Драга,
Порано мислев дека можеби јас го скршив. Јас го уништив.
Наместо да ги фрлам парчињата после трескањето од земја, пробав да ги лепам, веројатно плачејќи цело време додека го правев тоа, зошто знаев дека е уништено. Ај што не успеав да го залепам, туку и се исеков. Болеше, а јас болка не сакам, иако добро ја поднесувам кога морам.
Ја исчистив крвта, дури и раните ми поминаа досега.
Но, раните оставаат лузна. Знам дека ја имам, ко што ја имам и оваа на усна. Едната од двете е само видлива. Пред некое време ми рекоа дека секоја исекотина остава лузна, и тоа место нема никогаш да биде исто ко порано.
Но, не го скршив јас. Бар не само јас, имав голема помош во кршењето и уништувањето.
Знаеш што е убавото?

Што лузнава е од оние добрите. Оние кога ќе ги погледнеш и ќе се насмееш, ќе си кажеш мило ми е што ја имам, без неа не ќе бев ова денес, не би ја менувала за ништо.
Спомен на нешто среќно, невино, чисто. Среќна лузна. Кој оксиморон.
Знаеш што е лошото?
Што сега знам како се создава лузна. Веројатно ќе скршам уште нешто, ќе се исечам, ќе боли пак, а јас болка не сакам, иако добро ја поднесувам кога морам.
Мислиш ли дека е подобро да ги фрлам работите пред да се скршат? Да се спасам од нова лузна? Или, уште подобро е воопшто да не си играм со нешто кршливо?
Познавајќи се, добро поднесувам болка. А тие убавите работи, кои веројатно накрај ќе ја предизвикаат неа, не би ги менувала за ништо.
Сите сме вака самодеструктивни или само јас?
Денес е нов ден. Лоши беа претходниве, врнежливи, облачни. Утре кога ќе станам ќе има сонце, и тоа не само надвор, се надевам.
Добра ти ноќ, Кајги.
