Златна средина

[Crazy in Love]

Велат: Не е убаво да му/и трчаш по газот, ќе му/и здосадиш. Ама не е убаво и тотално да го/ја игнорираш.

Не е убаво постојано да ќутиш, така си досаден, ама не треба и да мрчиш за се и сешто.

Не е убаво ич да не си љубоморен, ама не е убаво и да си опсесивен.

Постојано се збори дека не е убаво да се оди во екстреми во врската, дека најубаво е златна среднина да се има.

Прашањето ми е: Која е мерката за златна средина која ја прави врската успешна и цврста? Според кој критериум се одредува златната средина?

Или сепак е до нас луѓето, па ништо не ни одговара. Ако е црно, треба да е бело или ако е бело треба да е црно.

Златната средина е мит или вистина?
И како се создава?

Или зависи од карактерите не луѓето и нивната замисла за златна средина?
Или сепак има некој општоприфатен критериум?

 

[Saladin]

Златна средина или у превод еден вид совршенство. Не постои - секогаш има бегање од страна, сакајќи или не.

 

[048]

нема мерка за 'златна средина'....зашто истата како што кажа Saladin не постои.

 

[Crazy in Love]

Златна средина или у превод еден вид совршенство. Не постои - секогаш има бегање од страна, сакајќи или не.

нема мерка за 'златна средина'....зашто истата како што кажа Saladin не постои.

Хм, можеби мерката за златна средина варира од човек до човек, но сепак постои. Значи мислам дека не е валиден аргументот дека сите луѓе мора да забегаат во екстремни емоции. Потребна е самоконтрола, но сепак може да се стигне до златна средина. Барем јас така мислам. Е сега како да се стигне е прашањето?

 

[The Goddess]

Најдобро е да бидеш таков каков што си, ако си мрчатор биди мрчатор, ако си добар биди добар. Сите парови не се исти. Има парови кои ако се искараат одма ќе раскинат и повеќе нема да се погледнат и има парови кои три пати дневно се караат и никако да се разделат затоа што тоа за нив е природно, нормална појава и не можат без тоа.
Затоа златна средина е одвишна, секој со своето.

 

[Bibo]

Велат: Не е убаво да му/и трчаш по газот, ќе му/и здосадиш. Ама не е убаво и тотално да го/ја игнорираш.

Не е убаво постојано да ќутиш, така си досаден, ама не треба и да мрчиш за се и сешто.

Не е убаво ич да не си љубоморен, ама не е убаво и да си опсесивен.

Постојано се збори дека не е убаво да се оди во екстреми во врската, дека најубаво е златна среднина да се има.

Прашањето ми е: Која е мерката за златна средина која ја прави врската успешна и цврста? Според кој критериум се одредува златната средина?

Или сепак е до нас луѓето, па ништо не ни одговара. Ако е црно, треба да е бело или ако е бело треба да е црно.

Златната средина е мит или вистина?
И како се создава?

Или зависи од карактерите не луѓето и нивната замисла за златна средина?
Или сепак има некој општоприфатен критериум?

Па самата праша и самата си одговори... Едноставно не иди во екстреми на некои од овие „полиња“ и ете ти ја таа средина.

 

[Saladin]

Хм, можеби мерката за златна средина варира од човек до човек, но сепак постои. Значи мислам дека не е валиден аргументот дека сите луѓе мора да забегаат во екстремни емоции. Потребна е самоконтрола, но сепак може да се стигне до златна средина. Барем јас така мислам. Е сега како да се стигне е прашањето?

Идеал и идеално нешто. Тоа ми беше поентата. Ама повеќето работи што се идеал се само идеал. Затоа без нив, реалноста е тапа.

 

[048]

Хм, можеби мерката за златна средина варира од човек до човек, но сепак постои. Значи мислам дека не е валиден аргументот дека сите луѓе мора да забегаат во екстремни емоции. Потребна е самоконтрола, но сепак може да се стигне до златна средина. Барем јас така мислам. Е сега како да се стигне е прашањето?

Доколку се премине границата тогаш тоа прераснува во опсесија....премалку не чини.....премногу пак нечини угоре високо, удолу длабоко...

 

[leandra]

Јас знаеш како размислувам колешке, дека невозможно е цел живот да му одиш по газот на некој или да го игнорираш, дека можеш цело време во врската да ќутиш или мрчиш секој ден, ниту пак константно да си љубоморен без причина. Така да златната средина во врска ја постигнува секој човек, ден два ќе ќути, потоа ќе мрчи, на период ќе биде љубоморен на период без причина нема да биде и така фино лепо изразено во временски период постигнуваш баланс.
Бидејќи нелогично ми е да си пола љубоморен, или денес да ти се молчи, а ти со сила да зборуваш, итн. Луѓе сме емоциите неможат секогаш да се исконтролираат во потполност.

 

[Crazy in Love]

Доколку се премине границата тогаш тоа прераснува во опсесија....премалку не чини.....премногу пак нечини угоре високо, удолу длабоко...

Еве може тука и друго прашање да се постави кое е поврзано со темата: Ако не постои ете златна средина, ондак која е границата која го одвојува нормалното однесување и опсесијата? Кој ги креира тие граници?

Идеал и идеално нешто. Тоа ми беше поентата. Ама повеќето работи што се идеал се само идеал. Затоа без нив, реалноста е тапа.

Хм, не би рекла дека златната средина е од оние идеали кои не постојат во реалноста. Сепак, доколку постојано сите луѓе одеа во екстреми, човештвото одамна ќе беше изумрено. Секогаш мора да има луѓе кои ќе прават баланс помеѓу екстремите, а токму тоа е златната средина.

Па самата праша и самата си одговори... Едноставно не иди во екстреми на некои од овие „полиња“ и ете ти ја таа средина.

Ама поентата е како се одредува што е екстремно? Зависи од човек до човек или има општоприфатена генерализација за тоа што е екстремно? Кои се тие граници кои не смеат да се поминат?

 

[Tetro]

Потребна е самоконтрола, но сепак може да се стигне до златна средина. Барем јас така мислам. Е сега како да се стигне е прашањето?

Со самоконтрола. И контрола врз другите околу себе.

Ама не, пак нема да може една единка да се исконтролира до тој степен за да ја достигне таа "златна" средина која ќе ја прифати околината и да се претопи во неа како "златна", адаптирајќи се на сите околу неа, поради тоа што сите луѓе немаат исти барања кои може да бидат задоволени.

 

[Crazy in Love]

Јас знаеш како размислувам колешке, дека невозможно е цел живот да му одиш по газот на некој или да го игнорираш, дека можеш цело време во врската да ќутиш или мрчиш секој ден, ниту пак константно да си љубоморен без причина. Така да златната средина во врска ја постигнува секој човек, ден два ќе ќути, потоа ќе мрчи, на период ќе биде љубоморен на период без причина нема да биде и така фино лепо изразено во временски период постигнуваш баланс.
Бидејќи нелогично ми е да си пола љубоморен, или денес да ти се молчи, а ти со сила да зборуваш, итн. Луѓе сме емоциите неможат секогаш да се исконтролираат во потполност.

И мене мислата натака ми тера. Се согласувам дека во суштина е да се прави баланс помеѓу екстремите и тоа на периоди. На пример: едниот нешто ќе зезне, другиот ќе премолчи, па после тоа ќе промрчи, па улогите ќе се сменат. Мислам дека најбитно е топката постојано да оди од едниот на другиот, а не само едниот да ја држи кај себе.

 

[leandra]

И мене мислата натака ми тера. Се согласувам дека во суштина е да се прави баланс помеѓу екстремите и тоа на периоди. На пример: едниот нешто ќе зезне, другиот ќе премолчи, па после тоа ќе промрчи, па улогите ќе се сменат. Мислам дека најбитно е топката постојано да оди од едниот на другиот, а не само едниот да ја држи кај себе.

Топката мора да оди од еден до друг, замисли некој да издржи некој што цел ден мрчи или цел ден уста не отвара. Па ни родената мајка не би го поднела )

 

[Saladin]

Трагањето по баланс

Еве може тука и друго прашање да се постави кое е поврзано со темата: Ако не постои ете златна средина, ондак која е границата која го одвојува нормалното однесување и опсесијата? Кој ги креира тие граници?



Хм, не би рекла дека златната средина е од оние идеали кои не постојат во реалноста. Сепак, доколку постојано сите луѓе одеа во екстреми, човештвото одамна ќе беше изумрено. Секогаш мора да има луѓе кои ќе прават баланс помеѓу екстремите, а токму тоа е златната средина.



Ама поентата е како се одредува што е екстремно? Зависи од човек до човек или има општоприфатена генерализација за тоа што е екстремно? Кои се тие граници кои не смеат да се поминат?

Никогаш нема колку инпут толку аутпут. Често едната страна преовладува. Затоа трагањето по баланс и мир е еден вид на идеал. Само во математиката како што вика Бејкон има вистина: If in other sciences we should arrive at certainty without doubt and truth without error, it behooves us to place the foundations of knowledge in mathematics.

Другото се е релативно. И менливо.

 

[burn84]

Балансот доаѓа со годините и искуството. Тука зборувам од индивидуална гледна точка.
Никој од нас не знае каков е врска или меѓучовечки односи се додека не дојде периодот кога те одјебале па земаш да се преиспитуваш.
Првиот пат си бил многу нападен, вториот пат незаинтересиран итн.
Со тек на време си го наоѓаш балансот, се разбира ова важи и за балансот во врската или кудебило...