CN – Народна Република Кина

[Dexter26]

Кинезите се заљубени во Америка.

Па не само Кинезите, секој кој 'рмба за живот сака да го дочека тој ден кога ќе може да си живее на раат без многу труд и маки.

Кинезите научија дека макотрпна работа се исплати, но американскиот сон им вели дека можат да се збогатат преку ноќ ако знаат како, и секако дека тоа ќе им биде привлечно.

Југославија и Советскиот Сојуз не беа некои примери за светски економски сили, но беа примери за развиени држави кои беа доволно богати за да можат да им овозможат најосновни услови за живот на своите државјани, ама и на нивните народи американскиот сон им ветуваше повеќе.

Потоа дојдоа 1980-те години и тие кои израснаа со приказните за американскиот сон си дозволија да поверуваат дека е дојдена ерата на исполнување на нивните животни сништа. Тие кои знаеја како да се снајдат - во превод: криминалците и олигарсите - успеаа да си ги остварат своите животни сништа, останатите си останаа со прстот во уста и или ги поминаа 1990-те години како риби на суво или си ги собраа парталите и се иселија.

Кај Кинезите е поинаква приказна, тие веќе имаа обид за инкарнација на американскиот сон во кинеското општество во 1989 година, а кинеските комунисти со тенкови среде плоштадот Тиенанмен во Пекинг им ставија до знаење дека американскиот сон е наменет за американците, а не за Кинезите, во спротивно би се нарекувал кинески сон. Затоа денешните Кинези кои веруваат во американскиот сон претежно емигрираат во САД и во некои држави во Јужна Америка - добар дел во Перу, Чиле и Еквадор, наместо да се обидат да го инкарнираат американскиот сон во кинеското општество.

Кои лекции ги учат во странство тие си знаат, дали ќе планираат да се вратат во Кина со истите тие приказни и да ги шират меѓу кинеското население ќе покаже времето.

 

[Vanlok]

Стрељот.

 

[The xx]

Why is there tension between China and the Uighurs?

The BBC looks at the history of discord between Chinese authorities and the indigenous ethnic Uighur population in the Xinjiang region.

www.bbc.com

Да се потсетиме како туркаше ББС некои борци за човекови права како во МК 2001. Само што Кина ги пацифизира моментално.
China has been accused of intensifying its crackdown on the Uighurs after street protests in the 1990s and again in the run-up to the Beijing Olympics in 2008.

But things really escalated in 2009, with large-scale ethnic rioting in the regional capital, Urumqi. Some 200 people were killed in the unrest, most of them Han Chinese, according to officials.

In June 2012, six Uighurs reportedly tried to hijack a plane from Hotan to Urumqi before they were overpowered by passengers and crew.

There was bloodshed in April 2013 and in June that year, 27 people died in Shanshan county after police opened fire on what state media described as a mob armed with knives attacking local government buildings

At least 31 people were killed and more than 90 suffered injuries in May 2014 when two cars crashed through an Urumqi market and explosives were tossed into the crowd. China called it a "violent terrorist incident".

It followed a bomb and knife attack at Urumqi's south railway station in April, which killed three and injured 79 others.

In July, authorities said a , externaland government offices in Yarkant, leaving 96 dead. The imam of China's largest mosque, Jume Tahir, was stabbed to death days later.

In September about 50 died in blasts in Luntai county outside police stations, a market and a shop. Details of both incidents are unclear and activists have contested some accounts of incidents in state media.

In response to the latest slew of attacks, the authorities have launched what they call a "year-long campaign against terrorism", stepping up security in Xinjiang and conducting more military drills in the region.



Тука очигледно добрите муџи ги користат за дестабилизација на Кина. Како што ги користеа Чеченците во Русија.
Посегнале кон терористички методи, добиле карта во еден правец. И тука виновна Кина што спроведувале акции против тероризамот. Абе смешки. И ќе дојде еден греф овде ке објаснува Кина проблем со демографијата, со маркетот, со ракетите, со дроновите, со авионите, со педерите, со гуските, со загадувањата.
Не бе пријателе со мозкот си имаш проблем.

 

[Harry the dog]

Со други зборови, жителите на Европа имаат избор, жителите на Кина немаат кога се работи за купување на возило со внатрешно согорување.

И двете стимулираат купување коли на батерии или хибриди (преку субвенции, даночни ослободувања, регулативи за движење и тн) али и кај двете се наоѓаат и електрични и бензин.

Во Европа, баш поради овие регулативи за здрав воздух, производителите се исфорсирани од законодавците да произведуваат енергетски-ефикасни возила (затоа и колите денес трошат помалку од пред 10-20-30 години). Промената (законскиот формат) доаѓа од ЕУ, додека промените се создаваат од производителите, што е реално топ (како конзумери плаќаме помалце за бензин).

Во Кина, сличен пристап, со една мала разлика, државата инвестира масовно во инфраструктура за електрични возила поради нејзината зависност од нафта и проблеми со загадување (сака да биде помалку зависна и да растерети сообраќај/воздух).

Во некои од поголемите градови во Кина на пример, неможеш во продавница да отидеш и во кеш да купиш кола. Прво мораш да купиш регистрација или да аплицираш за неа преку општинска лотарија (ако те изберат можеш да ја купиш, ако не, аплицираш догодина). После добиеш право на регистрација, можеш да купиш кола со внатрешно согорување, само плаќаш повеќе за регистрирање (некогаш околу 10-12.000 долари само за регистрација) и ти даваат плава таблица ако си на бензин. Ако купиш електрична, тогаш не само што плаќаш помалце за регистрација туку можеш да земеш и субвенции (од некои од градовите) и ти даваат зелена таблица.

Некои таблици ти даваат повеќе права него други во различни градови, на пример од Шамен, можеш да возиш до Шангај, али вечерно време на пример не смееш да возиш по отворен пат (нешто како градски автопат) туку мораш по споредни улици (имаш лимитирано движење во сообраќај одредени делови од денот).

Околу изборот на возила: Кина има доста избор. Од домашни производители, претежно електрични (BYD, NIO, Zeekr) и по некој бензинци или мешани (како Roewe, кај нас познато како Ровер на времето). Исто на пазарот има Volkswagen, Ford, Mercedes, BMW, Крајслер, Хонди и тн, со најголем дел од нив со фабрики во Кина. За најголемите производители, Кина е огромен пазар (1.3 милијарди луѓе) и атрактивна е за продажба. Проблемот се давачките околу купување возила, тие се доста високи.

Автоматски споено мислење: недела во 16:30

Јас лично не препознавам право на избор кога државата ти вели да заборавиш на автомобили со мотори на внатрешно согорување, да заборавиш на нафта, јаглен и гас, и да го жртвуваш сопствениот економски опстанок на олтарот на зелената енергија.

Не секој избор е добар. Држава може да ти забрани право на избор на базука пошто твоето право на избор не е поголемо од должноста на државата да ги заштити другите. Исто и кај избор на зелени автомобили, државата за да стимулира производство на електрични автомобили, пробува преку јавна политика да насочи купувачи кон истите, со цел да заштити здравје (има силна врска меѓу загаден воздух и рана смрт/полошо здравје, и во интерес на државите е да најдат начин воздухот да е почист). Со други зборови, правото на избор на кола што загадува, не е поголемо за некои држави од должноста на државата да го заштити здравјето на луѓето.

 

[Joey-Jojo Jr. Shabadoo]

Државата може под истиот изговор - дека е за општо добро, да ти забрани или воведе сенешто. Тоа е провидна финта на која се закачуваат таканаречените западни либерални држави на Западот.

Забранетото или воведеното е задолжително и пречесто ниту е за општо добро, ниту е подобро за тебе. Кратко кажано државата те лаже, бесрамно.

Примери, милион.

Тоа е така бидејќи либералното општество го има изгубено допирот со реалноста и живее во свој непостоечки идеолошки свет.

 

[Harry the dog]

Државата може под истиот изговор - дека е за општо добро, да ти забрани или воведе сенешто. Тоа е провидна финта на која се закачуваат таканаречените западни либерални држави на Западот.

