Влијанието на спомените

  • Креатор на темата Креатор на темата Дивајн
  • Време на започнување Време на започнување

Дивајн

блаблабла
Член од
3 април 2005
Мислења
15.748
Поени од реакции
1.857
Што е со вашите спомени од минатото ... се сеќавате на нив и колку често?
Дали свесно и самите се терате на тоа или несакајќи постојано ве пратат?
Што најчесто знае да ви се врати ... радосните или тажните спомени?
Како тие влијаат на вас? Во моментот кога ви се вртат во глава, дали се чувствувате како што сте се чувствувале некогаш или обратно?
Пример, се сеќавате на некоја голема тага или несреќа од минатото ... ве прави ли тоа среќни бидејќи поминало и е зад вас или повторно ве фрла во длабока тага која со ист или послаб интензитет ја преживувате?
Или ако се сетите на некоја голема среќа и успех ... повторно ја доживувате истата возбуда и радост или сте тажни затоа што тој момент е далеку зад вас и неможете пак да го преживеете?
 
Се поминува и останува зад нас, длабоко закопано во времето кое изминува и гази се пред себе, присеќањето на некоја голема радост може само кратко да "олесни" или пак навраќањето назад на некоја несреќа или трагедија да не фрли во "минус", но во никој случај не смееме да останеме само на тие моменти било на среќните или на тажните, бидејќи животот продолжува понатака, а ако ние не продолжиме со ист чекор како него еднаставно ќе бидеме прегазени, ќе бидеме уште едно безначајно зрнце песок во и така депресивниот свет кој се затвора во старите спомени и живее со нив, не надевајќи и не дозволувајќи да огрее ново утро на некој нов можеби безначаен но светол момент, повторна средба со сонцето, со животот, а враќањето на спомените сами си го правиме, самите си буричкаме низ главата онаму каде што биле длабоко оставени а некои можеби и со причина, а надворешни фактори за навраќање на спомени има многу, наше е да не се затвориме со тие спомени, туку да продолжиме натака, сепак еден е животот да му дозволиме да донесе и нови момемнти.
 
Леле како ми ја погоди темава.
Имам одлична меморија, не знам што е со мене, но памтам премногу работи. Паметам што се случувало на одреден ден, одредена дата и час. Се сеќавам на нешта што се случувале кога сум имала 3-4 години. Паметам кој, што кажал и како изреагирал. Дури понекогаш ми смета што толку многу спомени имам во главата.
Често, кога сум сама и ќе го пуштам мозокот на пасење, почнуваат да ми надоаѓаат спомени, тажни, болни, радосни, па зависи со каква тематика се, такво ми го прават и расположението. Но има исклучоци, тажни спомени во врска со работи кои сум успеала да ги надминам и секако дека тие ми будат ведро расположение. Имам навика и да си се потсмеам, што е причина другите да ме гледаат како да сум од Бардовци избегана. А среќните спомени имаат посебно место во мојата психа и не би сакала никогаш да ги изгубам и кога ќе ми се навратат, кај мене се буди чувство на задоволство што во мојот живот сум имала моменти на радост и среќа.
 
Што е со вашите спомени од минатото ... се сеќавате на нив и колку често?

Има еден дел од Балашевич кај што вели ...Сечање е смешна лупа која ситне ствари увеличава.
Споменети остануваат како минато во форма која ние ја имаме употребено за да ја обликуваме и да ја оставиме таму.Неможе да чекориш низ животот а да не се сеќаваш на спомените...едноставно обликувањето на иднината зависи од нив.


Дали свесно и самите се терате на тоа или несакајќи постојано ве пратат?

Има работи кои едноставно сакам да ги прожектирам на екранот во мојот ум кога јас имам потреба од нив,претежно тоа се убавите спомени кои едноставно сакам да ме демнат,ме воздигнуваат колку имам искористено од минатото за да имам моменти кои едноставно изнудуваат насмевка од мене па и моменти кои едноставно ми предизвикуваат безгрижност.

Што најчесто знае да ви се врати ... радосните или тажните спомени?

Е сега настапува оној другиот дел,значи дел во кој што јас не барам ништо ,делот кога сакам да одморам од минатото а неможам.Ме прогонуваат тажните слики од мојот живот,кои едноставно се дел од мене но премногу време знаат да се стационираат како спомени а да делуваат во сегашноста.


