5. „Исклучоците“ (Реткост на сцената). Ова е интересна група бидејќи спојува луѓе од различни идеологии (СДСМ, ДПА, па дури и „независни“ експерти), но сите ги поврзува една заедничка нишка: важат за интелектуалци, технократи и политичари кои немале класични корупциски афери зад себе или „валкани раце“.
а) Радмила Шекеринска Таа е, народски кажано, „школуван политичар“. Таа секогаш остава таков впечаток на одговорност и сериозност, дури и кај оние што политички не ја сакаат:
1. „Германска“ дисциплина (Инженерски ум)
Малкумина знаат дека таа е електроинженер (ЕТФ) по струка, а магистрирала во Америка (Флечер).
• Нејзиниот ум работи структурирано. Кај неа нема импровизации од типот „ќе видиме“, „лесно ќе средиме“.
• За разлика од Груевски или Заев кои знаеја да се занесуваат со емоции, таа секогаш доаѓа на интервјуа и состаноци со папки, бројки и факти. Таа никогаш не лупа „зелени“ (глупости) јавно. Прегледај го приврзокот 465162 2. Култура на однесување (Без пцуење)
Дали некогаш си ја слушнал да вика, да пцуе или да навредува лично?
• Во „бомбите“ чувме како сите пцујат (и Груевски, и Миле, и Гордана, па дури и Заев во некои разговори).
• За Шекеринска нема такви снимки. Нејзиниот речник е секогаш одмерен, дипломатски и ладен. Тоа создава слика на самоконтрола.
• Таа не е „кафански политичар“ што договара зделки со пејачки и криминалци на маса.
3. Работохолик (Прва доаѓа, последна си оди)
Оние што работеле со неа (дури и од спротивниот табор) признаваат дека е „машина“.
• Кога беше задолжена за ЕУ интеграциите (2002-2006) и сега за одбраната, таа ги читаше сите документи до последна запирка.
• Тој професионализам е причината зошто странците (НАТО и ЕУ) ја обожаваат. Тие сакаат партнери кои си ја знаат домашната задача, а не такви што им ветуваат брда и долини.
4. Нејзиниот „минус“: Ладнокрвноста
Тој впечаток на „одговорност“ за некого е доблест, но за просечниот гласач понекогаш делува како ароганција.
• Луѓето често велат: „Многу е паметна, ама ладна е, нема емоција.“
• Таа не знае да гушне баби на пазар или да глуми дека јаде сендвич со работници (како што правеше Груевски). Таа држи дистанца. Тоа ја прави да изгледа професионално, но понекогаш и „одлепено“ од народот.
5. Заклучок
Таа е типот на политичар кој, ако ти се расипе државата, ќе го викнеш да ја поправи (како мајстор), ама веројатно нема да го викнеш на свадба да ти прави веселба.
Токму таа одговорност и професионализам ја однесоа сега на врвот на НАТО. Таму не бараат некој што е „народен човек“, туку некој што знае да управува со кризи.
Ако дефиницијата за „добар политичар“ е некој што носи резултати, преживува 25 години на врвот без затвор и завршува на највисока светска позиција – тогаш да, таа е без конкуренција.
Во земја на политички „аматери“ и „коцкари“, таа се покажа како единствениот професионален велемајстор. Можеби затоа скандалите се одбиваат од неа – тие се „лепат“ само на оние што прават грешки во чекори, а таа ретко греши.
б) Арбен Џафери За разлика од Али Ахмети кој е „командант“ и човек на теренот, Арбен Џафери беше интелектуалец.
• Зошто е пример: Тој беше визионер за правата на Албанците, но се бореше со пенкало и идеја, а не со калашников.
• Живееше релативно скромно во Тетово (во стан), за разлика од хациендите на денешните лидери на ДУИ.
• Беше почитуван дури и од македонските интелектуалци (како Љубчо Георгиевски) затоа што со него можеше да се води дебата на високо ниво.
(3) Никола Димитров Сличен профил на Шекеринска – технократ.
• Зошто е пример: Тој е кариерен дипломат (син на Димитар Димитров). Образован, зборува јазици, има манири.
• Го стави својот потпис на Преспанскиот договор (што беше политички тешко), но никој никогаш не го поврзал со финансиски криминал.
• Кога виде дека владата на Заев и Ковачевски забегува во корупција, тој се повлече. Не влезе во шемите на ДУИ и СДСМ за тендери. Денес работи во тинк-тенк организации и го ценат надвор.
в) Петар Гошев Ова е човекот со „кичма“.
• Зошто е пример: Тој беше Гувернер на Народна банка во времето на Груевски и беше единствениот што му рече „НЕ“.
• Кога Груевски сакаше да печати пари и да троши без усул, Гошев застана во одбрана на денарот и стабилноста.
• Немаше скандали, немаше хациенди. Важеше за строг, принципиелен и непоткуплив. Си замина од политиката со чисто лице и денес неговиот збор има тежина.
г) Тито Петковски Чисто досие (Без вили и хациенди). Слично како кај Гошев и Шекеринска, кај Тито Петковски нема да најдеш финансиски криминал.
• Тој живее во станот во кој живееше и пред 30 години (во Кисела Вода/Центар). Нема скапи коли, нема тајни имоти на море.
• Неговото богатство е во неговото политичко искуство, а не во банкарски сметки. Тоа му дава морално право да критикува и денес.
• Најдобриот оратор во Собранието
• Ако некогаш си гледал собраниски седници во 90-тите и 2000-тите, Тито беше „професорот“.
• Тој го знае Деловникот подобро од сите. Можеше да ја блокира работата на Собранието со часови само користејќи процедурални забелешки.
• Неговите говори беа смирени, аргументирани и полни со сарказам. Тој беше еден од ретките што можеше да го извади Груевски од такт без да повиши тон.
Za se shto si napishal/kopiral ovde si 100% vo pravo. I mozham da vi kazham deka narednite 20 godini ne ocekuvajte NISHTO podobro da vi se sluchi bez razlika koj e i ce bidi na vlast
I za se sme sami sute krivi shro im fozvolivm ba raka Djubrina da si igraat kur tashak so nas! A i taka ce si ostani zatoa shto 90% od narodot se vo genite podanici.
I zatoa za neme Makedonija ( kako drzhava) e umrena!
I koj saka da vidi nekoj bel den neka si bara patot.
Чат џпт изгледа нема претстава колку пари се испумпани од Рек, па не спомнува ништо, златна кокошка за политичарите и бизнис олигархијата со децении.
Од една страна ги фали шеќеринска, џафери, димитров со исушената рака, од друга дроби за криминал.
РЕК Битола е споменик на македонската корупција. Од 1991 до денес, таму се сменија само имињата на фирмите (Трансмет, Пелистер, Марковски, СВ-Инвест), но принципот остана ист: Државата плаќа, приватникот копа, партијата зема процент, а народот дише отров.
I. Ерата на Бранко Во времето на СДСМ (Бранко Црвенковски), РЕК Битола беше тврдина. Ова е времето на ембаргото кон Србија и Грција. РЕК Битола и енергетиката беа главниот параван за најголемиот шверц во историјата на Балканот.
Шемата: Масовни партиски вработувања. Ако сакаш да добиеш избори во Битола, вработуваш 500 луѓе во РЕК пред гласање. Македонија купуваше нафта и мазут „за потребите на РЕК Битола и ТЕЦ Неготино“.
Состојбата: Тогаш комбинатот сè уште беше релативно нов и моќен, па крадењето не се чувствуваше толку многу. Се крадеше на нафта и ситни набавки, но системот произведуваше стабилно.
Вистината: Само мал дел завршуваше во централите. Огромни количини нафта се препродаваа на црно во Србија (која беше под санкции) по 3-4 пати повисока цена.
Парите: Тие пари никогаш не влегоа во буџетот. Тие завршија во приватни џебови на луѓе од врвот на СДСМ и безбедносните служби. Тоа беше „првобитна акумулација на капиталот“. Така настанаа првите македонски олигарси.
II. Ерата на Љубчо Георгиевски (1998-2002): Договорот со ОКТА Додека во подоцнежните периоди кражбата се вршеше преку багери и софтвер, во овој период беа потпишани договори кои со децении ја држеа македонската енергетика во заложништво.
1. Договорот со ОКТА: „Смртна пресуда“ за енергетиката
Продажбата на рафинеријата ОКТА на грчкиот гигант „Хеленик Петролеум“ од страна на владата на Љубчо Георгиевски се смета за најштетниот економски договор во историјата на Македонија.
Тајната клаузула: Македонија се обврза преку РЕК Битола и ТЕЦ Неготино да купува мазут исклучиво од ОКТА во наредните 20 години.
'Механизам на грабежот: Државата беше принудена да купува 500.000 тони мазут годишно, без разлика на потребите. Доколку не се купеше предвидената количина, Македонија плаќаше огромни пенали.
Ценовна диктатура: Цената ја диктираше купувачот, честопати надминувајќи ги светските берзански цени.
Штетата: Се проценува дека низ овој договор беа извлечени над 400 милиони евра, пари кои директно завршија кај грчкиот инвеститор и во џебовите на домашните посредници.
2. Олигархискиот „Арачиново“ систем**
Во текот на 90-тите и раните 2000-ти, кражбата се одвиваше преку свесно неплаќање на потрошената енергија од страна на новопечените олигарси.
Привилегирани потрошувачи: Големите индустриски капацитети (Железарница, ФЕНИ, Југохром) по приватизацијата трошеа енормни количини струја произведена во РЕК Битола, а не плаќаа ништо.
Шема на простување: Тогашните влади (на СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ) редовно им ги простуваа долговите или прифаќаа сомнителни компензации со безвредни услуги.
Резултат: РЕК Битола ги исцрпуваше своите ресурси (јаглен и опрема), додека неплатената струја се трансформираше во чист профит кај групацијата олигарси (Минчо Јорданов, Штерјо Наков и други).
3. Монополот на „Фершпед“ и Штерјо Наков**
Штерјо Наков, кој го приватизираше „Фершпед“ под сомнителни околности, воспостави целосна контрола врз логистиката на РЕК Битола.
Уцената на шпедицијата: РЕК Битола не можеше да увезе ниту еден резервен дел, ниту еден литар нафта или нова машина без посредство на „Фершпед“.
Економија во сенка: Провизиите за транспорт и шпедиција беа вештачки надувани. Наков стана „газда во сенка“ на енергетскиот сектор, бидејќи секој влез и излез од комбинатот мораше да помине низ неговата наплатна рампа.
4. Почетокот на „Ерата на трговците“ (Вук Хамовиќ)**
На почетокот на 2000-тите се роди моделот за крадење преку вештачки кусок на струја и нејзин скап увоз.
Главниот снабдувач: Вук Хамовиќ (ЕФТ) се наметна како главен господар на балканскиот енергетски пазар.
Вештачки кризи: Постојат сериозни сомнежи дека во овој период хидроцентралите намерно се празнеле во периоди на ниска цена, а РЕК Битола работел со намален капацитет за да се предизвика кусок.
Профит од разликата: Кусокот се пополнуваше со итен и скап увоз од Хамовиќ, а профитот од разликата во цената се делеше меѓу трговците и тогашните директори во државниот енергетски систем.
