Зае**би ти мол или трговски без ниедна продавница за електрика, водовод, електроника и продавница за алати.
Добро де, не сум сериозен.
Инаку има отворен тип неколку молови ко нашиот и на север. Ама неколку. Другите се од затворен тип (Аушанот Луксембург, Будимпешта како се викаа тие неколку и уште некои на кои веќе не се сеќавам. Варшава исто имаше од затворен тип, барем тој кај железничката).
Али углавном не сум ни барал ни влегувал у молови, не ме интересирало. Затоа и не ги ни знам какви беа Лисбон, Рома, Ландн, Стокхолм, Кобнхабн и уште кај се не низ Еуропата.
Тоа више ради женско друштво, друштво да им праам и да не се досаѓам. Пошто колешки (најчесто) не идат да разгледаат нешто уникатно, археолошко као занданите у Луксембург, плоштадот со унгарските војводи, Рим да не набројувам миљон места (осим онаа тревнатата фонтана и колосеумот пример за Рим), Стокхолм парламентот и потонатиот брод туку ко без глава, одма шопинг алишта.
Па и овде, освен заради Сетек, Анхоч, не ги ни гледам
другите делови.
Сем кога иам вперено пиштол на чело, хехе.
Највише сум ќеф по Хубо, бивши Електрометал, Алфи, Меркур, такви. Е таму да ме остават, до сабајле ќе гуштам.
Сумарум, ако веќе морам, одам ситимол, најблиску, а ГТЦ со кеј прошетувам. Можеби е и до носталгија. Таму игравме ко деца додека се градеше и беше едини

Али се осеќам ко тица у ваздух у ГТЦ. Башка тунелната поврзаност плоштад, Жена парк, Кеј и кон Маџирмаало. Добро поставен.
Истгејт конкретно за атер отидов еднаш и никогаш повеќе. Не ми легна ептен. Дајмон влегов 2-3 пати ради Сетек и А1.
Кондури алишта кондури алишта, играчки, па кондури, па алишта, фармерки...монотоно.
Пре би влегол за добра храна (ако има, а негде има) и пијачка неголи за шопинизирање. Али за тоа си има па посебни местенца Денуниенција, Аетно село и други главно Поречие.
Ај отидов ко по обичај вон тема, само на јадење мислам
