Како се формирал вашиот музички вкус?

[callejón de la muerte]

Како што кажува насловот, на кој начин сте дошле до музичкиот идентитет кој го имате денес?
Да започнам прв, јас и немав некој посебен правец до трета средно кога како бунт према средината за прв пат се сретнав со панкот и тоа на начин што еден лик ми даде касета (пластична кутија со големина на кутија за цигари и намотана магнетна лента внатре) да му преснимам некои песни од Битлси. Но јас притиснав плеј на касетофонот и без изненаден од звуците на Бабилон ис бурнинг! После тоа као што се вели, е историја, започнав да се мотам со панкери, никогаш немав мохок или така нешто, негував некаков запуштен изглед, ние панкерите бевме сиротиња и тоа се рефлектираше и на нашата музичка едукација бидејќи сметавме дека едноставните панк акорди се врв на музиката.
Нормално подоцна пораснавме и денес гледам со носталгија на тие времиња, знам одвреме навреме да пуштам Пистолс или Рутс или Тенпол Тудор но ете овие пар години сум опседнат со Дарквејв, не знам зошто.

На кој начин се развил вашиот музички идентитет?

 

[Aceso]

Мојот музички вкус е фузија од два совршени а многу различни светови.
Од една страна го имам татко ми, заради кој пораснав со безвременските хитови на The Beatles, Queen, Led Zeppelin, The Doors, Deep Purple, Def Leppard, Eric Clapton, Janis Joplin, Tom Jones, Kenny Rogers….и од екс југославија Индекси, Плави Оркестар, Прљаво Казалиште, Бјело Дугме, Парни Ваљак, Забрањено Пушење and so on.

Од друга страна мајка ми која слуша претежно руска музика, италијански канцони, француски шансони, па и грчки бузуки. Магазин, Даниела, Јелена Розга.

Ја уствари слушам се тоа.

Омилена песна на тато:

Led Zeppelin - Stairway To Heaven (Official Audio)

Led Zeppelin - Stairway To Heaven (Official Audio) remastered from Led Zeppelin IV. 'Stairway to Heaven' is featured in the trailer for Greta Gerwig’s long-a...

youtu.be

Омилена песна на мама:

Алла Пугачева - Миллион Алых Роз_ Million of Scarlet Roses

ALLA PUGACHEVA_ Million of Scarlet RosesThere once lived a painter,He had a house and his paintings.He was in love with an actress,And that actress loved flo...

youtu.be

Омилена песна мене:

Pink Floyd - Wish You Were Here (Official Video)

Pink Floyd 8-Tracks - The New Compilation Album Featuring Eight Curated Classics, Spanning 1971 - 1979. Available 5th June on Vinyl, CD and digitally. Pre-Or...

youtu.be

Али можам да се прилагодам и на Цеца и Аца Лукас ако треба ))))

 

[callejón de la muerte]

Моите не слушаа музика нешто, од дедо ми имам плочи од Жак Брел и Жо Дасен и класична музика па така од мал сум слушал Вивалди да речеме и денес ми е убаво да ги пуштам четирите годишни времиња на јутјуб во различни изведби.
Низ друштво дознав за некои состави, така еден ден лик од друштво низ муабет ми соопшти брат дознав за една јака група се вика дорс мораш да ги слушнеш, а друг скокна во муабетот дека тие дорс биле секташка музика за наркомани, дека пејачот се самоубил откако го напуштила жена му која била сто години постара од него и кој слуша такви музики ќе заврши со хорс у вена. Интернетот беше недостапен тогаш за обични луѓе па инфо се дознаваше по принцип на расипан телефон некој слушнал нешто не дослушнал и посолил малку по свое, но ете, така започна дружењето со вратите на перцепцијата.

 

[Ron Burgundy]

До пред да ставам нет во 2009та само тоа што пуштаат на радио сум слушал. После тоа открив амерички рок и емо. 3 Doors Down, Three Days Grace, My Chemical Romance, Blink 182. После тоа нешто алтернативно како Radiohead, Coldplay, Pearl Jam беа популарни таму 2013та. Али паралелно сум слушал све. ЕДМ, 80с рок, поп, итн. Нова музика не слушам пошто е многу тапа, нема ништо квалитетно. Едино онаа Тејлор Свифт ја слушам на радио, Офелијјааааааааааааааааааааааааааааааааа.

 

[Смртта]

Се формираше касни 80 ти. Братучед ми беше металец и ме хранеше со Iron Maiden, Metallica и слични бендови. За да случајно ги откријам Нирвана на ТВ и од тогаш тој бенд да ми стане појдовна точка на еволуција на вкусот.

 

[ComfortablyNumb]

Мојот музички вкус се оформи 2ра-3та година средно. И предтоа слушав рок музика, но во овој период започнав да ја разбирам. Првиот бенд кој сериозно започнав да го слушам и следам беше Rainbow, кој подоцна ме однесе до Пинк Флојд и од тука ми се смени целиот живот. Огромно влијание за мене, особено во овој период на созревањето. И до ден денес си го слушам тој стил на музика, во факс започнав да слушам техно.

 

[Zlatikevichius]

Мојот музички вкус доста се менуваше низ годините. Во 90-тите најмногу слушав поп: првата касета ми ја даде братучед ми кој имаше колекција од преку 400 касети и грамофонски плочи - беше албумот "Да ти кажем шта ми је" од Здравко Чолиќ (со Чија је оно звијезда, Е драга драга, Чаје шукарије, Маслинасто зелена...). Првиот спот кој го гледав милион пати беше Black or White на Мајкл Џексон, а добро се сеќавам и на Don't Cry на GnR кој исто милион пати го гледав. Подоцна купував доста mainstream pop касети: имав се од Spice Girls и Backstreet Boys, Дино Мерлин, Жељко Самарџиќ, Жељко Јоксимовиќ, Магазин, Нови фосили и електропоп како Др. Иги, И-Ти, Луна и кој уште не. Таму некаде кон крај на 90-тите и почетокот на новиот милениум, кога бев во средно, постепено се префрлив кон рок, особено gothic rock, па така тогаш почнав да ги слушам Архангел, HIM и Виле Вало, The Rasmus, подоцна Evanescence и Nightwish и многу други.

Првиот клучен big shift се случи во 2005 и една онлај игра наречена World Song Contest (онлајн избор за најдобра песна каде претставуваш една држава, праќаш песна од таа држава и се натпреваруваш со десетици луѓе од цел свет секој месец). Тој избор, за разлика од сите останати беше многу поалтернативен, со поекспериментална, поинаква музика. Од таму ми се створи љубовта кон indie поп и indie рок музиката која и ден денес ми е прва љубов. Таму го запознав еден од моите најомилени бендови, Poets of the Fall, потоа Klaxons, Muse, подоцна Of Monsters and Men и многу, многу други. Таму почнав да слушам исландска музика и Sigur Ros, Bjork, mum, Kaleo, Rokkuro, Olafur Arnalds, gus gus и многу други, зашто долго време го претставував Исланд. Изборот уште постои, денес се вратив да ја претставувам Македонија (три пати имам победено - два пати со Македонија: Фолтин - 120 (Везилка) и Cyrillic - Севда, и еднаш со Исланд: OMAM - Little Talks).

Вториот клучен момент кој ме прешифта кон инди музиката беше серијата One Tree Hill која може делува ко тинејџ-соап серија, но до ден денес сметам дека е серијата со најдобра музика во неа. Какви само бисери имам откриено во неа (прв на кој ми текнува е бендот Silversun Pickups. Но од таму ги слушав и Arctic Monkeys и еден куп други).

Денес, не можам да кажам дека слушам само инди и алтернатив рок и поп, слушам се, ама тоа ми е прва љубов. И многу сакам кога ќе откријам некој нов бенд кој ми се допаѓа - последен таков беше The XX преку 1000 Albums... предизвикот.

А инаку, во опкружувањето, додека растев во 90-тите, другарите ми беа сите турбо-фолкери, па иако пркосев со попот, верувајте дека ги знам на памет сите турбо-фолк хитови од 90-тите! Од 200 на сат на Иван Гавриловиќ, до Лепи громе мој на Цеца.

 

[PloTwist]

Моите не слушаа музика нешто, од дедо ми имам плочи од Жак Брел и Жо Дасен и класична музика па така од мал сум слушал Вивалди да речеме и денес ми е убаво да ги пуштам четирите годишни времиња на јутјуб во различни изведби.

Моите во младоста биле рокери. Денес такто ми претежно слуша џез или екс-ју рок, а мајка ми шунд. Она: их леле што се не убих, што се не убииииих испод оне крушкеееее. Их леле што се не убих, што се не убииииих таму где си пала тииииии, на туѓе груди мушкеееее...

