Драга Кајгана (виртуелен дневник)
- Креатор на темата Acid
- Време на започнување
Tonchie
BATTERY +
- Член од
- 20 јули 2016
- Мислења
- 7.826
- Поени од реакции
- 5.094
Се правам дека ми сметат работи за луѓето да не ми зборат дека сум ова или она.
Само што пишував за неа во една друга тема, по 15 минути - ова излегува на feed.
Нека почива во мир.
- Член од
- 9 октомври 2022
- Мислења
- 5.356
- Поени од реакции
- 16.822
Живееме во свет каде што човекот што планира да го колонизира Марс во исто време има фирма каде што алгоритмот ме носи од порка со двајца миџети како дробат мексичка милфара на клип од Само Вистина со Страшо Ангеловски од МААК конзервативна. Да му ебем матер.
- Член од
- 4 октомври 2019
- Мислења
- 793
- Поени од реакции
- 2.162
- Возраст
- 38
Cuvstvoto koga sproti tebe vo voz kupe ke sedne avstriska milfica so biziklisticki, prirodno dekolte bez sminka i ti kazuva SERVUS (ZDRAVO) a jas polurasonat se ispravam de mi se vidat raminjata i gradite posto sum vo nekoj film na polujoga i blizu do Musle Up level Calistenicks modul, vo mozokot dozivuvam kratok suv orgazam ili blazenstvo, moment na pozitivna trauma, da ne ja zejam kako manijak ae navednuvam vo telefon kade sodrzina e kajgana i nekoj clen @roden kako ja zamisluva eden zenski vlen na forumot, vo isto vreme na ovaa MILFICATA i zvoni telefonot vo ista sekunda pesna so refren HELLO HELLO HELLO.....
Kakva sekvenca i sunhronizacija, sto sum zgresil na gorniot, se mi se rusi kako kula od karti i cuvstvo i zivot i samoto postoenje da ti se namocam i univerzimot.
Kakva sekvenca i sunhronizacija, sto sum zgresil na gorniot, se mi se rusi kako kula od karti i cuvstvo i zivot i samoto postoenje da ti se namocam i univerzimot.
Partizanen banditen
Психијатриски случај
- Член од
- 24 август 2016
- Мислења
- 6.694
- Поени од реакции
- 21.183
Драга,
Можеби сум ти кажувал, а и ке ти кажувам дека интернетот колку му има донесено добро на човекот, толку му има и донесено и лоши работи. Исто така може да го видиш и менталитетот на народот, а мене не ме чуди што коефициентот на интелигенција е толку низок на Балканците, макар и браќата да ги зачуваме. Една од работите која ме највеќе нервира е исмевање на жртвите на насилството. Многу амеби и парамециуми со хаха и релативизирачки натписи се исмеваат со истите, како да е ова 19. век и да е ок да ја претепаш партнерката.
Да не кажам какви натписи имам читано за жртвите не силувањето, само ке им посакам да немаат такви случаи во семејството, па да им се вадат постовите кај што се гледа колку се затуцани авторите на истите. И да, да не релативизирам, како има многу од постарата генерација, има и од мојата генерација што е најстрашно. А мислев дека ке го промени мајндсетот и ке ги отворат очите и променат работите, ама џабе се. Кој не колнел, не денгубел.
Можеби сум ти кажувал, а и ке ти кажувам дека интернетот колку му има донесено добро на човекот, толку му има и донесено и лоши работи. Исто така може да го видиш и менталитетот на народот, а мене не ме чуди што коефициентот на интелигенција е толку низок на Балканците, макар и браќата да ги зачуваме. Една од работите која ме највеќе нервира е исмевање на жртвите на насилството. Многу амеби и парамециуми со хаха и релативизирачки натписи се исмеваат со истите, како да е ова 19. век и да е ок да ја претепаш партнерката.
Да не кажам какви натписи имам читано за жртвите не силувањето, само ке им посакам да немаат такви случаи во семејството, па да им се вадат постовите кај што се гледа колку се затуцани авторите на истите. И да, да не релативизирам, како има многу од постарата генерација, има и од мојата генерација што е најстрашно. А мислев дека ке го промени мајндсетот и ке ги отворат очите и променат работите, ама џабе се. Кој не колнел, не денгубел.
- Член од
- 14 март 2021
- Мислења
- 4.133
- Поени од реакции
- 8.523
добар ден драга,
со телото сум овде негде, а со мислите, негде над Мариово. Doom scrolling the past, веројатно. Размислувам многу за мајка ми, за преубавото село од кое потекнува. Со изворска вода стопена од кизне кои снегови, од нашиот планински џин Кајмакчалан, со црква од 10ти век. Размислувам за дедо ми и баба ми, зошто ја воспитале со некои вредности, како токсична амбициозност. Дали потфрлиле. Дали потфрли и таа кај мене. Размислувам и за татко ми. За мајка му негова размислувам често, тотално нарцисоидна мариовка која цел живот гледаше на суперфицијални работи како физичка атрактивност, како на врвен идеал. Тотално го игнорирала татко ми. Онака како што тој подоцна ја игнорираше мајка ми, и мене. Размислувам и за дедо ми по таткова страна, незнам зошто, за него ми е многу жал. Се сеќавам кога бев да го видам во Мариово пред да летам за Европа. Беше на ридот, со своите 80ет години, со овците како и секогаш. Излегов од кола да се поздравам. Го гушнав, очите му светеа како бронза од сонцето, замислен беше. Влегов во кола и се спремав да тргнам, погледот го фиксираше цело време на мене. Ова беше збогум, последните мариовци, последната капка од светата крв Ахилова. Се делам од тебе, се делам од себе.
Јас не сакам своите карактерни маани да ги оправдам преку обвиненија за родителите. Растеле онака како што растеле и станале она што се. Исто како и јас.
Но нешто што неможам да заборавам е колку суров беше татко ми во мигови кога на мајка ми и било најтешко. Комплетно отсуство на љубов и емпатија. Презир. Тежина му бевме. Потоа ми текнува колку го презирала сопствената мајка, па јасно ми е кој го всадил тој демон во него. Горчливо.
Пошто не сум активен на форумов, решив да запишувам мисли во една тетратка. Некогаш ги препрочитувам. Не е убаво.
Мило ми е што ова завршува со мене. Сам.
Ништо не е посоодветно од такви одлуки, после сето тоа.
Не е се толку мрачно. Прошетав на убави места летово, митска Грција и мојата Македонија во главно.
со телото сум овде негде, а со мислите, негде над Мариово. Doom scrolling the past, веројатно. Размислувам многу за мајка ми, за преубавото село од кое потекнува. Со изворска вода стопена од кизне кои снегови, од нашиот планински џин Кајмакчалан, со црква од 10ти век. Размислувам за дедо ми и баба ми, зошто ја воспитале со некои вредности, како токсична амбициозност. Дали потфрлиле. Дали потфрли и таа кај мене. Размислувам и за татко ми. За мајка му негова размислувам често, тотално нарцисоидна мариовка која цел живот гледаше на суперфицијални работи како физичка атрактивност, како на врвен идеал. Тотално го игнорирала татко ми. Онака како што тој подоцна ја игнорираше мајка ми, и мене. Размислувам и за дедо ми по таткова страна, незнам зошто, за него ми е многу жал. Се сеќавам кога бев да го видам во Мариово пред да летам за Европа. Беше на ридот, со своите 80ет години, со овците како и секогаш. Излегов од кола да се поздравам. Го гушнав, очите му светеа како бронза од сонцето, замислен беше. Влегов во кола и се спремав да тргнам, погледот го фиксираше цело време на мене. Ова беше збогум, последните мариовци, последната капка од светата крв Ахилова. Се делам од тебе, се делам од себе.
Јас не сакам своите карактерни маани да ги оправдам преку обвиненија за родителите. Растеле онака како што растеле и станале она што се. Исто како и јас.
Но нешто што неможам да заборавам е колку суров беше татко ми во мигови кога на мајка ми и било најтешко. Комплетно отсуство на љубов и емпатија. Презир. Тежина му бевме. Потоа ми текнува колку го презирала сопствената мајка, па јасно ми е кој го всадил тој демон во него. Горчливо.
Пошто не сум активен на форумов, решив да запишувам мисли во една тетратка. Некогаш ги препрочитувам. Не е убаво.
Мило ми е што ова завршува со мене. Сам.
Ништо не е посоодветно од такви одлуки, после сето тоа.
Не е се толку мрачно. Прошетав на убави места летово, митска Грција и мојата Македонија во главно.