Ограничување на право на избор не е ексклузивна работа кај западни либерални демократии, тоа е основен механизам на јавни политики во секоја држава. Причината зошто неможе деца да работат во рудник или зошто ја неможам зоља да купам во Тинекс, е бидејќи државата смета дека правото на децата да растат во здрава средина, или безбедноста на моите комшии е поважна него моето право на слобода на избор или правото на компаниите/родителите да прават пари од деца. Ограничувања постојат во најосновни работи кои ни одредуваат што ќе јадеме, колку ќе ни е безбедна зградата, како ќе возиме во сообраќај, поради тоа што сметаме дека ни е во интерес (на пример инвеститор на трусно подрачје да неможе да гради зграда од чкарт материјали). Затоа имаме регулативи за безбедност на храна, регулатива на сообраќај, правила за градба и е жива материја, се менуваат активно. Пример пред 50 години сме можеле да запалиме цигара во авион, али денес, тоа право сме си го ограничиле бидејќи сме разбрале дека не ни е во интерес по здравје 7 саати да бидеме затворени во никотинска комора.

Дали државата може под овој изговор да ти воведе се и сешто, орвелистички? Апсолутно да али не е ова ексклузивно за либерални демократии. Сме го виделе ова во САД со патриот акт каде државата доби огромна моќ над приватноста над своите граѓани, РФ правилник на ковид за собир на луѓе кој важи до ден денес со цел опозиција да не протестира против власт, или Кина, регулатива околу цензура на пишани дела. Ова е многу опасно во контекст каде луѓе што се болни по власт сакаат да направат се што ќе им даде повеќе моќ за сметка на обичниот граѓанин. Заради тоа е важно да има законска рамка што ограничува власт (устав, механизми за трансфер на моќ, и други механизми) што спречуваат злоупотреба. Во западни демократии има повеќе институционални механизми (претежно впишани во устав) него авторитарни општества за превенција на оваа злоупотреба. Дека западни либерални демократии имаат компаративно повеќе ограничувања од слобода на избор од авторитарни општества, или дека Саудиска Арабија или Северна Кореа имаат повеќе слободи него Норвешка или Канада, е малку веројатно.

Во либерални општества, слободата на избор како принцип доаѓа од Џон Стјуарт Мил, каде што вели: човек треба да може да го прави она што го сака, се додека не му штети на друг. Овој принцип (no harm principle) е основа на најголем дел либерални демократии. Кога се ставаат ограничувања, често основата е таа, дали штетата од слободата е поголема од користа (на пример дали штетата од пушење цигари во авион е поголема, од користа на слободата на избор на пушачи).

Забранетото или воведеното е задолжително и пречесто ниту е за општо добро, ниту е подобро за тебе. Кратко кажано државата те лаже, бесрамно.

Се слагам, али не мислиш дека е ова поголем проблем во авторитарни општества? Каде на пример државата ни вика: од утре секоја училница ќе има слика од лидерот и ќе му се клањаме, или некој бирократ бира какви вести ќе се објавуваат какви цензурираат, даночна политика, без никаков глас или можност да го смениме оној кој се наметнува како султан или цар со неговата клапа.

 

[savan]

Ограничување на право на избор не е ексклузивна работа кај западни либерални демократии, тоа е основен механизам на јавни политики во секоја држава. Причината зошто неможе деца да работат во рудник или зошто ја неможам зоља да купам во Тинекс, е бидејќи државата смета дека правото на децата да растат во здрава средина, или безбедноста на моите комшии е поважна него моето право на слобода на избор или правото на компаниите/родителите да прават пари од деца. Ограничувања постојат во најосновни работи кои ни одредуваат што ќе јадеме, колку ќе ни е безбедна зградата, како ќе возиме во сообраќај, поради тоа што сметаме дека ни е во интерес (на пример инвеститор на трусно подрачје да неможе да гради зграда од чкарт материјали). Затоа имаме регулативи за безбедност на храна, регулатива на сообраќај, правила за градба и е жива материја, се менуваат активно. Пример пред 50 години сме можеле да запалиме цигара во авион, али денес, тоа право сме си го ограничиле бидејќи сме разбрале дека не ни е во интерес по здравје 7 саати да бидеме затворени во никотинска комора.

