Блед изговор или... ?

[Дивајн]

После жестока расправија со некого, ако сме кажале навредливи и лоши зборови, се случува да се извиниме, затоа што наводно не сме мислеле така. Бараме оправдување во моменталната нервоза која не обземала, кажуваме дека не знаеме од каде ни дошле тие зборови и бараме прошка врз таа основа. Можеби психата ни функционира така, да сакаме да го повредиме тој што не повредил нас, но дали во такви моменти поради тоа е можно и да лажеме или да не сме свесни што зборуваме?
Но, реално гледано, дали тогаш не сме најискрени? Дали кога сме повредени и лути не го кажуваме токму тоа кое ни тежи и смета цело време? Како е можно ако некои работи кај соговорникот не ни сметаат, да му ги кажеме кога се караме?

Колку верувате во тоа? Како вие се однесувате кога се карате, дали потоа ги користите споменатите изговори и дали верувате во нив доколку некој друг ви ги каже?

 

[Crazy in Love]

И јас на истово размислувам. И јас некогаш помислувам дека најчесто кога се расправаме, сме најискрени, затоа што не се задржуваме, не размислуваме што ќе кажеме па го кажуваме она што го мислиме навистина. Но, сепак стојам на ставот дека во караница, може да се случи и лошо да формулираме реченица, па таа да изгледа навредливо иако нејзината намена воопшто не била таква, па да дојде до недоразбирање. Има и случаеви кога навистина не го мислиме тоа што го кажуваме, односно го кажуваме во афект. На пример, со најдобриот другар кога ќе ме изнервира и кога ќе избувнам ептен, знам често да му кажам: Идиот, кретен, а јас реално воопшто не го мислам тоа за него, баш напротив го обожавам, како брат ми е, ама ете, кога ќе избувнам не можам да не ги кажам и тие “епитети“ иако после ми е жал за тоа, ама он ме навикна дека тоа ми се узречици кога ќе се изнервирам, па не ме зема здраво за готово.
Реално, јас сум навистина избувлива кога ќе се изнервирам, тоа ечи се, ама баш цела околина ечи кога многу ќе се изнервирам, ама и во тие моменти сепак гледам да останам прибрана и да не навредам или повредам некого. Моето друштво знае дека сум искрена, така што ако се зарчкам со некого, нема голема разлика, зашто и кога не сум изнервирана си го кажувам моето мислење. Сепак никогаш во караница не сум кажала некоја навреда или било што што не сум го мислела. Реков се случило лошо да формулирам па да не ме разберат или некогаш во афект да поделам некој епитет кој не го мислам за особата. Но, речиси секогаш стојам зад тоа што сум го кажала.
Порано на пример во средно, често се случуваше да лупнам нешто во караница само за да јас го имам последниот збор, без разлика дали тоа е вистина или не. Сега веќе не е така. Сега стојам зад се што кажувам. А ако навистина претерам, бидејќи и тоа знае да ми се случи, затоа што сум тупаџија, си се извинувам и си се повлекувам од караницата.

 

[Desire]

Познавајќи се себеси кои се не работи ги трупам во афектна состојба,воопшто не е блед изговор,туку е вистинско извинување.
Кога сум изнервирана,дури и ретко кажувам нешто што мислам,најчесто само трупам епитети и понекогаш си извртувам работи како што ми одговараат само за да го повредам соговорникот,до толку што и после кога ќе ми ги повторат истите не се ни сеќавам дека воопшто сум ги кажала.
Премногу сум неконтролирана во афект,така да,ми излетуваат секакви глупости кои после тоа се чудам од каде тие во мојата глава.

Ако нешто не ми се допаѓа кај некого,го кажувам отворено,смирено за да не се налути или навреди другата страна,не чекам да дојде до караница за да се искажам,зошто знам дека баш тогаш не се искажувам вистински туку само бладам празни зборови кои немаат врска со другата страна и се далеку од искреност.

Извинување прифаќам,и очекувам и мене да ми биде прифатено,без разлика дали навистина се мислело тоа што било кажано во караницата или не,сепак на крај се извинуваш и ти се извинуваат што значи дека им е жал за некои работи што биле кажани (или измислени ) Доколку има вистина во барем дел од работите и доколку се кажани од значајна личност во мојот живот гледам колку толку да ги променам кон подобро но и барам и другата страна да ме прифати со нив.