Рок заслушав седмо/осмо, почнав со Кис, Д Ху, Битлси, Меиден, Металика, EјСи-ДиСи, Г'н'Р па продолжив со Дорси, мал период и Нирвана, па Зепелин, Сабат, Прпл, СиСиАр. Пистлс и Рамоунс. Квин ги заслупав нешто покасно. Флојд речиси и никогаш да не сум ги слушал, а во ова купче влегуваат и Стоунси. Аеросмит чат-пат. Овие се општите, пред да навлезеш во посебното.

Денес, претежно, сум на британскиот класичен рок, хард рок и метал. Сакам и џез, атмосферски, за читање, за правење некоја позадинска активност. И не можам да пуштам цел албум на некој бенд, тешко, можам само поедини албуми на Металика, ЕјСи-ДиСи, со Скот и после Црниот, Битлси и Дорси.

Во последно време сум на нешто вака:

 

[Io Sono Interista]

Како дете, GnR, Metallica, Bon Jovi, фејк levi 101 фармерки и палта со налепници од рандом хеви-метал бендови на кои им знаев имиња ама никогаш не сум ги слушнал. Со овие се занесувавме, а на ЕмТиВи слушавме поп музика. Од домашната сцена Бјело Дугме, Азра, и се друго што беше популарно тогаш.

Сепак, за мене како дете растено во претежно народњачка средина кон која имав анимозитет, револуцијата дојде подоцна, со првиот компјутер и најдоброто парче софтвер во историјата наречено Винамп, кога дојдов до комплетната дискографија на Битлси, ги преслушав од почеток до крај и одново, и некако работите ми станаа појасни. После тоа преслушав се што се режеше на ЦД во локалните интернет кафулиња.

Моите музички патешествија завршија со Radiohead. Знам да пуштам нова музика да видам што има, но не им знам ни имиња на изведувачите, освен оној портокаловиот и Адел. Не викам дека нема добри работи, но и музиката е навика од минатото, нешто што ти буди носталгија. Затоа сме склони на игнорирање нови работи и преслушување работи кои не враќаат низ времето.

 

[callejón de la muerte]

А инаку, во опкружувањето, додека растев во 90-тите, другарите ми беа сите турбо-фолкери, па иако пркосев со попот, верувајте дека ги знам на памет сите турбо-фолк хитови од 90-тите! Од 200 на сат на Иван Гавриловиќ, до Лепи громе мој на Цеца.

Зарем не ти беше некако незгодно да се дружиш со ликови кои се палат на сељачана, кич, силикони и ботокс, умоболни текстови, ланци, адидас и немачки автомобили? Кај нас во друштво ќе беше анатема некој да каже дека слуша техно не пак народњаци. Ние сметавме дека музичкиот вкус не е само тоа туку екстензија на личноста, страна на човекот свртена кон светот, колективен идентитет, нешто повеќе од чист ескапизам, во ред со тек на време и стареење научивме да толерираме до некаде но никогаш народњаци.
Нив ги поврзувам со грозните 90-ти, немаштијата, отпуштањата, транзицијата, распаѓањето на семејства, руска салата и свадби со кумови со долг нокт на мало прсте кои урлаат наоколу стомакот им игра јојо а мишките запотени и усмрдени, прашања daligo drvis a a a? hehehe едноставно трауматичен коктел кој мириса на трулеж и бев строго против сиот тој мејнстрим турбофолк бран кој ги потопи и онака малите острови на добар вкус и пристојност кои се назираа на површина.

 

[Aceso]

Зарем не ти беше некако незгодно да се дружиш со ликови кои се палат на сељачана, кич, силикони и ботокс, умоболни текстови, ланци, адидас и немачки автомобили? Кај нас во друштво ќе беше анатема некој да каже дека слуша техно не пак народњаци. Ние сметавме дека музичкиот вкус не е само тоа туку екстензија на личноста, страна на човекот свртена кон светот, колективен идентитет, нешто повеќе од чист ескапизам, во ред со тек на време и стареење научивме да толерираме до некаде но никогаш народњаци.
Нив ги поврзувам со грозните 90-ти, немаштијата, отпуштањата, транзицијата, распаѓањето на семејства, руска салата и свадби со кумови со долг нокт на мало прсте кои урлаат наоколу стомакот им игра јојо а мишките запотени и усмрдени, прашања daligo drvis a a a? hehehe едноставно трауматичен коктел кој мириса на трулеж и бев строго против сиот тој мејнстрим турбофолк бран кој ги потопи и онака малите острови на добар вкус и пристојност кои се назираа на површина.