Дали државата може под овој изговор да ти воведе се и сешто, орвелистички? Апсолутно да али не е ова ексклузивно за либерални демократии. Сме го виделе ова во САД со патриот акт каде државата доби огромна моќ над приватноста над своите граѓани, РФ правилник на ковид за собир на луѓе кој важи до ден денес со цел опозиција да не протестира против власт, или Кина, регулатива околу цензура на пишани дела. Ова е многу опасно во контекст каде луѓе што се болни по власт сакаат да направат се што ќе им даде повеќе моќ за сметка на обичниот граѓанин. Заради тоа е важно да има законска рамка што ограничува власт (устав, механизми за трансфер на моќ, и други механизми) што спречуваат злоупотреба. Во западни демократии има повеќе институционални механизми (претежно впишани во устав) него авторитарни општества за превенција на оваа злоупотреба. Дека западни либерални демократии имаат компаративно повеќе ограничувања од слобода на избор од авторитарни општества, или дека Саудиска Арабија или Северна Кореа имаат повеќе слободи него Норвешка или Канада, е малку веројатно.

Во либерални општества, слободата на избор како принцип доаѓа од Џон Стјуарт Мил, каде што вели: човек треба да може да го прави она што го сака, се додека не му штети на друг. Овој принцип (no harm principle) е основа на најголем дел либерални демократии. Кога се ставаат ограничувања, често основата е таа, дали штетата од слободата е поголема од користа (на пример дали штетата од пушење цигари во авион е поголема, од користа на слободата на избор на пушачи).


Се слагам, али не мислиш дека е ова поголем проблем во авторитарни општества? Каде на пример државата ни вика: од утре секоја училница ќе има слика од лидерот и ќе му се клањаме, или некој бирократ бира какви вести ќе се објавуваат какви цензурираат, даночна политика, без никаков глас или можност да го смениме оној кој се наметнува како султан или цар со неговата клапа.

Поптолно се согласувам со твоето размисливање. Би додал малку нешто од малку подзаборавенета кибенетика / секој одржив систем мора да има во себе вграден механизам на контрола и корекција. Во Кина уште во времето на Денг Сјаопинг е поставен таков инструмент во самата Комунистичка партија. Тоа се совети на разно ниво од локално, порвинциско до централно када одлуките се преиспитуваат, откриваат потенцијални грешки и исправаат. Кси, со тоа што го продложи својот мандат се обиде да ги ограничи (што донесе проблеми како што беше падот во градежништвото и пазарот на недвижности) но мислам дека се га се вратени. Интересен модел е во Русија, каде власта и одлучувањето е поделено на два дела - политички дел кој го следи Путин, и економски кој е доста независен, или барем беше до војнава во Украјина, које е воден од ексепрти технократи и чии збор се лулша. Запад имаше одличен механизам на контрола и корекција, кој допринесе тие општества да се разиваат
Но, не му одговара на крупниот капитал и на олигархијата која станува многу моќна и почна да го демонтира. Тоа трае уште ое Реган и Тачер. Вториот мандат на Трамп е период кога се обидува потполно да го тргне. На автократите им одговара село без кучиња те без ограничувања и заптини механизми и што поголема корупција. Исто се случува во ЕУ, која засега успава да ги задржи, но не изгледа дека ќе успее.

 

[Erikson]

И двете стимулираат купување коли на батерии или хибриди (преку субвенции, даночни ослободувања, регулативи за движење и тн) али и кај двете се наоѓаат и електрични и бензин.

Во Европа, баш поради овие регулативи за здрав воздух, производителите се исфорсирани од законодавците да произведуваат енергетски-ефикасни возила (затоа и колите денес трошат помалку од пред 10-20-30 години). Промената (законскиот формат) доаѓа од ЕУ, додека промените се создаваат од производителите, што е реално топ (како конзумери плаќаме помалце за бензин).

Во Кина, сличен пристап, со една мала разлика, државата инвестира масовно во инфраструктура за електрични возила поради нејзината зависност од нафта и проблеми со загадување (сака да биде помалку зависна и да растерети сообраќај/воздух).

Во некои од поголемите градови во Кина на пример, неможеш во продавница да отидеш и во кеш да купиш кола. Прво мораш да купиш регистрација или да аплицираш за неа преку општинска лотарија (ако те изберат можеш да ја купиш, ако не, аплицираш догодина). После добиеш право на регистрација, можеш да купиш кола со внатрешно согорување, само плаќаш повеќе за регистрирање (некогаш околу 10-12.000 долари само за регистрација) и ти даваат плава таблица ако си на бензин. Ако купиш електрична, тогаш не само што плаќаш помалце за регистрација туку можеш да земеш и субвенции (од некои од градовите) и ти даваат зелена таблица.