 

[Гладиус]

Знаејќи како јас постапувам во вакви ситуации, свесен сум дека во момент на жестоки караници, може многу лесно да кажам нешто кое е непромислено и злонамерно.
Не мислам дека она што сме го кажале мора да имало некое значење претходно, само не сме го приметувале толку многу. Мислам дека во тој момент на расправии доаѓа до спојување на сите негативни и позитивни особини кај личноста со која дискутираме, и сите овие работи во глобала создаваат една темна слика, на која не можеме да разликуваме која е темната а пак која е светлата точка.
Но затоа пак, во потполност се согласувам со фактот дека во тие моменти ги изнесуваме највеќе оние работи кои ни пречеле. Сепак тоа е еден недостиг на самоконтрола, поради кој понекогаш знаеме и да се покаеме и зажалиме.
Човечки е да се извиниме и да пробаме да објасниме, а пак добронамерно е да се прифати извинувањето, размислувајќи дека истото може да се случи повторно, но овој пат јас да бидам оној кој ќе ги слуша навредите.
Како човек, и како дел од целото општество, знам да се изнатрескам секакви безсмислени работи, а потоа да се обидувам за почеток причината за кажаните нешта да ја барам во себе. Сепак тие работи ни пречат лично на нас, а не на оној кој ги прави.
Никој со сила не не’ тера да преќутуваме, а потоа наеднаш да избувнеме во жестоки ситуации. Тоа го бираме самите, понекогаш потсвесно а пак понекогаш со многу јасна цел...
Како и да е, некои кажани работи не можат да се заборават, а пак посебно ако се кажат во такви моменти. Или кажуваш се’ отворено уште од почеток, или ќутиш до крај. Некои луѓе не се свесни за работите кои ги прават. А пак уште помалку јас можам да му пресудам на некој дали е во право или не со она што го прави. Сепак, не постојам само јас за него и околу него. Можеби сите останати, тие работи ги прифаќаат и дозволуваат.
Значи, во главно грешката е во нас, и секогаш треба да се извиниме. А пак за да не дојде до тоа, еднаш мери два пати сечи...

 

[^Exotic^]

Гледам ист сум како двајцат над мене
И јас кога сум во расправија, премногу се нервирам, многу лесно акумулирам гнев, а истиот тој пробувам да го исфрлам кога ќе ми помине лутината.Додека се рапсравам со некој може да му изнаречам триста работи, може и сериозно да го навредам, ама сето тоа ми е во афектна состојба.После тоа доколку сметам дека не било праведно тоа ќе му се извинам, а не го користам тоа како изговор, туку како искрено, вистинско извинување.Најчесто извинувањето ми е прифатено, зашто со тие што сум се карал знаат каков сум, дека не сум злонамерен.И некој да ми направи така, а потоа да ми се извини ќе го прифатам знаејќи се каков сум јас самиот.

Но, реално гледано, дали тогаш не сме најискрени? Дали кога сме повредени и лути не го кажуваме токму тоа кое ни тежи и смета цело време? Како е можно ако некои работи кај соговорникот не ни сметаат, да му ги кажеме кога се караме?

Не верувам дека тогаш сме најискрени.Може да се скараме некогаш со некој најмил, а не верувам дека сето тоа што ќе го речеме вистински и му го мислиме.Караницата најчесто е начин на надмудрување со другиот, да се одбрани својот став и да се истера своето до крај.Можеби и затоа користиме такви зборови, за да успее да излезе по наше.

 

[~~БоЖиЦа~~]

Сите имаме свои предности и мани,во текот на таа лутина,сите ги изразуваме мааните на другите,можеби по малку и претеруваме.Но во тие моменти на некој начин се искажува вистината,само што во нормални околности,свесни сме за нивните/нашите мани и ги имаме прифатено какви-такви,и не ни пречат воопшто,но на момент на лутина знаеме да плеснеме в лице,но по малку и да преувелчаме истото,за да навредиме...Но кога мене некој пријател би ме навредил,го сваќам тоа сериозно,без разлика дали потоа ќе има оправдувања дека тоа било афектна состојба..Во моменти на лутина јас се обидувам,да се воздржам од навреди,но кога некој друг ќе претера,тога и јас враќам на истиот начин...