III. Ерата на Никола Груевски (2006–2016): Изумот на „Аутсорсингот“ и Барокот Во оваа деценија беа поставени „цевките“ низ кои парите од РЕК Битола почнаа систематски да се прелеваат кон партијата, олигарсите и мегаломанските градежни проекти. Проценките за вкупно „испумпани“ пари се движат помеѓу 350 и 400 милиони евра. Карактеристично за овој период е што се крадеше од „кајмакот“ — системот беше стабилен и произведуваше струја, но вишокот средства наменет за развој беше пренасочен во приватни џебови.
1. Главната шема: Изумот на „Аутсорсингот“ (~250 милиони евра)
Груевски и долгогодишниот директор на ЕЛЕМ, Влатко Чингоски, го патентираа моделот: „Не купувај државен багер, изнајми приватен“. Со ова започна свесното уништување на сопствената механизација на комбинатот.
Механизмот: Државните машини честопати намерно не се одржуваа за да се расипат. Веднаш потоа се распишуваа тендери за ангажирање приватна механизација за ископ на јаглен и јаловина.
Главните играчи:
Силјан Мицевски („Пелистер“): Битолскиот олигарх кој беше неприкосновен „крал“ на тендерите во РЕК.
Гранит: Градежниот гигант кој добиваше огромен дел од колачот за ископ.
Разликата: За разлика од подоцнежните периоди, парите овде одеа кај големи фирми со реална механизација, но цените беа драстично „напумпани“ за да се обезбеди простор за партиски провизии.
2. Случајот „Труст“ и ТВ Нова (17 милиони евра)
Ова е единствениот случај каде криминалот во РЕК беше докажан на суд со правосилна пресуда.
Актерот:Сеад Кочан (сопственик на „Трансмет“).
Криминалот: Формиран е конзорциум кој доби тендер од 17 милиони евра со фалсификувани документи, прикажувајќи камиони и багери кои фирмата воопшто ги немала.
Целта: Овие пари не завршија само кај Кочан; со нив се финансираше Телевизија Нова, која служеше како главен медиумски бастион на партијата. Ова е директен доказ како сметките за струја на граѓаните плаќаа партиска пропаганда.
3. Финансирање на „Скопје 2014“ (~30 милиони евра)
ЕЛЕМ служеше како „златен спонзор“ за барокните фасади и споменици. Наместо во нови енергетски централи, парите се прелеваа во бетон:
Управна зграда на ЕЛЕМ: Изградена во барок за 15 милиони евра — пари директно извлечени од енергетиката за луксуз.
Барок за ЕВН: ЕЛЕМ плати околу 5 милиони евра за барокна фасада на приватната австриска фирма ЕВН, само за да се задоволи естетскиот вкус на власта.
Панорамско тркало: Милиони евра беа фрлени за овој проект преку буџетот на ЕЛЕМ, кои денес скапуваат во Вардар.
4. Софтверскиот грабеж и увозот на струја
Случајот „Тарифа“ (~4 милиони евра): Набавка на скап ERP софтвер од фирмата „Интеринг“, кој никогаш не беше целосно имплементиран. Парите „испарија“ преку фиктивни фактури под раководство на Дејан Бошковски.
Увозот на струја: Иако блоковите беа помлади, честопати намерно се намалуваше производството за да се купува струја од партнери како српскиот трговец Вук Хамовиќ (ЕФТ). Штетите овде се мереа во десетици милиони евра годишно.
Заклучок
Никола Груевски го измисли и патентираше механизмот за крадење од РЕК Битола преку институционализиран аутсорсинг. СДСМ, по доаѓањето на власт, не го демонтираше овој систем, туку само ги замени фирмите на ВМРО (како „Трансмет“) со свои (како „СВ Инвест“), продолжувајќи да го експлоатира веќе воспоставениот механизам до целосно прегорување на машината.
IV. Ерата на Заев и Ковачевски (2017–2024): Кризен профит и енергетски колапс Иако овој период е пократок од претходните, интензитетот на испумпување пари беше најсилен. Ако претходните влади го земаа „кајмакот“, оваа ера се карактеризира со „закопување на добитокот“ – уништување на самата супстанца на РЕК Битола. Вкупно испумпаните средства преку сомнителни зделки се проценуваат на 300 до 400 милиони евра, додека индиректната штета е двојно поголема.
1. Механизацијата: Пропуштената шанса од 200 милиони евра
Наместо ветувањето дека РЕК ќе набави сопствена опрема, моделот на „аутсорсинг“ беше доведен до екстрем.
Главни играчи: Конзорциумот околу „Марковски Компани“, „БИТЕМ“ и „СВ Инвест“. Само „Марковски Компани“ инкасираше близу 200 милиони евра од ЕСМ.
Апсурдот: Со овие 200 милиони евра, РЕК Битола можеше да купи сопствена флота од 500 најмодерни камиони и багери. Наместо трајно решение, парите се фрлени за краткорочно „изнајмување“, оставајќи го комбинатот без сопствена механизација.
2. Аферата „РКМ“: Мазутот како златен удар (~137 милиони евра)
Енергетската криза (2022–2023) беше искористена за еден од најголемите „удари“ во секторот преку набавка на мазут за РЕК Битола и ТЕЦ Неготино.
Шемата: Фирмата „РКМ“ (Ратко Капушевски) склучи рамковна спогодба од 111 милиони евра, која со анекси порасна уште повеќе.
Грабежот: Експертските анализи покажаа дека маржата на цената била енормна, овозможувајќи чист профит од околу 20 милиони евра за една зделка, додека во централите се согоруваше мазут со сомнителен квалитет.
3. Увозот на јаглен: Камионскиот бизнис (~50 милиони евра)
Поради лошо менаџирање и немање „откривка“ во рудниците, Македонија првпат почна масовно да увезува јаглен.