Некои таблици ти даваат повеќе права него други во различни градови, на пример од Шамен, можеш да возиш до Шангај, али вечерно време на пример не смееш да возиш по отворен пат (нешто како градски автопат) туку мораш по споредни улици (имаш лимитирано движење во сообраќај одредени делови од денот).

Околу изборот на возила: Кина има доста избор. Од домашни производители, претежно електрични (BYD, NIO, Zeekr) и по некој бензинци или мешани (како Roewe, кај нас познато како Ровер на времето). Исто на пазарот има Volkswagen, Ford, Mercedes, BMW, Крајслер, Хонди и тн, со најголем дел од нив со фабрики во Кина. За најголемите производители, Кина е огромен пазар (1.3 милијарди луѓе) и атрактивна е за продажба. Проблемот се давачките околу купување возила, тие се доста високи.

Автоматски споено мислење: недела во 16:30

Не секој избор е добар. Држава може да ти забрани право на избор на базука пошто твоето право на избор не е поголемо од должноста на државата да ги заштити другите. Исто и кај избор на зелени автомобили, државата за да стимулира производство на електрични автомобили, пробува преку јавна политика да насочи купувачи кон истите, со цел да заштити здравје (има силна врска меѓу загаден воздух и рана смрт/полошо здравје, и во интерес на државите е да најдат начин воздухот да е почист). Со други зборови, правото на избор на кола што загадува, не е поголемо за некои држави од должноста на државата да го заштити здравјето на луѓето.

Реално со европските регулативи и се посраа на автомобилската индустрија. На Билскиот Исток и во руско-украинската војна се гаѓаат рафинерии за нафта, танкери со илјадници тони нафта, навтоводи, се користи секаков тип на муниција се загадува максимално, а овие демек ќе ја спасувале планетава од загадување!

 

[savan]

Не се виновни регулативите туку неспособноста на европската автомобилска индустрија да одговори на современите предизвици и да прават конкурентни производи. А тоа се електрични возила и хибриди. Кина го презеде приматот, и додека овие се жалеа и бараа повластици кинеските производители со помош на државата, овладеа со технологиите на иднината. Изградија погони за батерии, за преработка на литијум и други ретки метали (треба да се знае дека не е проблем да се најде литијум а ретките елементи не се толку ретки, но нивната преработка е тесно грло) го комплетираа цел ланец на производството. Нивните произоди се подобри поефтини а европските не се конкуренти. И сега крив е овој оној а не стретешката грешка во непрепознавање на трендовите. Загадувањето веќе не е проблем туку геополитичката беѕбеднсот и независност. И се уште се греши, место да се инвестира во ЕВ се субвенционира цената на бензините.

 

[Harry the dog]

Реално со европските регулативи и се посраа на автомобилската индустрија. На Билскиот Исток и во руско-украинската војна се гаѓаат рафинерии за нафта, танкери со илјадници тони нафта, навтоводи, се користи секаков тип на муниција се загадува максимално, а овие демек ќе ја спасувале планетава од загадување!

Се слагам со @savan - Проблемот не е регулативата толку колку што е тоа дека компаративно производители во Европа се помалку конкурентни, пред се ради цени и како функционира пазарот (улогата на ЕУ и државите кон авто-мото). Работна рака во Европа е многу поскапа од Кина (иако и Кина не е евтина) и второ (многу поважно), НРК дава на своја авто-мото индустрија огромна финансиска помош. Во еден дел оваа индустрија работи во загуба и не е најпрофитабилна али сепак има огромен ветер во грб од државата (што е спротивно на анти-монополско законодавство во многу земји). Кинеската авто-мото политика е копија на политиката на Јапонија од 60ти и 70ти.

Запад имаше одличен механизам на контрола и корекција, кој допринесе тие општества да се разиваат Но, не му одговара на крупниот капитал и на олигархијата која станува многу моќна и почна да го демонтира. Тоа трае уште ое Реган и Тачер. Вториот мандат на Трамп е период кога се обидува потполно да го тргне. На автократите им одговара село без кучиња те без ограничувања и заптини механизми и што поголема корупција. Исто се случува во ЕУ, која засега успава да ги задржи, но не изгледа дека ќе успее.