 

[bucio]

На лутина човек не е искрен едноставно човек реагира на таа емоција. Или антагонизам (отворено непријателство) емоција која што е блиска до лутината.
За секоја акција има соодветна реакција. Колку Њутн бил во право и самиот не бил свесен. Кога некој човек ќе му се развика на друг, овај другиот ако изреагира на апатија ќе се здрви и ќе чека ситуацијата да се реши сама од себе, ако е на тага ќе почни да плачи, ако е на страв ќе се уплаши, ако е на лутина или антагонизам , лоши работи можат да се случат. Ретко кој се извинува тоа од искуство го знам.
Не влегувам во жестоки расправии за обични глупости, гледам да изреагирам што можи поразумно затоа што знам од таа ситуација нема да излези ништо добро.
Од мојата смиреност неговата реакција беше страв во неговите очи.
П.С. Не требаше последново да го напишам.

 

[VeS]

На некој начин и мене самата ми е чудно сето ова.
Сепак се зависи од тоа во врска со што била таа жестока расправија. Ретко се каам за тоа што сум сторила и ретко се извинувам. Но, кога ете веќе би се наоѓала во таква ситуација каде што ми има бидено пукнат филмот и едноставно не се имам контролирано колку зборувам тогаш ајде би се извинила. Ни сама незнам од каде би ми дошле тие зборови, можеби се некаде подлабоко во мојата психа за мислењето на таа личност. И викам дека ако ми пукни филмот не гледам што зборувам и дека тоа не го мислам,ама после ова што го прочитав кога ќе подразмислам сигурно го имам мислено штом би го кажала. Не сум се нашла во ситуација кога сум во караница да фатам некој да навредувам со погрдни зборови, тешко враќам со иста мера. Кога ми е пукнат филмот, сигурно таа личност ги преминала границите на толеранција кај мене и си поигрувала со мојата доверба така да тоа ќе и го кажам, никогаш в лице не навредувам.

 

[ada]

Состојбата на афект, кога емоциите како гнев и разочараност ни се интензивирани, обично носи и екстремни реакции. Тоа е онаа катараза, емотивно и енергетско празнење, кога пуштаме нештата да "истечат" од нас.

Следствено, кажуваме нешта кои обично ги премолчуваме, односно сме поискрени, а воедно (во зависност од интензитетот на гневот, на пример) ги преувеличуваме нештата и навредуваме за да возвратиме или да испровоцираме гневна реакција кај оној со кој се расправаме.
И помеѓу тие две нешта не постои јасно разграничување, односно афектните состојби секогаш носат комбинација од двете.
Истовремено сме и поискрени за нештата кои ни пречат, а кои сме ги премолчувале, но и измуслуваме неосновани/лажни навреди за да го "победиме" соговорникот.

Лично, кога сум во афект, не мислам што ќе речам и колку тоа ќе боли, ниту се воздржувам од измислување на невистинити обвиниенија и етикети, ако сметам дека тоа може да ме направи онаа која повеќе "повредила" во расправијата.

Сепак, кога ќе ми помине гневот, заборавам и го опростувам она што ми е речено додека другиот бил во гневна/афектна состојба.
Разбирам што значи мрак пред очи од бес, и знам да го прифатам истото како изговор, без да сметам дека е блед.

Уште повеќе, преферирам кога некој во гнев ќе доживее катарза и ќе ме изнавреѓа, наместо собирање гнев и сервирање на завиени навреди во мали, дневни дози.
Првото барем дава ветување дека конфликтот може да се разреши.

 

[ФлоуБТ]

Појќе пати ми се има вака случено, додека се карам со некој да изнакажам еден куп работи, да се изнајадам ла.на, иако тоа навистина не го мислам.
Сум берел, сум берел појќе време лутина, и на некој наеднаш ќе експлодирам.
Ни крив, ни должен, човекот ќе го изнавреѓам, ќе му дадам епитети кои не би ги рекол ни на душманот, и ќе си заминам со см'кнати г'шти.