Трошокот на транспортот: Стотици камиони дневно возеа од Грција и Албанија. Цената на транспортот често ја надминуваше вредноста на самиот јаглен.
Партиски камиони: Најголем дел од овие милионски суми за транспорт завршија кај помали фирми директно поврзани со локални партиски ограноци на СДСМ и ДУИ.
4. Невидливата штета: Увоз на струја (~400 милиони евра)
Ова е најголемиот удар врз буџетот – пари изгубени поради свесна саботажа или неспособност.
Логиката на штетата: Секојпат кога РЕК Битола ќе испаднеше од мрежа поради „дефект“ или „недостаток на јаглен“, државата купуваше струја од берза по вртоглави цени (200–300 евра за MWh), додека производната цена во РЕК е под 60 евра.
Профитери: Парите од буџетот завршија кај трговците со струја, додека долгот на ЕСМ кон државата стана неодржлив.
Чат џпт изгледа нема претстава колку пари се испумпани од Рек, па не спомнува ништо, златна кокошка за политичарите и бизнис олигархијата со децении.
Од една страна ги фали шеќеринска, џафери, димитров со исушената рака, од друга дроби за криминал.
ЦРНА БИЛАНС СТАТИСТИКА: ГРАБЕЖОТ НА ЕНЕРГЕТИКАТА (1991–2024)
Иако точната бројка е „најчуваната државна тајна“, збирните податоци од истражувањата на БИРН, Државниот завод за ревизија (ДЗР) и бројните судски процеси откриваат фрапантна слика: Македонската енергетика не била стратешки сектор, туку приватен банкомат на политичките елити.
1. Биланс на изгубената иднина: Каде исчезнаа 1,85 милијарди евра?
Проценката на „испумпаните“ средства во изминатите 33 години изнесува околу 1.850.000.000 евра. Ова не се само изгубени пари, туку изгубени децении. Со оваа сума, Македонија денес ќе беше енергетски џин на Балканот:
Енергетска сувереност: Изградба на две модерни модуларни нуклеарни централи или целосно завршување на стратешкиот систем „Чебрен и Галиште“.
Европско здравство: Најмалку четири нови, целосно опремени Универзитетски клинички центри низ државата.
Инфраструктурна мрежа: Комплетна изградба на Коридорот 8 и 10 без ниту еден денар нов надворешен долг.
Директна помош: Овие пари се еднакви на 10 години бесплатна струја за секое македонско домаќинство.
2. „Траекторија на парите“: Каде завршија украдените милијарди?
Додека енергетскиот систем крвареше, капиталот се трансформираше во приватни империи. Врз основа на истражувањата за „заробена држава“, овие 1,85 милијарди евра се прелеаја во:
Рајски острови и офшор сметки: Преку фиктивни консултантски услуги, парите завршуваат на сметки од Белизе до Кипар.
Недвижности во Грција и метрополите: Луксузни вили на Халкидики и станови во елитните делови на Виена, Прага и Дубаи.
Бетонска моќ во Скопје: Голем дел од парите се „испрани“ преку градежната експанзија и купување деловни простори на атрактивни локации.
Црни партиски фондови: Финансирање на скапи изборни кампањи, медиумски рекет и купување гласови за одржување на статус-кво состојбата.
3. Еколошки геноцид: Профит платен со животи
Додека милионите се делеа меѓу повластени фирми-ќерки на партиите, граѓаните на Пелагонија ја плаќаа цената со своите бели дробови:
Филтри како декор: Десулфуризацијата остана мртва точка на хартија, додека парите наменети за нив „испаруваа“ во анекс-договори.
Црна статистика: Битола и околните села станаа европски лидери по респираторни и онколошки заболувања. Корупцијата во РЕК не е само кражба, туку биолошко загрозување на сопствениот народ.
4. Внатрешна ерозија: Мрежата на „Ситниот криминал“
Покрај стратешкиот грабеж преку тендери за ископ, во комбинатот со децении метастазира и внатрешен криминал:
Нафтена мафија: Организиран шверц на гориво директно од работните машини.
Секундарни суровини: Масовно изнесување на бакар и железо како „отпад“, додека се купуваат прескапи нови делови.
Партиски рекет: Јавна тајна е дека за „обично“ работно место во комбинатот се плаќало мито од 3.000 до 5.000 евра на локални партиски функционери.
5. Состојба денес: Клиничка смрт
Денес, РЕК Битола е на апарати за преживување:
Технолошки музеј: Блоковите се стари над 40 години, а ремонтите се само козметички „крпеници“.
Увозна зависност: Бидејќи јагленот беше неплански ископуван, а рудникот „Живојно“ оставен на заборав, сега државата купува скап јаглен и струја од странство.
Заклучок: Системот на владеење со енергетиката од 1991 до 2024 година беше едноставен: Државата гарантира долгови, приватните фирми блиски до власта го прибираат профитот, а народот дише отров во земја со разурната иднина.
СПИСОК НА КЛУЧНИ ПОЗИЦИИ И ЛИЦА КОИ УПРАВУВАЛЕ СО ЕНЕРГЕТСКИОТ СЕКТОР ВО КРИТИЧНИТЕ ПЕРИОДИ. Овие луѓе биле или директни потписници на договорите, или креатори на политиките кои го овозможиле „испумпувањето“ на парите преку РЕК Битола и ЕЛЕМ/ЕСМ.
1. Политички наредбодавци (Креирање на системот)
Овие лица ја имале политичката моќ да ги насочуваат тендерите кон одредени фирми:
Бранко Црвенковски: Го воспостави системот на „партиски посредници“ за мазут и резервни делови. Енергетиката стана извор за купување социјален мир и партиска логистика.