Се сложувам и ова е главната причината зошто западот страда и станува нестабилен. Се акумулира многу моќ и влијание во рацете на мал број луѓе, без ефективни мерки за нивна контрола. Во исто време се зголемува нееднаквост (финансиска, нееднаквост на политичка моќ), се има се помала социјална мобилност и ова е суштината на се што гледаме денес (Иран, војни на култура во политички дискурс, мигранти, левица, десница). Има доста добра литература од Роберт Рајх, Џозеф Штиглиц, Ха-Џун Ченг, Мајкл Сандел и Томас Пикети на оваа тематика (економскиот дел поготово).

Ако некој нема време за читање, топло го препорачувам документарецов, базирана на книга на Томас Пикети (страшно озбилен економист):

 

[Erikson]

Се слагам со @savan - Проблемот не е регулативата толку колку што е тоа дека компаративно производители во Европа се помалку конкурентни, пред се ради цени и како функционира пазарот (улогата на ЕУ и државите кон авто-мото). Работна рака во Европа е многу поскапа од Кина (иако и Кина не е евтина) и второ (многу поважно), НРК дава на своја авто-мото индустрија огромна финансиска помош. Во еден дел оваа индустрија работи во загуба и не е најпрофитабилна али сепак има огромен ветер во грб од државата (што е спротивно на анти-монополско законодавство во многу земји). Кинеската авто-мото политика е копија на политиката на Јапонија од 60ти и 70ти.


Се сложувам и ова е главната причината зошто западот страда и станува нестабилен. Се акумулира многу моќ и влијание во рацете на мал број луѓе, без ефективни мерки за нивна контрола. Во исто време се зголемува нееднаквост (финансиска, нееднаквост на политичка моќ), се има се помала социјална мобилност и ова е суштината на се што гледаме денес (Иран, војни на култура во политички дискурс, мигранти, левица, десница). Има доста добра литература од Роберт Рајх, Џозеф Штиглиц, Ха-Џун Ченг, Мајкл Сандел и Томас Пикети на оваа тематика (економскиот дел поготово).

Ако некој нема време за читање, топло го препорачувам документарецов, базирана на книга на Томас Пикети (страшно озбилен економист):

Регулативите енормно ја зголемија цената на автомобилите. Пример една нова Дачија Сандеро кошта 17000 евра. Пред 10 години толку беше цената на Голф 7. Ги исфрлија од употреба атмосверските и почнаа со вградување на нисколитражни турбо бензинци од кои повекето се катастрофа поради глупи решенија како ребраст каиш потопен во масло. А потрошувачката одприлика иста. Друго кој би купил половен автомобил на струја особено кинески? Кој ќе ја смени батеријата и каде ќе ја набавиш? За цената на работната рака пак да не прајме муабет. Резултатите ги гледаш европските производители се на колена ,а и кај кинезите не е ништо подобро. Многу нивни производители се во тешка ситуација.

 

[Human]

И двете стимулираат купување коли на батерии или хибриди (преку субвенции, даночни ослободувања, регулативи за движење и тн) али и кај двете се наоѓаат и електрични и бензин.

Во Европа, баш поради овие регулативи за здрав воздух, производителите се исфорсирани од законодавците да произведуваат енергетски-ефикасни возила (затоа и колите денес трошат помалку од пред 10-20-30 години). Промената (законскиот формат) доаѓа од ЕУ, додека промените се создаваат од производителите, што е реално топ (како конзумери плаќаме помалце за бензин).

Во Кина, сличен пристап, со една мала разлика, државата инвестира масовно во инфраструктура за електрични возила поради нејзината зависност од нафта и проблеми со загадување (сака да биде помалку зависна и да растерети сообраќај/воздух).