Како тие влијаат на вас? Во моментот кога ви се вртат во глава, дали се чувствувате како што сте се чувствувале некогаш или обратно?

Пак ќе се повторам со цел да го доловам моментот на убавите спомени кои едноставно како такви знаат да ме натерат пак да се почувствувам како дете,зошто има премногу свежи нијанси од минатото .
За лошиот дел,едноставно секогаш е помизерно и помизерно,иако и лошите спомени се дел од мене но никогаш неможам да се почуствувам како тогаш,секој нареден пат се затрупува нешто кај мене.


Пример, се сеќавате на некоја голема тага или несреќа од минатото ... ве прави ли тоа среќни бидејќи поминало и е зад вас или повторно ве фрла во длабока тага која со ист или послаб интензитет ја преживувате?

Има некои работи што едноставно неможе да ме прават среќни што поминале.Болката за загуба на родител секогаш е болка со ист дури и со поголем интензитет,недостигот на неговото присуство неможе да ме ојача за во иднина,секогаш ќе остане тоа празно место.


Или ако се сетите на некоја голема среќа и успех ... повторно ја доживувате истата возбуда и радост или сте тажни затоа што тој момент е далеку зад вас и неможете пак да го преживеете?

Има моменти во животот што едноставно се случуваат еднаш и завршуваат колку и да не сакаме да застане тој момент колку и да сакаме тој восклик да не прати постојано едноставно не може.Но големиот успех се памети и се негува како таков,како успех кој некогаш се случил и секогаш знае да не направи радосни зошто тој не се повторува во ист облик па да жалиме што нема да се случи повторно.
 
Имам одлична меморија, не знам што е со мене, но памтам премногу работи. Паметам што се случувало на одреден ден, одредена дата и час. Се сеќавам на нешта што се случувале кога сум имала 3-4 години. Паметам кој, што кажал и како изреагирал. Дури понекогаш ми смета што толку многу спомени имам во главата. Имам навика и да си се потсмеам, што е причина другите да ме гледаат како да сум од Бардовци избегана.
Хахаха е да прилично заебано е :pos: искрено Фросе да знам дека може т.е дека има некој кој ќе може да ми избрише нешто, некои глупави детали кои ги памтам веднаш би отишол.
 
Се сеќавам скоро на се и тоа секојдневно,често и случки од “сегашниот“ живот ги поврзувам со спомени од минатото и се убедувам дека ми се повторуваат,а не дека навистина е така,туку дека јас по некоја логика сум нашла поврзаност.
Не знам како ама паметам се,секој детал,секоја глупост што може да се запамети.Во некои моменти меморијава знае да си игра со мене и тогаш кога треба не ми текнува одредена работа,ама по некое време и таа доаѓа.

Најчесто ми се враќаат позначајни спомени,било да се тажни или среќни,и чудно ми е,ама немаат некакво влијание врз мене во моментот.Може да имаат дејство врз некоја одлука што треба да ја направам во моментот,меѓутоа врз расположение многу ретко,и криво ми е за тоа.
За лошите спомени,кога ќе се сетам ми е и мило што веќе поминале,и криво зошто поминале така лошо,зошто не сум успеала да ја подобрам ситуацијата,додека пак за добрите ми е криво што поминале и што нема да се вратат.

Меѓутоа,не сум сосема рамнодушна на спомените,се случило и некогаш да ме закочат да не можам да продолжам понатаму,се случило да ме фрлат во депресија,а се случило и да ме направат најсреќна на свет,дури и со пеперутки во стомак.Штета што многу ретко ми се случува.

Леле како ми ја погоди темава.
Имам одлична меморија, не знам што е со мене, но памтам премногу работи. Паметам што се случувало на одреден ден, одредена дата и час. Се сеќавам на нешта што се случувале кога сум имала 3-4 години. Паметам кој, што кажал и како изреагирал. Дури понекогаш ми смета што толку многу спомени имам во главата.
Имам навика и да си се потсмеам, што е причина другите да ме гледаат како да сум од Бардовци избегана.

Добредојде во клубот :helou:
 
Што е со вашите спомени од минатото ... се сеќавате на нив и колку често?
Дали свесно и самите се терате на тоа или несакајќи постојано ве пратат?

Ах тие спомени...
Имам значи меморија на слон и памтам се', ама баш се', до најмали детали. Памтам работи и за другарки, кои и тие ги имаат заборавено и самите тие се чудат.
Него, постојано, секојдневно се враќам со мислите во минатото и си ги враќам спомените и ситуациите, луѓето кои биле во тие ситуации и се е како чиста слика пред мене. Значи работи од пред 7 години, ситуации ги памтам кристално јасно и постојано се навраќам на нив.
Некогаш свесно, некогаш самото од себе. Некогаш намерно сакам да си го пуштам мозоот да оди натаму, да си направи флешбекови, но некогаш онака седејќи одеднаш ми светнува некоја ситуација.
Има доста работи, доста ситуации кои не сум ги надминала и кои едноставно сум решила да ги поттиснам и кога тогаш излегуваат на површина и во тие ситуации целиот тој период ми е хаос.

Што најчесто знае да ви се врати ... радосните или тажните спомени?
Зависи. Некогаш си лежам пред да заспијам и мислам како ми беа да речеме безгрижни летата ко помала, па ми текнува што и како се случило, па се смеам, но се случува ете и лошите, грдите спомени, повеќе би рекла старите рани да се вратат и тогаш е лошо.
Не знам кои спомени ги враќам повеќе. Обично кога сакам ги мислам убавите, а кога најмалку сакам неубавите спомени. Обично има некој баланс.

Како тие влијаат на вас? Во моментот кога ви се вртат во глава, дали се чувствувате како што сте се чувствувале некогаш или обратно?
Пример, се сеќавате на некоја голема тага или несреќа од минатото ... ве прави ли тоа среќни бидејќи поминало и е зад вас или повторно ве фрла во длабока тага која со ист или послаб интензитет ја преживувате?
Или ако се сетите на некоја голема среќа и успех ... повторно ја доживувате истата возбуда и радост или сте тажни затоа што тој момент е далеку зад вас и неможете пак да го преживеете?

Хм, кога се навраќам во делот на убавите спомени, имам блага насмевка и некој вид носталгија по тие убави времиња и се смеам на сопствениот памет, на детското размислување и сакам одново да го преживеам тоа чувство, но не, не е истото чувство дефинитивно. И жал ми е што толку брзо минале тие моменти. Барем за убавите работи кои се случиле.
А што се однесува до лошите... Е тука имам страшен проблем. Бидејќи како тип, тие работи ги закопувам длабоко, ама најдлабоко во себе и ретко кој за нив воопшто знае, бидејќи тие работи сакам да ги поттиснам, секогаш кога избиваат на површина тоа страшно боли. Дури мислам дека и пострашно ми е и полошо ми е од моментот кога се случило тоа нешто. Се осеќам како да се распаѓам, да не сум способна за ништо. Иако за лошите работи кои се случуваат во одреден момент сум (изгледам) многу јака и одам понатаму, сепак тоа е нешто како да се исечеш од стакло. Ќе тече крв, ќе те боли, ќе си речеш - ќе заздрави. Да, ќе заздрави, ама ќе остане рана. И кога ќе ја видиш раната, ти текнува на болката.
Не ме прави среќна што е зад мене. Всушност, на некој чуден начин некогаш знам да си речам добро е што тогаш ми се случи, сега сум посилна, барем знам лекција повеќе од животот која кад тад ќе морам да ја научам, но сепак кога ќе ми текне едноставно емоциите избиваат, сакам да сум сама дома и плачам, затоа што не можам да ги задржам солзите. Да, ќе рече некој дека тоа се само спомени, но сепак мене ме болат дури и повеќе од што претходно ме болеле.
А грдите спомени, сепак ретко дозволувам да избијат на површина и да мислам на нив. Но, си го наоѓаат својот пат. Во ФЕВРУАРИ. Ете зашто го мразам февруари и февруари ме мрази мене.
 
Ах, спомени. Имам јас еден проблем со спомените. Продолжувам напред со животот, се трудам да не се вртам назад ама спомените не можам да ги заборавам. Претставуваат составен дел од мојот живот и колку и да се трудам не можам да ги оставам зад себе и да се сеќавам на нив во само ретки и одредени моменти. Кај мене спомените се пропратени со мојот живот. Секој ден мора да спомнам нешто од минатото. Најчесто тоа се убавите спомени затоа што лошите ги отфрлам уште истиот момент и се убедувам себеси дека не постоеле (така ми е полесно). Се сеќавам само на убавите моменти и повторно ја преживувам истата радост и среќа со истиот интензитет ама тука е и проблемот. Колку е поголема среќата која што секојпат одново и одново ја преживувам толку поголема е и тагата затоа што во истиот миг станувам свесна дека тоа е само спомен а не јаве (зборувам за доста битни моменти од мојот живот) и тоа искрено да ви кажам е многу лошо затоа што со еден дел одам напред со животот и се борам за подобро утре ама со другиот дел од мене секогаш живеам во тие спомени таму некаде во минатото. Можеби еден ден ќе се сменат нештата ама сега за сега тоа е...
 