Љубчо Георгиевски (1998-2002): Одговорен за стратешките штети, како договорот за ОКТА, кој со децении го цицаше буџетот на РЕК преку монополски и прескапи набавки на гориво.
Никола Груевски (2006–2016): Како премиер, го воспостави моделот на „централизирани тендери“ каде клучните договори за ископ во РЕК ги добиваа фирми блиски до врвот на партијата (пр. „Трансмет“).
Зоран Заев (2017–2021): Во негово време продолжи практиката на огромни тендери за ископ со механизација од приватни фирми, наместо да се инвестира во сопствена опрема за РЕК.
Вицепремиери за економија (Владимир Пешевски, Кочо Анѓушев, Фатмир Битиќи и други): Луѓето кои ги одобруваа годишните планови за јавни набавки и енергетските стратегии.
2. Директни потписници и менаџери (Извршители)
Ова се луѓето кои ги потпишувале штетните договори во име на државните компании:
Влатко Чингоски (Директор на ЕЛЕМ, 2007–2012): Неговото име се поврзува со почетоците на масовното ангажирање на приватни фирми за ископ, период кога долговите на ЕЛЕМ почнаа енормно да растат.
Дејан Бошковски (Директор на ЕЛЕМ, 2012–2015): Продолжување на истиот модел на работа.
Васко Ковачевски (Директор на РЕК Битола, па на ЕСМ, 2018–2023): Одговорен за периодот кога „Марковски Компани“ ги добива рекордните тендери и кога се вршеа итни набавки на јаглен од увоз по непазарни цени.
Директори на РЕК Битола низ годините: Лица кои секојдневно ги потпишувале работните налози за приватните камиони и ја игнорирале кражбата на нафта и материјали во комбинатот.
и други
3. Лица кои ТРЕБАЛО да спречат, а молчеле
Ова е институционалната одговорност за тоа што криминалот траел 33 години:
Јавни обвинители (Марко Зврлевски, Љубомир Јовески, и други): Кои не отворија предмети по допрен глас за очигледните нерегуларности нотирани во ревизорските извештаи.
Директори на Инспекторатот за животна средина: Кои со децении потпишувале дозволи за работа на РЕК Битола без потребните филтри за десулфуризација, дозволувајќи го „еколошкиот геноцид“.
Членови на Управните одбори на ЕЛЕМ/ЕСМ: Партиски кадри кои со кревање рака ги одобрувале сите тендери во „четири очи“.
Резиме: Сите овие лица биле дел од синџир во кој политиката дава насока, менаџментот потпишува, а судството штити.
2 милјарди проценка само од РЕК и тоа му фали перидот 2002-2006, со вакви бројки ретко која криминална организација во светот може да се пофали. Секоја чест.
Мама ебале еј, види ги сумите само ццц. Во право се некои постари луѓе со кои што имам правено муабет дека да не се краде ние ќе бидеме Швајцарија на Балканот или еве во најмала рака Словенија. Јас не знам како ќе се сопре ова лудило, Македонецот спие и не му доаѓа памет, и најверојатно како во турско така и сега ќе треба некој друг да го "ослободи"
За ЕСМ не е се' точно.
Во последните години производната цена на РЕК Битола е дааааалеку над 60 евра од мегават, веќе оди и над 90 евра, затоа што нема веќе јаглен на наша страна од границата. Мора да се увезува.
СДС со колбасот и Мијалков (преку Клапушот Ратко) МАТЕР ЕБАА со увезување крш јаглен. Којзнае колку милиони евра се испраа таму. Плус матер ебаа на патиштата, дека секој од Косово носеа еден куп камиони со огромна тежина.
Во кризата немаа многу избор, мораше да увезуваат струја и без помош од државата ќе колабиравме. Готова беше работата. Ги обврзаа ТЕ ТО да им ја продаваат струјата на нив, иако ги заклаа со цена, ако купуваа од странство ќе кошташе 4 пати повеќе.
Ги активираа Неготино (после 20 години) и Осломеј на најјако. Тоа ТЕЦ Неготино какво партиско дувло е. Илјадници вработени, а централата не работи. Кога требаше да ја реактивираат, враќаа стручни луѓе што заминале во пензија пред 15 години.
Тоа со увозот на енергија и намаленото производство е статистика која веќе треба да се занемарува, затоа што во голем дел од часовите на ЕСМ им е посиплатливо да купуваат струја од ДАМ Мемо по поефтина цена од нивната производна и нормално дека тогаш ќе намалат со производство.
За ЕСМ да работи профитабилно, ние ко домаќинства ќе треба да плаќаме 5 пати поскапа струја. Ама не би го објаснувал тоа на форум, тие неколку што се разбираат од енергетика на темиве, секако го знаат ова, другите нема да го сфатат секако
Најголем криминал се направи кога СДС и шпоните преку регулаторна замижаа очи кога еден куп шпонски фирми и општини незаконски преминаа во домаќинства во време на кризата и автоматски, со што ја зголемија потрошувачката на регулираниот пазар и дополнително влијае врз оштетување на ЕСМ. Тек после година дена почнаа да објавуваат медиумите, кога помина кризата. Исто рака не ги заштитија оние ко исе снабдуваат на отворен пазар од ненадејното раскинување договори од страна на приватните снабдувачи (во тој период од 20 снабдувачи, само 2-3 активно снабдуваа, другите им ги раскинаа договорите на нивните клиенти и ги ставија во небрано).
За тендерот за софтверот во ЕСМ во грујово време, наместо да лежат затвор тие од првите 3-4 нивоа во управувањето, лежеа обични вработени кои ставиле потпис ко раководители на мали групи. Ги пикнаа ни криви ни должни по 10 години во затвор.