Во некои од поголемите градови во Кина на пример, неможеш во продавница да отидеш и во кеш да купиш кола. Прво мораш да купиш регистрација или да аплицираш за неа преку општинска лотарија (ако те изберат можеш да ја купиш, ако не, аплицираш догодина). После добиеш право на регистрација, можеш да купиш кола со внатрешно согорување, само плаќаш повеќе за регистрирање (некогаш околу 10-12.000 долари само за регистрација) и ти даваат плава таблица ако си на бензин. Ако купиш електрична, тогаш не само што плаќаш помалце за регистрација туку можеш да земеш и субвенции (од некои од градовите) и ти даваат зелена таблица.

Некои таблици ти даваат повеќе права него други во различни градови, на пример од Шамен, можеш да возиш до Шангај, али вечерно време на пример не смееш да возиш по отворен пат (нешто како градски автопат) туку мораш по споредни улици (имаш лимитирано движење во сообраќај одредени делови од денот).

Околу изборот на возила: Кина има доста избор. Од домашни производители, претежно електрични (BYD, NIO, Zeekr) и по некој бензинци или мешани (како Roewe, кај нас познато како Ровер на времето). Исто на пазарот има Volkswagen, Ford, Mercedes, BMW, Крајслер, Хонди и тн, со најголем дел од нив со фабрики во Кина. За најголемите производители, Кина е огромен пазар (1.3 милијарди луѓе) и атрактивна е за продажба. Проблемот се давачките околу купување возила, тие се доста високи.

Се согласувам, ќе додадам само дека политиката на Кина со моторите на внатрешно согорување денес е последица на енормната загаденост што постоеше во големите градови во Кина пред 15 и повеќе години, каде рестрикциите беа далеку поопсежни. Во Пекинг на пример, дури и да поседуваш возило пред 15 години, не можеш да го возиш кога сакаш.
Денес е сменето, имаат повеќе опуштени правила, но ја немаат сеуште таа слобода врз изборот како Европјаните, кои пак, одсекогаш ја имале.
Интересното во Кина е што имаат не само производители кои продаваат низ цела земја, туку и локални производители кои опслужуваат мал регион.

Јас лично мислам дека електричните возила се иднината, од неколку причини, една од нив огромниот потенцијал за развој на батериската технологија.
Не се согласувам само со политиките на субвенции и зголемени даноци за еднот и другиот погон.

 

[kano]

Се согласувам, ќе додадам само дека политиката на Кина со моторите на внатрешно согорување денес е последица на енормната загаденост што постоеше во големите градови во Кина пред 15 и повеќе години, каде рестрикциите беа далеку поопсежни. Во Пекинг на пример, дури и да поседуваш возило пред 15 години, не можеш да го возиш кога сакаш.
Денес е сменето, имаат повеќе опуштени правила, но ја немаат сеуште таа слобода врз изборот како Европјаните, кои пак, одсекогаш ја имале.
Интересното во Кина е што имаат не само производители кои продаваат низ цела земја, туку и локални производители кои опслужуваат мал регион.

Јас лично мислам дека електричните возила се иднината, од неколку причини, една од нив огромниот потенцијал за развој на батериската технологија.
Не се согласувам само со политиките на субвенции и зголемени даноци за еднот и другиот погон.

poima nemas za kina, lupas gluposti sto blage veze nemaat so realnosta sega ili porano.

 

[Таксист]

ај да научиме нешто, време беше, а не да не лажат цело време.
Значи не е до регулативата, туку до неспособноста, ма феноменално нема што!
Цело време не убедуваа дека е до енергенси, работна сила и суровини за багатела и си го правиш тоа развојот како турбомотор (дали че го применваш некој специфичен модел на управување или меритократија ма тоа е застарено), ама не не било тоа туку до неспособноста е, најпосле нешто паметно.

 

[Joey-Jojo Jr. Shabadoo]

Ограничување на право на избор не е ексклузивна работа кај западни либерални демократии, тоа е основен механизам на јавни политики во секоја држава. Причината зошто неможе деца да работат во рудник или зошто ја неможам зоља да купам во Тинекс, е бидејќи државата смета дека правото на децата да растат во здрава средина, или безбедноста на моите комшии е поважна него моето право на слобода на избор или правото на компаниите/родителите да прават пари од деца. Ограничувања постојат во најосновни работи кои ни одредуваат што ќе јадеме, колку ќе ни е безбедна зградата, како ќе возиме во сообраќај, поради тоа што сметаме дека ни е во интерес (на пример инвеститор на трусно подрачје да неможе да гради зграда од чкарт материјали). Затоа имаме регулативи за безбедност на храна, регулатива на сообраќај, правила за градба и е жива материја, се менуваат активно. Пример пред 50 години сме можеле да запалиме цигара во авион, али денес, тоа право сме си го ограничиле бидејќи сме разбрале дека не ни е во интерес по здравје 7 саати да бидеме затворени во никотинска комора.

