zivot.
Ili pak me obole toa sto gi nemav za da mozev da si dozvolam malku od toj luksuzot narecen hobi.
Ama jas kako `jaka ucenicka, trudoljubiva, vredna, samostojna` i uste mnogu vakvi trici e mnogu ocekuvano da se zapisam na nekoj od pojakite fakulteti vo ovaa napatena drzava.
Pa se odluciv za elektro.
Potocno, se uste ne . Zatoa sto sekako ne mozam da go ucam toa sto go sakam, i seedno mi e.
Znam kolkavi mi se moznostite i kapacitetot. I veruvam (ne, sakam da veruvam) deka ke mozam da go izdrzam celiot toj pritisok okolu `najteskiot fakultet`
Ili pak toa ke ja dokrajci mojata ranliva dusa...
Koga bi se rodila povtorno ne bi si stavala nisto na srce.
Zatoa sto sega stavam se.
I od den na den mi e se potesko toa moe malo (zaljubeno) srce.
Pa bi ve zamolila za nekoja dieta, brza i so dolgotrajni rezultati?
Не сакав да помислат некои луѓе дека можам да паднам толку ниско.Бидејќи сите кои беа таму имаат доста високо мислење за мене,како и целото село.Не сакав да губам респект заради некој глупак.Јас би реагирал најварварски што може па или тој би бил скршен од ќотек или јас од него или би не разделиле на прв контакт но секако не би имал карактер за да седам мирен.
Ти помисли сестра ти како би реагирала да била таму па ќе знаеш дали исправно си реагирал.
Ova e moeto prvo clenstvo vo bilo kakov forum.
No i prv pat se naogam na ovoj stepen na depresija.
I sedejki 20 minuti ovde ne znam od kade da pocnam. Zatoa sto ne znam i vsusnost sto e problemot so mene.
Znam edna rabota; potreben mi e psihijatar.
Znam uste edna rabota; nemam hrabrost da go posetam istiot.
Se smetam za (pre)mnogu emotivna licnost, so dupla doza na sramezlivost i so nepopravlivi luzni od detski traumi.
Kako sto na 99 % od moite poznanici nivniot dom e mesto za uzivanje, taka mojot dom e mesto polno so negativna energija, sekojdnevni karanici, socijalizacija svedena na najnisko nivo.
Do moite 18 godini sum svedok na sceni od koi celata se rastreperuvam. Znaete, toa se onie momenti koga mojot
(inaku, mnogu pocituvan) tatko doagal doma pijan, se raspravale po cel den so mojata majka (najcesto poradi nedostig na finansii). I koga na kraj ne se naogalo resenie, ovde se zrtvite. Dijagnozata e fizicko maltretiranje za vratite i majka mi, a psihicko za mene.
Mnogu pati bile pred razvod. Najintenzivno bilo vo periodot na moja 8-13, 14 godisna vozrast. Preminot na moeto detstvo kon pubertetot. Po sekoja cena sakav (i se trudev) semejstvoto da ostane obedineto. No toa ostana samo mislovna imenka. Nikogas ne bese ``semejstvo`` vo vistinska smisla na zborot. Potoa veke se otakazav od mojata misija, pa majka mi bese taa koja sto prodolzi. No jas veke se naviknav na zborovite - jas i tatko ti ke se razveduvame... povtorno ... i povtorno...
Ednostavno, ne sakav da bidam dete na razvedeni roditeli.
Sega sfakam kolku sum gresela.
I ne znaev sto e podobro, dali da ostanes sirak, ili da imas roditeli a da se cuvstvuvas tolku osamen.
Pa i denes ne znam.
I taka jas go staviv ucilisteto i ucilisnite obvrski vo moj prv plan. I toa go pravev najdobro sto mozev. Moeto ime sekogas asocirase na - najdobra uceicka vo generacijata. I vo osnovno, i vo sredno. Poradi mojta navika za kontinuirano (a ne partisko) ucenje, profesorite postojano me falea. A mene mi bese mnogu sram da me falat. I koga go pravea toa, moeto lice dobivase pigmentacija kako na zrel patlidzan. So tekot na vremeto toa `pigmentiranje` stana mnogu intenzivno i se aktivirase samo sto ke go slusnev moeto ime. Toa me ubivase, i mene i mojata samodoverba.
I denes imam posledici od toa, ne do toj stepen, no prilicno cesto.
Voglavno, moite pubetrtetski i tinejdzerski godini pominaa vo celodnevno ucenje, zabava svedena na mnogu nisko nivo, sto podrazbira izleguvanje samo vikendi. Edinstveno letoto bese period koga navistina odmarav, i sekojdnevno se druzev so drugari/ki, i imav malku poveke prostor da razmisluvam za ljubov.
Mesto (vreme, pari...) za realiziranje na hobi vo mojot zivot nemase. Ili podobro, nemase pari. Ili uste podobro, imase, no ednostavno mojot tatko smetal deka e toa luksuz.
Drugarki i drugari... da imam, normalno, ne se mnogu, no se od onie, (naj)vernite, bez koi ne bi opstanala. Site drugi se poznanici, nekogas i nepotrebni.
I sega dojde vreme na onaa famozna krstosnica, koga treba da odlucam za moeto ponatamosno obrazovanie.
A mene ne mi se zivee a ne pak da razmisluvam sto i kade i kako...
Zatoa sto sakam (vsusnost, ne znam ni dali e toa ona sto navistina go sakam, no barem e edno od nestata) eden umetnicki smer sto go ima samo na prifaten fakultet za koj sto nemam pari.
Ebani pari.
Me obolea cel zivot.
Ili pak me obole toa sto gi nemav za da mozev da si dozvolam malku od toj luksuzot narecen hobi.
Ama jas kako `jaka ucenicka, trudoljubiva, vredna, samostojna` i uste mnogu vakvi trici e mnogu ocekuvano da se zapisam na nekoj od pojakite fakulteti vo ovaa napatena drzava.
Pa se odluciv za elektro.
Potocno, se uste ne . Zatoa sto sekako ne mozam da go ucam toa sto go sakam, i seedno mi e.
Znam kolkavi mi se moznostite i kapacitetot. I veruvam (ne, sakam da veruvam) deka ke mozam da go izdrzam celiot toj pritisok okolu `najteskiot fakultet`
Ili pak toa ke ja dokrajci mojata ranliva dusa...
Koga bi se rodila povtorno ne bi si stavala nisto na srce.
Zatoa sto sega stavam se.
I od den na den mi e se potesko toa moe malo (zaljubeno) srce.
Pa bi ve zamolila za nekoja dieta, brza i so dolgotrajni rezultati?