Радмила Шекеринска Таа е, народски кажано, „школуван политичар“. Таа секогаш остава таков впечаток на одговорност и сериозност, дури и кај оние што политички не ја сакаат:
Што шекеринска?
Електро инжeнер кој ни минут не се занимавал со професијата, џабе потрошени државни пари за школување. А колку била надежен студент, е прашање, татко и беше бастион на ЕТФ... сигурно тој имал голем удел во нејзиниот политички „подем“, керкичката на тато,
Таа е најподлиот политичар и најголемиот сплеткар што Македонија го имала!
Нема жена во сдснмк за која осетила дека може да и ја загрози позицијата а да не и сместила! Осветољубива до крајни граници!
Тежок комплекас е тоа ... што грдото пајче никогаш не станало лебед
Се обиде и Црвенковски да го намести.
Додека беше министер за одбрана со „сила“ на вработените, офицерите и војниците им ги наметнуваше дајнерс кредитните картици затоа што преку мажот и имаше финансиска добивка, љубител на прескапи брендови........ хедонист прва класа, настапува дотерана со неколку десетини илјади евра и рони крокодилски солзи за сиромашните.
Што направила таа ,..... ништо .... топурковски број два!
Само јадење гомна, ништо практично
А и тоа што го збореше ... само една иста те иста празна флоскула ... едни исти зборови само со сменет редослед.
Каде е сега.... заменик секретар на НАТО, функција без функција бидејки колку што гледам на Руте здравјето одлично го служи па таа тешко да стане од клупата за резервни играчи.
За жал во Македонијава имало, има и ќе има уште многу такви политичари кои никогаш не смееле да станат политичари.
ПОТСЕТУВАЊЕ НА НАЈГОЛЕМИТЕ КРИМИНАЛНИ АФЕРИ ОД НЕЗАВИСНОСТА ДО ДЕНЕС
Содржина: I. Хронолошки преглед на најголемите криминали афери и учесници 1991-1995: Шверцот со нафта
1992-1996: Криминалната приватизација
1997: Аферата ТАТ (Битола) - Соња Николовска
1999: Васил Тупурковски (Милијардата од Тајван)
1999: Продажбата на ОКТА
2001: Продажбата на Македонски Телеком
2004: Случајот Бачило
2006: Бугарскиот пасош на Љупчо Георгиевски
2007: Владо Бучковски –„Тенковски делови“
2007: „Змиско око“
2008: Апсењето на Зоран Заев и Случајот „Глобал“
2011: Апсењето на Велија Рамковски и Затворањето на А1 Телевизија
2011: Случајот „ТНТ“ и Фијат Цанковски
2011: Апсењето на Љубе Бошкоски
2011: Љубе Бошкоски и случајот „Ровер“
2012: Случај „Детонатор“
2013: Случајот „Шпион“
Проектот Скопје 2014
2015: „Диво Насеље“ (Куманово)
2015: „Бомбите на Заев"
2015: Никола Груевски
2015: Миле Јанакиевски
2015: Гордана Јанкуловска
2015: Драган Павловиќ Латас
2017: „Крвавиот четврток“ (27 април)
2019: Аферата Рекет
2019: Катица Јанева
2019: Боки 13 и Зоран Заев
2020: Еуростандард Банка
2021: Афера „Двојник“
2021: Софтверот на Драги Рашковски
2021: Пожарот во Тетово
2023: Скандалот на Онкологија
2024: Упадот во М-НАВ II. Одговорност
ОСУДЕНИ (Кои навистина лежеа или лежат затвор)
ОСУДЕНИ, АМА „НА ХАРТИЈА“ (Бегалци и Туристи)
„ТЕАТАР“ СУДЕЊА (Ослободени или Застарени дела)
НЕДОПИРЛИВИ (Никогаш процесуирани)
ЗАКЛУЧОК: Кој оди во затвор во Македонија?
„Исклучоците“ (Реткост на сцената)
III. Споредба со времето за време на Југославија
I. Хронолошки преглед на најголемите криминали афери и учесници
Ова е долга и мачна прошетка низ „музејот на криминалот“ во Македонија. Хронолошки, ова се клучните моменти кои ја обликуваа државата како плодна почва за корупција и кои нè доведоа до денешниот цинизам. Западот (ЕУ) не нè почитува затоа што гледа дека самите не си ја почитуваме државата и законите. Младите се гадат и од ЕУ и од домашните политичаризатоа што 30 години гледаат само како „се менуваат ликовите, а драмата е иста“. Еве ја деталната хронологија на „внатрешната окупација“ поделена според периоди на владеење на премиерите. Овој преглед покажува како секоја политичка гарнитура, без исклучок, учествувала во разградувањето на државата.
1. ВЛАДАТА НА Бранко Црвенковски - (1992 – 1998) - Период на транзиција и шверц Овој период е темелот на македонската олигархија. Државата се градеше врз шверц и грабеж на социјалистичкиот имот.
1991-1995: Шверцот со нафта Тука се создадоа првите македонски олигарси. За време на ембаргото кон Србија, Македонија беше главен канал за гориво. Парите се носеа во куфери, а државните структури (царина, полиција) беа длабоко инволвирани. 1992-1996: Криминалната приватизација Директорите на гигантите ги купија фирмите за ситни пари. Илјадници работници останаа на улица како стечајци, додека имотот на народот премина во рацете на неколку семејства. 1997: Аферата ТАТ (Битола) - Соња Николовска Аферата ТАТ (1997) не е само финансиски скандал, туку „Мајката на сите афери“ во независна Македонија. Тоа беше моментот кога македонскиот народ ја изгуби невиноста и сфати дека државата не само што не го штити, туку активно учествува во неговиот грабеж. TAT беше директно брцање рака во џебот на обичниот граѓанин. Еве ја анатомијата на најголемата национална траума:
1. Пирамидата во Битола (Економскиот аспект) - Во центарот на Битола, штедилницата „ТАТ“ (сопственост на Соња Николовска) нудеше нереални камати.
Мамката: Каматите стигнуваа и до 30% месечно за влогови во германски марки (DM).
Лудилото: Луѓето продаваа станови, ниви, трактори, земаа кредити за да вложат во ТАТ. Битола живееше во лажен сјај. Луѓето живееја од камати, купуваа коли, одеа на одмори.
Реалноста: Тоа беше класична Понзи шема. Парите од новите вложувачи се користеа за исплата на каматите на старите. Таков систем мора да пукне.
2. „Октоподот“ (Политичкиот аспект) - Ова е најважниот дел. ТАТ не можеше да порасне толку голема без амин од власта.
Гувернерот и Владата: Само неколку недели пред крахот, високи државни функционери (вклучително и гувернерот на Народна банка) даваа изјави дека штедилниците се сигурни. Тоа беше сигнал за народот: „Вложувајте, државата стои зад ова“.
СДСМ и Бранко Црвенковски: Тогашниот премиер се соочи со обвинувања дека парите од ТАТ се користеле за финансирање на изборни кампањи на владејачката партија.
Фразата: Тогаш се роди терминот „Октопод“. Црвенковски во Собранието ја кажа познатата реченица: „Ако јас сум главата на октоподот...“
3. Крахот и Трагедијата - Кога балонот пукна во пролетта 1997 година:
Жртви: Околу 13.000 до 20.000 граѓани останаа без своите животни заштеди.
Штета: Се проценуваше на околу 60 до 80 милиони германски марки (огромна сума за тогашна Македонија).
Последици: Битола стана „град на мртвите“. Имаше серија самоубиства, растурени бракови, инфаркти. Луѓе што цел живот работеле во Германија и Швајцарија, изгубија сè преку ноќ.
4. Соња Николовска – Жртвено јагне или Мајстор на измамата?
Соња Николовска стана лицето на злото.
Таа беше осудена и лежеше затвор.
Дел од парите наводно биле изнесени во вреќи пред полицијата да влезе.
Николовска подоцна почина (под сомнителни околности, некои велат), но тајната каде се милионите замина со неа.
Многумина веруваат дека таа беше само „истурен играч“, а вистинските газди беа политичарите кои навреме си ги повлекоа парите (со дебели камати) пред крахот.
5. Епилог: Власта падна, парите не се вратија - Аферата ТАТ беше главната причина зошто СДСМ ги изгуби изборите во 1998 година, а на власт дојде ВМРО-ДПМНЕ со Љупчо Георгиевски (со слоганот „Промени“).
Но, и покрај промената на власта, штедачите беа обесштетени само делумно и тоа после долги години голгота.
Никој од „високите политички ѕверки“ не одговараше кривично.
Заклучок
ТАТ беше лекцијата што Македонецот ја плати најскапо: Кога државата ти вели „сè е во ред“, тогаш треба најмногу да се плашиш. Тоа беше доказ дека во Македонија, границата помеѓу Банкарскиот систем и Мафијата е многу тенка, понекогаш и непостоечка.
Автоматски споено мислење:
2. ВЛАДАТА НАЉупчо Георгиевски - (1998 – 2002) Период на „Милијардата
Ерата на ВМРО-ДПМНЕ почна со големи ветувања, а заврши со стратешко разградување на енергетиката и националното достоинство. 1999: Васил Тупурковски (Милијардата од Тајван) Ова е епизодата која слободно може да се нарече „Најскапиот геополитички коцкарски потег“ во историјата на Македонија. Ако ТАТ беше кражба на народот, приказната со Васил Тупурковски (популарниот Циле) и Тајван беше кражба на здравиот разум и играње руски рулет со меѓународната позиција на државата. Еве како се одвиваше тој филм во 1998/1999 година:
1. Враќањето на „Спасителот“ и Ветувањето - Васил Тупурковски, поранешниот член на Претседателството на СФРЈ, се врати од САД како холивудска ѕвезда. Облечен во своите препознатливи шарени џемпери, тој ја формираше Демократска Алтернатива (ДА). Прегледај го приврзокот 465049
Митот: Тој тврдеше дека има одлични врски во светот и дека ќе донесе 1 милијарда долари директни инвестиции.
Условот: Идејата дека ќе падне дожд од долари само ако смениме дипломатски курс, звучеше примамливо. ВМРО-ДПМНЕ (Љупчо) влезе во коалиција со него („За Промени“) и победија.
2. Геополитичкото самоубиство (Кинеската одмазда) - Она што Циле „заборави“ да му го каже на народот е цената на овој потег.
Кина (НР Кина) е постојана членка на Советот за безбедност на ОН.
Во моментот кога Македонија го призна Тајван, Кина ги прекина дипломатските односи и го искористи своето ВЕТО во ОН.
Зошто е ова важно: Тоа се случи во 1999 година, точно пред Косовската криза. Ние останавме со небранета граница токму кога почнуваше хаосот што подоцна се прелеа кај нас во 2001.
Накратко: Заради пусти пари од Тајван, ние ја избркавме светската полиција (ОН) од границата и си ја отворивме вратата за војната.
3. Каде е милијардата? (Случајот „Имет“) Милијардата никогаш не стигна. Стигнаа само трошки.
Наместо фабрики, добивме кредити за изградба на спортски сали (познати како „Салите на Тупурковски“) и некои проекти за пластеници.