Така со цимерката ко ќе се караме (а не е ретко). Ќе се исповреѓаме, после двата ко помочани ќе се умилкуваме.

Избувлив сум, не можам да се контролирам.

 

[Dee_Jay]

Мое мислење за ова....
Значи постојат 2 можности да ги направам во афект.Првата е,да му плеснам нешто во лице што го мислам,а инаку не би му го рекол.За ова нема оправдување.
Е сега,втората ситуација е,во ситуација на голема кавга,и притисок,можи да се случи да речам нешто општо познато,што е факт,а со цел да го навредам.Во овај случај,дефинитивно има оправдување. Во случај да не го објаснив добро вториов случај,ке наведам прост банален пример. Пример,на некој другар му викам,Мајкати се ебава со комшијата. (а факт е дека е така,и сите,па и самиот тој знај)

 

[girlll]

Јас конкретно кога се извинувам значи стварно не сум го мислела тоа.. Ама тоа е ретко.. Она состојба на афект ама ЕПТЕН.. Страшно многу треба да ме накурчи некој.
Обично тоа што го кажувам тоа и го мислам.. А и ретко ги навредувам нешто посебно луѓето во кавги затоа што обично од најпозитивното па се до најнегативното го кажувам директ у фаца.. И ко што сум рекла ја остануваат само тие што знаат да ја ценат искреноста а со такви па и не се карам баш. Али да, добро ако има нешто да, го плескам во фаца во караница само што не се извинувам после.. Едино може да се продискутира зашто сум го кажала и поради што го мислам тоа.. Ако се налути и навреди другата страна - Аливидерчи.. Сори тоа сум јас.

 

[Creep]

во нервоза сите кажвиме нешто шо не сме го мислеле.. ми се имат случено ама никогаш не барам изговори едноставно реков и крај. малку ми е жал после и си викам зш така реков ама готово. и мразам ко ќе барет изговори ам од дома ме изнервираа ме изнервира овај онај..едноставно речи не знаев шо зборвам и крај

 

[Natural-girl]

Човек мора да има што повеќе самоконтрола, зошто замислете како би било кога со секој од вашите пријатели и познаници би дошле до ваква афектна расправија и кога од ваша уста би излегло што се` мислите за таа личност, и тоа не само искрено, туку и преувеличено.

И така, расправиите убиваат меѓучовечки односи, зошто не е можно да не се најде нешто со кое ќе се осуди човек, ако се сака тоа.

Зборовите кажани во афект не ги заборавам, колку и да се преувеличани или наполу измислени.

Состојбата на афект, кога емоциите како гнев и разочараност ни се интензивирани, обично носи и екстремни реакции. Тоа е онаа катараза, емотивно и енергетско празнење, кога пуштаме нештата да "истечат" од нас.

Прашање, катарза не беше нешто како прочистување на душата? Зошто овде изгледа како да е ослободување на душата...

 

[ada]

Прашање, катарза не беше нешто како прочистување на душата? Зошто овде изгледа како да е ослободување на душата...

Според некоја груба дефиниција, катарза би дошло нешто како емотивна "плима", односно интензивирање на одредена емоција/комбинација од истите, по што следи чувтство на ослободување од првичната тензична ситуација која ја создала таа емоцинална ескалација.
Емоционално чистење, that is.

Сепак, самото потекло на терминот се однесува пред се на античкиот театар, кој индиректно те вовлекува во емотивните перипетии на ликовите, и потоа те ослободува од истите, баш затоа што ти самиот не си директно дел од нив.
Нешо као бура која ја посматраш од безбедна дистанца.

Како и да е, го искористив поимот прозиволно и одделен од неговото конкретно значење. Затоа што, јас лично, после секоја голема кавга, без разлика каков е исходот од истата, се осеќам ослободено.
Што поголем хаос, тоа поголемо ослободување.
Но, се работи само за лично доживување.

И ко гратис тумачење...Катарза, во медицинската терминологија, може да се однесува и на дејството на лаксатив, на пример