Околу 1:30 по полноќ, Прилеп, центар.Тука и таму по некој млад човек, влажен плочник од дождот.Сретнав куче, знаеш од оние скитници што си шеткаат низ централно подрачје.Сум го видела и другпат истото и знам дека е мирно.Подавам рака да го погалам, а тоа понизно ја наведнува главата.Го погалив и мислев да си одам дома зошто малку бев уморна а се имав и поднапиено.Но не!Кучето легна, не му беше важно што лежи на изводенета земја и се задева со шепата.Го галам, тоа се превртува и ме лиже на дланката а мене река од очиве ми извира.Плачам, липам...
Не сум плачка по природа, ама ете ова ме расплакува...чиста љубов, нерасипана.Гајле не ми е дали некој ме виде, луѓето имаат очи ама се слепи.Не ми беше важно што кучето е скитник и дали е можеби болно или не, ништо на светот не можеше да ги замени тие мигови на топлина и искреност.Кучињата имаат само една маана - не зборуваат.А можеби па е подобро и така.Можеби тоа ќе ги расипеше.Како луѓето.
До следно видување пријателче!