Епилог: По години судење, Циле беше осуден на затвор, па пресудата беше укината, и на крајот беше ослободен.
4. Крајот на авантурата - Авантурата заврши неславно во 2001 година.
Кога почна конфликтот во Македонија, на државата очајно и требаше поддршка од ОН и Советот за безбедност. Кина рече: „Може, ама ако го откачите Тајван“.
Македонија го повлече признавањето на Тајван и повторно воспостави односи со Кина.
Од „милијардата“ останаа само долгови и неколку спортски сали кои со години беа недовршени.
Заклучок: Феноменот Циле - Случајот со Тупурковски е доказ за политичката наивност на македонскиот гласач. Народот поверува дека еден човек со џемпер може да го победи меѓународниот поредок и да ја налути Кина без последици, само затоа што „ветил пари“. Денес, Васил Тупурковски живее мирно, пишува книги за историјата на Античка Македонија и повремено се појавува како мудар аналитичар, додека народот одамна заборави дека токму неговата „дипломатија“ ни ја тргна заштитата од границата пред најголемата бура.
1999: Продажбата на ОКТА Владата на Љупчо Георгиевски ја продаде рафинеријата на грчки Хеленик Петролеум под екстремно штетни услови. Македонија се обврза со години да купува мазут по фиксни високи цени, што на државата и донесе штета од стотици милиони евра.
Автоматски споено мислење:
2001: Продажбата на Македонски Телеком
Случајот „Македонски Телеком“ е единствениот случај во нашата историја каде што странска компанија призна дека подмитувала македонски политичари, плати огромна казна во Америка, а во Македонија никој не лежеше затвор. Еве ја анатомијата на тој грабеж, кој го плаќавме ние преку скапи теле
Убаво си се нафатил за обемна работа...да додадам неколку коментари....ТАТ афера...некој си наполнија џебоите, имаше на К15, Миле Паника зема кредит, го вложува и ОДНАПРЕД зема камата, тоа не е туку така напраен скечот, имаше и такви...Милиардата на Циле...земаа многу луѓе кредити и станаа ГАЗДИ, ама кредитите не ги враќаа, Пропадна Банката, а кај нас има некоја идиотска шема, ако отиде банка у стечај, должниците не требало да ги враќаат кредитите, ова скоро се напраи со ЕУРОСТАНДАРД банка на газда Трифун, умешан беше и сопругот на гувернерката, ама се се Заташка...Газда Трипун ГАЛАМЕШЕ ДЕКА ЌЕ ТУЖИ, падна СДС, ама му даде пари и тој ЗАМОЛЧА... Ама зошто ОЈО молчи, Државниот ФОНД за Банки се пари на сите нас, не беше ова некоја меѓународна светска криза туку Локален Криминал кој го плативме Сите ние преку државниот Фонд за Банки !!!!!!!!...
патем не спомна за неколку функционери од ДПМНЕ кој беа затвор по 2002...не спомна ниту за ех министерот Димов, кој се врати од 10+ гидишно бегство и сега мува не го лазе, а има и други помалку звучни работи, на пример 2ца бизнисмени хохштаплери кој ја запалија сопствената фирма во Автокоманда, за полиса од осигурување, а го заклучаа и вработениот кој подметнувал пожар по нивна наредба, и тој изгоре на мртво, по тоа избегаа во Грција ама никој не ги бара.......друго, да спомнам дека формално Кацарска донесе тотално промашена пресуда за тзв случајот Тенк, т.е. таа не беше ниту објавена во јавност, имено се спомна некоја имотна корист без да се наведе, т.е. измислена, а ако имало поткуп ОЈО и судот требало да го судат и тој што поткупил !!...во исто време Хрватска набави 3 блиндирани возила БМВ, во огласот за набавка беа наведени димензии на возилото во милиметар спрема БМВ, па немаше никаква постапка... Гоца не е затворена за Мерцедесот во кој новата власт ја возеа Меркел, туку поради решителната акција на МВР во Дивље насеље...формално Бејли ја пофали МВР, но заткулисно друго испадна....исто така да дополнам за аферата Телеком, Буч Касиди и Аљи се сретнаа во кафана кај текето и после Аљи отиде кај Бејли и чича мича готова прича....НИКОЈ ОД СДС колку знам нема лежено затвор, не само политичари или нивни бизнисмени, туку нити ПАРТИСКИ РЕКЕТАРИ, од времето на Кирчо и дискотеката, па до тие за убиства, на пример Аце Циганот сега по 25 години откриен во бекство во Грција или Раде Штеки нарачател и организатор за убиство на Јанушев
Автоматски споено мислење:
Автоматски споено мислење:
Да додадам и КРУНА на нашето КРИВОСУДСТВО, случајот со БОРО МАЛБОРО, 3х сељоначалник на НовоСело, фат3н во шверц на цигари при што тој употребил против Царинските службеници и огнено оружје, пукал на нив, одлежа само 3 месеци притвор а жена му ич, кога ОЈО извади дека имал предходно ВАЖЕЧКА УСЛОВНА 3 години затвор, Штипскиот Суд се напраи НА УДРЕН, ја ОТФРЛИ, т.е. ако била приложена условната ќе го прогласеле Невин а Царината ќе била виновна..СДС. И Зеко тогаш коментираа дека Најголема казна било што е Избркан од СДС
ОК... во ред
Но мислев на реално бавење со струката а не на решавање на стопати решени задачи на вежби.
п.с. во таа зграда на тие два факултети таму, се само фамилијарни династии ...татко- син- керка-внуци или друга блиска родбина ... за други завршени студенти скоро и да нема место за асистенти и идни професори.
Оваа страница користи колачиња за персонализирање на содржината. Со продолжување на користењето, се согласувате со нашата политика за користење колачиња.
