- Член од
- 5 март 2018
- Мислења
- 19.778
- Поени од реакции
- 23.840
Секој е индивидуален случај.
Најмногу зависи од самиот себе, колку си спремен да се вложиш себеси за напредок и интеграција и колкави ти се амбициите.
Друго, мое мислење е дека зависи и во која средина живееш.
Најмногу што познавам луѓе кои пекаат по животот од Македонија се тие кои живеат во помали градови, ги пука монотонија и самотија и носталгијата си го прави своето.
Плус ако се во некое предградие со имигранти додатен стрес.
Ние живеевме во Минхен, во преградие на 8 минути оддалеченост со воз до центар, мирна населба, опкружена со продавници на 300 м, јавен превоз, општина, педијатар... спортски терени, градинки, се што ми требаше до газот ми беше буквално.
Поради подобра работа на сопругот се преселивме во мало градче, во близина на Берлин, местото е како од бајките, измислено за фамилијарни луѓе, дури и премирно за мој вкус, мигранти на прсти се бројат, воздухот е пречиииист, насекаде борови, зеленила, езера, милина ...
Амаа ...
Мене ми е моментално тешко да се привикнам, навикната бев ваму, тука како блокирана сум, можи дека сме во фаза на селење, не знам.
Тука имаме подобри услови за егзистенција, ама живеачката поуба ми беше во Минхен и покрај сите убави работи кои ги набројав тука, ваљда период на навикнување е и времето ќе си го направи своето.
Шо ми беше главниот муабет, во врска со помислата за враќање и средината кај се наоѓаш, претходно дури бев во Минхен кога ќе ми спомнеа за враќање не сакав да помислам, ништо не ми фалеше дури бев таму, сега ме фаќа носталгија, некое депре ... се надевам ќе пројде брзо
Најмногу зависи од самиот себе, колку си спремен да се вложиш себеси за напредок и интеграција и колкави ти се амбициите.
Друго, мое мислење е дека зависи и во која средина живееш.
Најмногу што познавам луѓе кои пекаат по животот од Македонија се тие кои живеат во помали градови, ги пука монотонија и самотија и носталгијата си го прави своето.
Плус ако се во некое предградие со имигранти додатен стрес.
Ние живеевме во Минхен, во преградие на 8 минути оддалеченост со воз до центар, мирна населба, опкружена со продавници на 300 м, јавен превоз, општина, педијатар... спортски терени, градинки, се што ми требаше до газот ми беше буквално.
Поради подобра работа на сопругот се преселивме во мало градче, во близина на Берлин, местото е како од бајките, измислено за фамилијарни луѓе, дури и премирно за мој вкус, мигранти на прсти се бројат, воздухот е пречиииист, насекаде борови, зеленила, езера, милина ...
Амаа ...
Мене ми е моментално тешко да се привикнам, навикната бев ваму, тука како блокирана сум, можи дека сме во фаза на селење, не знам.
Тука имаме подобри услови за егзистенција, ама живеачката поуба ми беше во Минхен и покрај сите убави работи кои ги набројав тука, ваљда период на навикнување е и времето ќе си го направи своето.
Шо ми беше главниот муабет, во врска со помислата за враќање и средината кај се наоѓаш, претходно дури бев во Минхен кога ќе ми спомнеа за враќање не сакав да помислам, ништо не ми фалеше дури бев таму, сега ме фаќа носталгија, некое депре ... се надевам ќе пројде брзо
Секој што ќе го пише тоа ли ќе биде исклучок? Еве земи за сјајност иселени и вратени и кажи кои по дефиниција би биле исклучок на правилото? Ако не си забележал, јас повеќе убави работи пишувам за Македонија одошто за странство, па ако сум напишал е супер тука не е одма грев. Не е ова Сити или Јунајтед. Немам ниту политички гревови кон татковината, ниту сум плукал по истата, ниту имам бугарски - дури имам разбирање за тие што извадиле. Дали владе & co. чувствува припадност со мене, и ако темата е враќање дома, би рекол врати се бе, за бројност, да растат нашите деца заедно? Јас сум за него добредојден колку што е еден непалец. 

