Ваша поезија!

Турист


Во мислите сум турист
каде и да тргнам
знам дека брзината се зголемува
кога ќе здогледам човечко срце
како се шири и отвора
како крилја на птица
под небо полно правила.

Во патот сум турист
каде и да дојдам
знам дека очите ми се отворени
како џамлии што итаат кон шлајката небесна
не се опросторувам
влегувам и излегувам ко песна
низ сите движења.

Во мислите секогаш сонувам
во боја
на клупи, зачин и семафорски траги
проверувам пулс
со начин
бакни го секое дно
што ти нудело лаги

Научи ги сите мапи на човечкото разбирање
јазик кој се мота во утринско непце
кафето испиено по пат
истурените сомнежи во торба
наежениот врат
, станувам турист
кој срка тамошна борба
како кафе кое стои на излог и чека испивање
зошто така ги буди прашалниците
и патниците
и секое морско коњче кое знае дека може да отпатува
далеку од овде
а пак да е тука
срцето ми чука
џезирам со Ромите на Прешернов Трг
и сум турист
во себе
надвор од тебе
Пишувам за да ја зачувам чистината.


Само така
стануваш врв на светот
ја фаќаш
Висината и Вистината
We are all visitors here
не’ сопирај си го летот.



(на Љубљана)
 
Последно уредено:
ova e moja avtorska pesna, pa verojatno tekstot, moze da se svrsti vo poezija. Za toa ostavam da odlucite sami : ) imajte ubav den
 
Леплива

Ја прашувам Месечината
знаеш ли колку сме здодевни
по тебе
нит те спиеме, нит те пиеме
те оставаме да не' подуеш
од мноштво вода, дињи и лубеници
распарталени умови и усти празни воденици,
крвариш и се шириш во зеници

Те откриваме
под ќебиња и перници
како сјај кој бае
празно зјае
ги полни деновите вознемира
грижа и полуденија.

Како воинка во ноќта
трагам, се лажам која сум
Следам трага
по калдрмав друм
пишувам, саноќ, лепливо и босо
чекам
да ми паднеш Месечино,
на носот

До следното утро
да те видам како срп
кој се смалил од очекувања
љубовни, луѓевни, олуштени од Сон
и чекам
Станувам жена, со отворен грб
крилја што се отвориле за нови полетувања

Ми фали да ми пее петел
на рамо додека го прелистувам
градов
на само
да кукурика,
црвено
црвено да вика

Црвено и жедно
за жртвување
Месечина тиха.
 
Опсидијан

Немам време за тага денес а во срцето имам провев,
бесценета скулптура од покајувања и
скромен албум од магични моменти.
Малку босилек и камилица за да смирам душа,
темнина да исчезне и да се струполи врз тежок облак,
да заврне милина па да заспијам и да слушам,
да слушнам најдобро...кога во соништата
треба да те пронајдам а во нив од грев да не се угушам.

Онаму каде што нема никогаш да погледнеш,
знај таму ќе сум јас,
затскриена во твојата потсвест како срамежлив
натрапник со букет нежност в рака,
ах,проклет да е моментот на оттуѓување,
ме принуди да се кријам и во туѓинци од срам
само за да не се наврати таа жестокост и страст,
огнена и дива инспирација
од која сум проколната да страдам за навек
затоа што е бескрајно луда и непресметлива
преточена во заљубен писател фрлен во самица,
казнет и лишен од мастило и хартија,
осуден да пие ништо друго освен празнина.

Ја спуштам душава во просторија со џез класика,
звуци од многукратни разговори
удобно ги исполнуваат сите меланхонични пукнатини,
се опуштам и претопувам во музичката медитација
низ совршена и тиха умствена стагнација,
воздишките ги зачинувам со малку вкус на вино,
мислите-со недостиг од далечина.
Провевот полека запира во срцето,
ете,повторно го заѕидав со горчина.
Не тагувам денес,само си муабетиме со носталгијата.
Доста е.
Келнер!
И купувам чаша вино на среќата.
Блазе си му на оној кој не го спречува совеста.
 
Последно уредено од модератор:
Frosty Blue Balls

Ете си наполнив,
вода во леген.
Со сол и моите нозе ја исполнив.

Нозеве смрдат ко реге,
прљави чиниш циго
земјосани ко камен меѓен.

Нозе извадив в мигот,
ладна вода - кочан
ко ескимски имот.

Баксуз шлицот откопчан
падна ми шорцот
штрчи стојко најличан.

Виде Веска шпицот
смрзнат, а дигнат
смален, без живот.

Со сочувство намигна,
жалосно се насмевна,
неебена си замина.
 
Ми доаѓа да напишам нешто
нешто толку големо
да ги опфати сите светови што ги гледам,
чувствувам, знам и (пре)познавам
но не можам
малечка сум
колку сусамче од ѓевречето
што ита во дланката
на еден уморен работник
- ја освојувам кружницата
на сечие срце.

Апетитот
останува.
 
Во еден здив

Научи ме
да стојам на една нога
кога ракијата од мене зборува
води ме на рандеву
и читај ми на глас дневни весници
радувај се со мене
на сите птици преселници
бакни ме набрзинка
наутро и навечер
кога се’ се затвора
чекај ме на автобуска
кога дожд истура
Прави се на триипол
кога ќе згрешам некој збор
или туѓа граматика
гризни ми од рамото додека спијам
води ме на романтика,
на обични места со многу храна
на музика и танц и минлива драма
стави ми круна
тргни ми епитети
сакај ме на под,
на ѕид
по тапети.
Сонувај ме и облечена
и расоблечена и недоречена
купи ми чевли, најди ми небо
бакни ми го носот на поминување
додека се спојува пладнето и ноќта
додека се разминуваме
со суетата и моќта
Сакај ги сите мои точки, брчки и дамки
сите делови и распади и мамки,
секоја игра и пора и лудост
се’ што трпи надеж и мудрост
Вози ме, па симни ме од престол
реши ги сите загатки на мојот ум
Во еден здив
Кажи ми
дека своја, за тебе сум.
 
Ретко пишувам.
Едино кога сум полн еуфорија или кога сум на раб на нервен слом,средина нема. :D
Eве една од втората варијанта.


Татко

Повторно те нема цела вечност
Не помина многу време...
Ден,недела,месец?
Те немало и повеќе,знам...
Уште еден месец фантомот те зеде од тебе.
Како прав повторно ми се испушти низ прсти.
Почнав да се бричам.

Сам-без татко
Две лузни на брадата за мојот татко.
Ама ќе се вратиш,и ќе ги нема.
Се ке биде како што беше.
Затишје пред бура,преубава катастрофа...

И сега ја чувствувам таа празнина без тебе.
Боли и пече како свежа рана.
На местото каде што беше ти,татко
Сега нема ништо.

Само сенишна болка,и пресушени солзи од јад,татко...
 
Време

Димензијата на твоето име
се развлекува
како ноќница покрај езерска колипка
го изговарам
со нежен шепот, речиси го вриснувам

И мислам
колку ти веруваш во мојата нежност
и покрај тоа што знам да ракувам со грубоста
знам да ја изедам Љубовта
како четврт бурек после ноќ пијана
знам, колку ме замислуваш
легната крај тебе
како зборувам за Другите
дел, од нашите постоења

Јас, не сум поетеса
јас, не сум жена
ниту пак визија
јас, сум твојата илузија
на очекувања.

Се деконструирам
облечена во пижами, штикли
чистам, рибам садови со сунѓерче
празник било - не смеело
веќе денот е пред заоѓање
пијам вино во боја на сомнеж
со малини на испирање.

Јас, сум Ти
ние сме нешто неповрзано
а неповратно тука
како свет кој постои сам за себе
и мора, мора да чука
време...
Време.
 
A Star is torn


Денес некако, ко да имам крилја
закачени горе, на куќаркава
можеби е само остаток од сонот
во кој дождот и небото се прелеваа
се разбудив во мирис на бор
свежина од есенски премин
сонив како ме водиш на забава
се душкаме по влезови бесрамно.

Експлодирам, во грамови
како пуканка, фрлена набрзинка
додека филмската лента се истегнува
некој ме јаде/ме гледа
моето сценарио нема кадри, нема светло
нема епизода ниту правилник
има вртлог можни решенија
писта на која треба да одлетам.

Се разбудив, бела како табула рОза
можеш да напишеш на мене, што сакаш,
немам трње, имам ѕвезди
и меѓу нив, козји патеки за да акаш.
Кафето, се лади како летово
на прозорецот, денот станува реалност.
Си замислувам, како барам добри крилја на продажба и луто велам:

"Ќе ве молам, без импровизации, сепак за летање се работи"
 
/\
има утра што не постојат запишани
па ние им го даваме името
зошто и онака сме стари, со него заедно
и го водиме за рака
чисто и избањато
како бебе
го носиме горе и долу,
во нас
го крштеваме по сите прописи на Вистината
а тоа осамнува
и не’ закопува пред изгрејсонце

29.05.2014
 
Не се срамам
да ме гледаш
како лакомо јадам
фаст фуд
Ниту се срамам
ако ми се подраснати
влакненцата на нозете
Не се срамам
ни пијана
кога ти праќам пораки
Најмалку се срамам
да бидам Јас
пред Ти

А Ти,
се засрами
нели.
 
You must log in or register to reply here.

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom