TpH_Bo_OkO
Трноризец
Вчера вечер имав прилика да разговарам со Бернар Валеро и на моето прашање „Дали смета дека, при француската поддршка на Грција во однос на нивниот проблем со името и нашиот национален идентитет, Франција не ги крши основните човечки права, а е земја потписник на декларацијата која оваа година ќе наврши 60 години, исто толкав период, откако беше и егзодусот на Македонците од тоа што денеска го викаме Северна Грција, лично како човек, и официјално како претставник на Франција во Македонија, не чувствува одговорност, за нарушување на кодексот кој е меѓународно дефиниран во однос на основите човечки права?“
На што добив одговор, како Франција и Шпанија имале спор околу извозот на домати, и по пат на преговори, и склучен договор, им ставиле крај на сите препирки. Сто пати ми повтори дека мора да се направи компромис, и дека Франција е пријател на Македонија.
Сосема надвор од колосек.
Се разбира, откако заврши емисијата, му пријдов, и му реков „Ваша екселенцијо, јас воопшто не сум задоволен од вашиот одговор“...
Жабарот со цинична насмевка ме потапка по рамо и ми рече „Знам пријателе...знам...ама што да правиш
“
Добро, викам, бидејќи се сега камерите исклучени, би можеле една минута отворено да збориме за проблемот, па би ве запрашал, дали македонците на вас ви изгледаат на домати?
Се намсеа, „секако дека не, но тоа беше пример за тоа како две земји можат да изнајдат решение за некој проблем“
му велам „господине амбасадор, овде не се работи за домати, туку за човечко самоопределување, за нешто што јас, и мојот народ го чувствуваме, и на што имаме право потпишано и од вашата земја“
„Но сепак, мора да направите компромис“
Велам „Господине амбасадор, да ве запрашам едно хипотетичко прашање. Замислете, Франција да е посткомунистичка земја во развој, и кандидат за ЕУ. Замислете, критериум, за да се зачлените во таа организација е да се откажете од вашиот национален идентитет и име, затоа што Германија има проблем со вас, а јас како амбасадор во вашата земја, да ви сугерирам да попуштите, како ќе се чувствувате?“
„Многу лошо, секако. Но види пријателе, јас иако французин, се декларирам како европеец, бидејќи таму сме една фамилија“
„Да, но сепак не одговоривте на моето прашање“
„Не мислам дека би било пријатно“
Тука не прекинаа во разговорот, а бев на работ да му учукам една на педофилот!
На што добив одговор, како Франција и Шпанија имале спор околу извозот на домати, и по пат на преговори, и склучен договор, им ставиле крај на сите препирки. Сто пати ми повтори дека мора да се направи компромис, и дека Франција е пријател на Македонија.
Сосема надвор од колосек.
Се разбира, откако заврши емисијата, му пријдов, и му реков „Ваша екселенцијо, јас воопшто не сум задоволен од вашиот одговор“...
Жабарот со цинична насмевка ме потапка по рамо и ми рече „Знам пријателе...знам...ама што да правиш
“Добро, викам, бидејќи се сега камерите исклучени, би можеле една минута отворено да збориме за проблемот, па би ве запрашал, дали македонците на вас ви изгледаат на домати?
Се намсеа, „секако дека не, но тоа беше пример за тоа како две земји можат да изнајдат решение за некој проблем“
му велам „господине амбасадор, овде не се работи за домати, туку за човечко самоопределување, за нешто што јас, и мојот народ го чувствуваме, и на што имаме право потпишано и од вашата земја“
„Но сепак, мора да направите компромис“
Велам „Господине амбасадор, да ве запрашам едно хипотетичко прашање. Замислете, Франција да е посткомунистичка земја во развој, и кандидат за ЕУ. Замислете, критериум, за да се зачлените во таа организација е да се откажете од вашиот национален идентитет и име, затоа што Германија има проблем со вас, а јас како амбасадор во вашата земја, да ви сугерирам да попуштите, како ќе се чувствувате?“
„Многу лошо, секако. Но види пријателе, јас иако французин, се декларирам како европеец, бидејќи таму сме една фамилија“
„Да, но сепак не одговоривте на моето прашање“
„Не мислам дека би било пријатно“
Тука не прекинаа во разговорот, а бев на работ да му учукам една на педофилот!
