Кога молиш за вистина

Во суштина секогаш се борам и ја сакам вистината по секоја цена. Се борам со сите сили да дојдам до вистината, без разлика каква е таа. Затоа што само вистинската вистина може да ме направи спокоен и мирен. Живеењето со лагата го прави лош самиот момент и ди дава лажна за надеж за едно подолго време во кое ќе живееш во заблуда.

Спремен сум да поминам преку најтешкото и најмакотрпното само да стигнам до вистината. Но, лагата е инструмент на многу луѓе за манипулација и исполнување на целите.

За среќа, искуството во животот е добар учител и ако не повеќе, ќе те научи барем малку да ги препознаваш луѓето на кои манипулирањето им е хоби. На таквите луѓе цврсто им се спротивставувам и истовремено длабоко ги презирам.
 
Не ми е битно дали ме излажал/а туку ЗОШТО?!?. Ако има добар аргумент во ред, во спротивно "терај маткај да не те врткам"...
 
Сигурно ви се случило, некогаш во животот тоа. Си дознал за некоја работа, 100 проценти си сигурен за тоа, одиш кај персоната која е во релација со тоа што си го дознал и кажуваш што знаеш. И она ти кажува друго и упорно "те лаже" а ти упорно и кажуваш дека знаеш веќе се. Практично молиш да ти каже. Причините за упорно лажење, иако се соочени со вистината се многубројни. Дали позитивни или негативни, зависи. Те лаже, за да не те повреди, за да не се расипе ситуацијата/причината/штобило која е предмет на дискусија, за да не те изгуби и секако лошото - зашто ужива во тоа. Што мислите за тоа, кога некој моли да се потврди тоа што го знае. Дали и покрај последиците, треба да се каже вистината? Зошто (не)треба? Дали би ја кажале вистината иако знаете дека ќе се скрши се тоа што сте го имале со личноста?


Секако се добредојдени секакви мислења околу темава. Можеби не се објаснив како што треба но добро е да се обработи која било тема околу тоа со откривање на работите.

Епа подобро е да се кажува вистината отколку да се лаже, ако ништо друго кажи му ја вистината на човекот, кажи му дека си згрешил и толку, ако ништо друго едно здраво ќе ти остане со него после тоа.Здраво ќе ти направи тој што си го лажел/а поради твојот чин на покајување (почнав како поп да звучам ама така е).
 
ооооооофффф...ми се има десено и бедно е и тоа мнооогу... значи идам јас кај дотичната госпоѓа и кажува све како и шо стојат работите дека се знам бла бла бла...и у тој моменат таа почиње да се буни па тоа нема врска нема шанси дрн дрн озбилно не те лажам не е точно -мижи асан да ти баам или ми продава муда за бубрези шо бирекле ние и онака ја глеам и ми се гади и коа и кажаф уше некои ствари е тогаш почна да игра на картата од типот као ок еве ти признавам вистина е се деси ама незнаеф како да ти кажам не сакам да те изгубам мн те сакам мислеф дека нема да се дознае не сакаф да те повредам и тако даље...тогаш само праам едно чао пријатно и готово!!
ама зашо сум мноогу чуствителна и мн се приврзувам и мн сум глупа знам и да простам...што е тиња!!
 
Според мене секогаш е поубаво да се знае вистината
И да те шокира,сепаке вистина
подобро е да живееш во илузија дека нешто е во ред/супер?Не!Никогаш ништо не е совршено!Подобро да знаеш на шо си.
 
кратко и јасно како ти прават прави и ти ним
шо вика нашиот народ клин со клин се вади :nesvest:
 
Штом некој е заинтересиран како би реагирала личноста која што го/ја лаже определен временски период и потоа би барала потврда дали е се тоа вистина, има само две возможни ситуации:
1.Не е доволно сигурен/а дека навистина лажат
2.Емоциите се побитни од вистината
Кога тоа би се случило со некој кој што е битен пријател, но не е толку битен како девојката, дечкото, родителите или најдобрите другари, што мислите, колку од нас ќе одлучат да се казнат и себеси со тоа што ќе ги изгубат оние кои што ги сакаат?
Инаку, никогаш не сум молела да ми се каже вистината, напротив, обично или дознавам сама или никогаш не дознавам, не верувам во расипан телефон, енивеј, но имав нажалост прилика да видам од прва рака како изгледа тоа кога луѓето меѓусебно се лажат и се молат (буквално) да се каже вистината за да престане да боли.Кријам доста работи, мисли, идеи, повремени разговори, но секогаш на крајот, без да ме фатат или да биде морално го кажувам она што сум го скрила, знам дека се ќе биде океј затоа што се работи за мене и затоа што границата е нешто кое фактички постои.
Кога би се нашла во таква ситуација, немам благ поим како би реагирала (не сакам демагогии), и од двете страни, да ме лажеле или да сум лажела.
 

Kajgana Shop

Back
На врв Bottom