Дали државата може под овој изговор да ти воведе се и сешто, орвелистички? Апсолутно да али не е ова ексклузивно за либерални демократии. Сме го виделе ова во САД со патриот акт каде државата доби огромна моќ над приватноста над своите граѓани, РФ правилник на ковид за собир на луѓе кој важи до ден денес со цел опозиција да не протестира против власт, или Кина, регулатива околу цензура на пишани дела. Ова е многу опасно во контекст каде луѓе што се болни по власт сакаат да направат се што ќе им даде повеќе моќ за сметка на обичниот граѓанин. Заради тоа е важно да има законска рамка што ограничува власт (устав, механизми за трансфер на моќ, и други механизми) што спречуваат злоупотреба. Во западни демократии има повеќе институционални механизми (претежно впишани во устав) него авторитарни општества за превенција на оваа злоупотреба. Дека западни либерални демократии имаат компаративно повеќе ограничувања од слобода на избор од авторитарни општества, или дека Саудиска Арабија или Северна Кореа имаат повеќе слободи него Норвешка или Канада, е малку веројатно.

Во либерални општества, слободата на избор како принцип доаѓа од Џон Стјуарт Мил, каде што вели: човек треба да може да го прави она што го сака, се додека не му штети на друг. Овој принцип (no harm principle) е основа на најголем дел либерални демократии. Кога се ставаат ограничувања, често основата е таа, дали штетата од слободата е поголема од користа (на пример дали штетата од пушење цигари во авион е поголема, од користа на слободата на избор на пушачи).


Се слагам, али не мислиш дека е ова поголем проблем во авторитарни општества? Каде на пример државата ни вика: од утре секоја училница ќе има слика од лидерот и ќе му се клањаме, или некој бирократ бира какви вести ќе се објавуваат какви цензурираат, даночна политика, без никаков глас или можност да го смениме оној кој се наметнува како султан или цар со неговата клапа.

И либералните и нелибералните власти воведувале и забранувале сенешто, за што тврделе дека е за општо добро.
Па така има - убивајте ги птиците затоа што ја јадат жетвата (на Мао Це Тунг), а има и сликата на лидерот да биде у секоја училница (кај многу диктатури и сл.). Тука има градација,бидејќи првото направило 30 милиони жртви, а второто, ништо приближно страшно на тоа.
Има пофлагрантни наметнувања и не толку флагрантни.
Има наметнувања кои се водат главно од разум, а има и такви кои се наметнуваат од идеологија.
И тука има градација, едно е разноразни воведувања и наметнувања кои идат по идеолошката линија на Виктор Орбан. На пример, се даваат повластици на оние кои раѓаат повеќе. А има и такви кои се наметнуваа во Исламската држава по идеолошката линија на ИСИС, да не ги набројувам воопшто.
Здравиот објективен расудувач ќе примети дека има некоја оправдана логика во тоа што го прави Орбан (ради наталитет и сл.) и нема никаква логика во фрлање на педери од зграда, за општото добро.

Ти сакаш сите у ист кош да ги ставиш за да ја минимизираш флагрантноста на новиве либерални идеолошки глупости.

Па така, нема место за никаква споредба помеѓу деца да не работат во рудник и на деца да им се сечат курови и цицки и да им се даваат хормони. Едното здравиот објективен набљудувач би го оценил како исправно, другото како криминал.

Не може да се меша моето право да те убијам на лице место, онака, со моето право да бидам христијанин.

Викаш дека можела државата да ме натера да јадам скакулци у еколошки цели (дека кравите прдат и ја рушат озонската обвивка), затоа што ако праи секој кој што сака кај ќе ни биде крајот. Еден ќе земел базука, друг ќе градел со шкарт материјали и тн.
Едното е идеолошка и нереална поставка, не научна, ниту објективна, а другото е здрав разум.

Мешаш баби и жаби, намерно.