Нема шо да ти биди незгодно. С ким си такав си. Моите другарки не слушаа тоа што ја го слушав дома, така што на излегување музиката беше таа. Пологично беше ја да се прилагодам на нив, отколку они на мене. Така што Цеца, Аца Лукас, Саша Ковачевиќ, Саша Матиќ, тоа е. И Азис, Анелиа, Гергана….е јбг. Не сме безгрешни но сме истински.

 

[callejón de la muerte]

Нема шо да ти биди незгодно. С ким си такав си. Моите другарки не слушаа тоа што ја го слушав дома, така што на излегување музиката беше таа. Пологично беше ја да се прилагодам на нив, отколку они на мене. Така што Цеца, Аца Лукас, Саша Ковачевиќ, Саша Матиќ, тоа е. И Азис, Анелиа, Гергана….е јбг. Не сме безгрешни но сме истински.

Каде сите турци? Не може некој да се прилагодува до таа мера што ќе се симне во канализација. Тоа е премногу, подобро човек да е сам отколку да треба да трампа ментално здравје контра можна осаменост. Од таа квази толеранција дојдовме во позиција да го трпиме тајфунот од гомна кој го зафати балканот и стана најпопуларна "култура". Пиј си каве пиј си тутун и Цеца еден ден ќе ти стане прифатлива.

Некои другари снифаа неостик, тоа не значеше дека и јас ќе тргнам со тубата и ќесето в раце. Јас им укажував дека тоа не е добро, за среќа тоа не траеше долго, се случи можеби 7-8 пати. Сакам да кажам не мора све да се прифаќа пошто ете другари.

 

[Zlatikevichius]

Зарем не ти беше некако незгодно да се дружиш со ликови кои се палат на сељачана, кич, силикони и ботокс, умоболни текстови, ланци, адидас и немачки автомобили?

Јас растев во мала средина. Друштвото од 5 луѓе бевме од пелени заедно. Што се вика: сме делеле и јадење и пиење. Не само што не можеш да бираш со кого ќе пораснеш (и тоа не само зашто немаш друга опција), туку не би го заменил тоа за ништо на светот, дури и од денешна перспектива. Не ти е другар тој кој слуша иста музика како твојата или кој се пали на нешто на кое не се палиш ти. Ако размислуваш поинаку, мислам дека тебе треба да ти е незгодно, во моментов.

 

[ComfortablyNumb]

Да се надоврзам на мојот пост. Слушав и други рок-бендови, но кога ќе се појавеше песна од Пинк Флојд, како да се пренесував во друга димензија. Тоа чувство го имам и денес.

Заборавив да спомнам дека во истиот период, малку подоцна, ги открив и Архангел и Мизар.
Архангел и Мизар ми беа поблиски, пред се затоа што пееја на наш јазик, а имав можност и да ги гледам во живо. Иако сум атеист, црковното пеење отсекогаш ми влевало некаква смиреност, па токму затоа спојот на рокот и црковното пеење кај Мизар ми беше нешто посебно.

Уште од помал бев доста запален и по Легијата, а и денес често ги слушам.

Сум слушал многу музика, и се уште слушам, но мислам дека токму овие бендови се оние вистинските за мене. На крајот на краиштата, кога по толку години повторно им се враќам, веројатно тоа нешто ти кажува.

 

[callejón de la muerte]

Јас растев во мала средина. Друштвото од 5 луѓе бевме од пелени заедно. Што се вика: сме делеле и јадење и пиење. Не само што не можеш да бираш со кого ќе пораснеш (и тоа не само зашто немаш друга опција), туку не би го заменил тоа за ништо на светот, дури и од денешна перспектива. Не ти е другар тој кој слуша иста музика како твојата или кој се пали на нешто на кое не се палиш ти. Ако размислуваш поинаку, мислам дека тебе треба да ти е незгодно, во моментов.

Никој не вели дека музичкиот вкус е пресуден, секако дека има исклучоци и рандом лик кој слуша турбофолк може да е ок. Но дел од другарството е и посочување на негативните појави кои човек ги забележува кај другарот, линија на помал отпор не носи ништо добро. Имам другар кој се пали на џез и таа прича, јас не слушам воопшто џез, но потполно можам да го толерирам тоа. Има разлика од толеранција до преќутување. Јас не можев да премолчам снифање па така им укажував на тоа дека грешат.
Ако се земе кој слој на жители на балканот воглавно се палат на турбофолк не би рекол дека треба да ми е незгодно. Од тешки кримоси до отепана сељачаана, од хулигани до воени злосторници сите тие имаат нешто заедничко...