Која лоша среќа ме следи во последно време, ненормална работа. Надежно нема да звучам како емо-исан тинејџер, ама... Зошто по ѓаволите не ми успева ниеден проклет план? Поготово последниве недели. Поготово денес. Ова не е веќе Марфи, ова е нешто поголемо од тоа.
Осеќам дека сите овие нервози ми го имаат скратено животот ефективно. Можеби треба и повеќе да се нервирам, for science.
Се плашам да кажам дека не може помизерно и полошо од ова, искрено.
Место да ги поминам овие моменти со my lobster, јас вдишувам прашина од ѕид што се крши. Место да бидам среќен...
Не знам што да кажам веќе. Ниту пак знам што да мислам. Време е за едно преиспитување на моите политики и погледи према животот.
А кога ми текнува дека само полоша и полоша ќе станува работата, со тек на времето, ми иде да одам и да се самозакопам некаде, од проста причина што.. Не гледам апсолутно ништо што би можело да ме мотивира да продолжам напред. Нема ни да најдам, дури и ако се потрудам. Не ни сакам да продолжам напред. Сакам да останат работите како што се. Едноставно сакам се' да сопре. Арно ама... Јасно е дека светот нема да прекине да се врти, ниту пак нешто ќе сопре. Можеби јас треба себеси да се сопрам. На оваков, или онаков начин.
Ај, не ни знам што зборувам веќе. Одам да ја пикнам главата под перница. Премногу гнев чувствувам, перницата помага.