Спомени, спомени......Често гледам назад, во моето минато каде седат моите спомени скриени во кутија...Почесто размислувам на убавите , бидејќи се во поголем број од лошите (на нив одбегнувам да се сеќавам).
Не знам зошто, али сеќавајки се на нив, тажна сум....помислувам дека никогаш не може да се врати, еднаш било, и КРАЈ!! И ете се солзите, предизвикани истовремено од тага и радост....
Али сепак, добро е ако се сеќаваш на нив, доколку се позитивни...
Но најдобро е, да се гледа напред!
 
:helou: Спомените ги имаме сите ,некој помалку некој повеќе . За мене е најважно тие да се обработат пред да се стават во сандаче ,особено тажните спомени . Кога ќе ги извлечеме по потреба за да не поучат на грешки ,или потврдат победи, не смее да ни предизвикуваат емоции ,ако е така, значи дека прерано сме ги сокриле. Тагата ,бесот ,радоста, мора да се изживеат ,за да не бидат сајли што ке не влечат надоле ,а поука за иднина.:smir:
 
Секој човек има лоши и добри спомени.Со драго срце знам да седнам и да се присетам на некои убави спомени и слатко да се изнасмеам.Ги памтам спомените но има придавам значење само на тие што сакам.Ако почувствувам дека ми се навраќа спомен што не е убав се трудам да мислам на среќни моменти и да го исфрлам во тој момент.НО спомените се тука за да ни ја покажат патеката на минатото и да ја определиме патеката на иднината.
 
Аууу ова ми е голем проблем со кој долго време мака мачам.

Секогаш (особено во последно време) се потсетувам и навараќам на лошите работи од минатато, се каам и нервирам како да се случуваат сега.

Пред кратко време ми се деси една прилично лоша работа, не ми е толку жал што се случи, жал ми е што вечно ќе ја памтам и секогаш ќе се каам.
 
Многу често се навраќам со мислите наназад во минатото и го анализирам. Иначем паметам се до најситни детали понекогаш луѓево околу мене ми се чудат како можам.

Што најчесто знае да ви се врати ... радосните или тажните спомени?

Па ми се враќаат и лоши и добри спомени. Кога размислувам за добрите нешта најчесто сум поднасмевнат расположен ама и тажен истовремено зашто поминале и којзнае дали некогаш ќе се вратат, а во тие моменти та е она најмногу што го посакувам. Кога ми се присеќам на лошите спомени најчесто сум некако ви даун и често си викам е да нараев вака или да речев онака немаше така да испадне ама после си викам било па прошло.
 
Спомени...ретко се навраќам на минатото ама сепак кога се навраќам ми доаѓаат и сите тие чуства со сум ги имала тогаш..И почесто се обидувам да мислам на убавите нешта што ми се случиле него ли на некои тажни...Не ми треба да запаѓам во депресии...
 
Во последно време, постојано се наоѓам сама себе како размислувам за некои одамна минати работи...работи кои можеби на луѓето кои заедно со мене ги доживеале воопшто не им се важни и гледам како моите пријатели си го губат животот само за сметка на тие спомени.
Па се прашувам, еве, што е толку силно, толку емоционално што постојано не присилува да се сеќаваме.Кога ќе ја видиме личноста, кога ќе го видиме местото, што?
Поставив јас многу прашања, не дека не, само проблемот беше дека не добив ниту еден единствен одговор кој би можел да ги задоволи моите психолошки потреби, како одговор, на секој нешто му недостигаше и секоја теорема, многу брзо добиваше облик само на обична претпоставка или изјава...
Д-р. Клод Стајнер вели емоциите се стопуваат, бледнеат и се смалуваат во присуство на други емоции и со текот на времето, дали истото се случува и со спомените или треба да барам нов град за живеење...не знам!
 
Back
На врв Bottom