Фрактален атрактор
Ај по ред, Кајгана...
Журка 1:
Влез. Сосема случајно наидов на двајца што ги знаев од порано, па влегов со нив, бидејќи тие не знаеја каде е местото. Ок. Се најдов со еден, па со друг, па со трет... Па после дојдоа четврт, па петти итн итн итн. Здраво-здраво, како си-што праиш, супер журка, види колку луѓе има и слично.
Сфатив: не можам да поднесам некој да има околу мене.
Да ти *ЦЕНЗУРА* и Хомо Сапиенс и останато.
Инаку, еден тип, што е така како мене срамежлив, сакаше да прави муабет со една типка. Таа е една од оние со кои ништо не сум направил во животот, па кога таа се упати накај шанкот (таму бевме ние) јас му реков „Сега фати муабети со неа, зашто после тоа ќе си оди и ќе ти кидне“. И тоа и го стори - ја замуабети. Ионака требаше да одам на другата журка, па им мафнав. И нејзе и нему. Зошто нејзе? Па логично би било дека ако му мафтам нему, ќе ѝ мафтам и нејзе, бидејќи, нели, стојат заедно, а се знаеме. Потоа ми беше ужасно криво што ѝ мафнав нејзе, зашто помислив дека можеби ќе им го расипам муабетот. Не е дека не сакав - баш сакав да ѝ мафнам и да се поздравам и со неа. А не сакав да им расипам што и да е што би имале заедно...
... што, од еден муабет на една журка е ништо...
... но што можеби ќе биде нешто повеќе...
... а за што јас би навивал...
... зашто би сакал да бидат некои луѓе среќни заедно...
... па всушност сите сакам да бидат среќни заедно...
...
Абе глупости! Баш ми чуе за нив. Нека прават што знаат. Јас си имам други места на кои треба да одам.
(типичен изговор на некој што не може да поднесе друштво на други луѓе. Нејсе, сериозно имав друго место да одам, па ова ми легна како кец на десетка)
По пат си размислував зошто никој не опстанува покрај мене и ми стана јасно - нема место за друг човек до мене. Јас сум премногу сеопфатен.
Себично? До немајкаде. И која е поентата ова да се напише тука, за сите да го знаат?
Па, олеснување, да речеме. Прифаќање. Одамна знаев дека ако никој не сака да биде со мене, тоа е правилно. Ама ова е нов момент - јас не сакам да бидат со мене.
Нема веќе трудење, нема веќе потреба од меѓучовечки контакт. Ако и од порано многу повеќе сум сакал да се дружам со машини, сега па ептен.
И тоа е лага... Без човечки контакт немам теорија да опстанам, зашто, сепак, човек ги направил тие машини...
Добро, како и да е, да не должам многу...
Журка 2:
Експресно и ефикасно. Влез. Локација каде се оставаат палтата. Оставам. Локација на највисоктата точка, т.е. до бината. Се качувам таму и скенирам каде има познати лица. Лоцирам. Се гужвам до таму. Наоѓам на еден познат човек кој ме упатува попрецизно. Доаѓам до таму. Поздрав 1. Поздрав 2. Поздрав 3. Поздрав 4. Поздрав 5. Поздрав 6. Поздрав 7.
Ок, толку беше. Нема поента од повеќе седење - очигледно не ми е удобно во тоа друштво. Чао-Чао. Уште малку гужвање до маса за стоење. Се позиционирам.
Одеднаш - уште едно познато лице. Гужвање до таму. Поздрав 8. Е овој поздрав ми е мил и ми значи личноста. Но нели, толку од тоа, зашто пак не умеам да се задржам на едно место и пак ми е непријатно. Чао-чао. Значи, не ми е толку мила личноста и не ми значи толку многу.
Си го собирам палтото и директ надвор. Кола. Дома. Кајгана.
Знам. Милион и еднаш потсети ме дека ова е мојот личен избор. Сам си го барав. И го добив.
Одам да прославам со затворање на очите.
Поздрав, Кајгана.
Кревет.
Колку е убаво сегааааааа.. 
Аххх обожавам нова година. 
Тежок е животов драга.. тежок е 
ти како си ми ? мене ми се спие, сега си влегов и ми се спие 
:nesvest: сега да те разгледам и си легнувам. ако има филм арно ако не не ај чао :back: