Ќеј,
Секојпат кога сум Прилеп работите се толку...македонски.
И ова го мислам на најубав можен начин. Дечишта возат електро скутери - два другари качени на еден скутер, се пикаат за сантим до џипот. И мене не ми смета. Апсолутно. Ништо. Од таа. Македонска. Енергија.
Смачено ми е од деца кој се редат ко патки на семафор и чекаат да дојде зелено дур да поминат ко роботи. Уште на таа возраст мора да се ко роботи? Дали е тоа океј?? Hate me!!!
Друго, преубавото Мариово копа на стара Македонија, на моите гени Александрови, Аргеадни ил Дорски ил Мирмидонски или какви и да се, со старата гробница во село Бонче каде беа најдени штитови ко тие од Вергина. Дур и солидно измешани да се со Словенски моите гени, пак смрди, копа на стара Македонштина.
Знам дека како многу други луѓе, јас тешко прострадав овде. Да гледам сега од оваа точка и да се радувам на родот мој е во најмала рака прогалено, прокудено, превилигирано. Но јас секогаш бев горд на своите гени. Особено кога растев.
Ми фалеа овците по зелените пасишта. Тука крај реката, пролетно надојдена, видов и еден преубав Македонец, кој уште во седмо одделение извиши солидни 1.88цм. Со неговото Davidson џиш црвено палто - се видов себе, далечни 2010ти. Тогаш сеуште имаше толку многу народ.