Вака сега. Има две битни работи. Првата е онаа која ја застапуваат учениците. Најголем дел од нив не сакаат веронаука од многу практична причина. Не им се учи и не им се седи два часа неделно во школо. Еден помал дел од учениците не/ја сакаат зашто не/ги интересира. И тоа е ОК според мене. Арно ама, дали ќе има веронаука или не во школо не решаваат тие него решаваат неколку дибеци кои појма немаат од современиот свет и неговиот развој.
И они со цел да задовлат некакви партиско-верски релации пристапуваат на реализација на даденото ветување.
Арно ама сваќаат нешто многу просто кое кога ветувале не им текнало.
Каков концепт на веронаука ќе спроведат.
Ќе се учи што?
Ќе се учи според Светото писмо т.е Куранот. Ако е така тогаш тоа треба да го предаваат образувани теолози-верски лица. Тоа е класично верско учење и е спротивно на Уставот кој вели дека Верата е одвоена од Државата. Образовниот систем е под државна капа значи тоаквиот концепт е против законски.
Втората опција е да се изуцуваат религиите но од така да кажам граѓански аспект. Потекло, развој, морален систем дрн дрн...тоа може да го предава секој социолог или слично. Арно ама која е поентата на нов предмет кога тоа може да влезе у некој од веќе постојните.
Плус тоа, Црквата и ИВЗ таквиот систем не го прифаќаат. Они сакаат да влезат преку свои лица-попови ем оџи у школите и на тој начин да регрутират нови верници, со време.
Значи не е толку битно дали ќе има или не. Ако го има да знаеме зошто го има тој предмет и кој е повратниот ефект од тоа. Ако го нема да знаеме зошто го нема, за да неможе секој ден да ни труби некој буљо дека само Албанија и Македонија во Европа немале веронаука. Па што ако немале голема работа. Многу работи немаме па никому ништо.
Офф...за Биг бенот на Слак...Не е работата во веројатноста работата е во емпиријата. Ама тоа не е за овде за тој муабет треба дасе качиме горе на Религија и Филозофија.
