Би се одлучила ако веќе немам каде,сепак сеуште важи тоа “Подобро е детето да расте со двата родитела него ли со еден“ но...
Што ако другата страна не знае да се грижи за него? Го тепа,онака,без никаква причина? Што ако се расправам по цели денови и ноќи со него,што ако ме малтретира и мене [Да дозволам да го гледа и слуша моето дете тоа? Нема шанси!] [Секако примериве ги давам ако бидам веќе во брак]
НИКОГАШ ама баш НИКОГАШ не би дозволила на своето дете да пати заради некој кој што незнае да го сака,кој што незнае како да му ја пружи потребната нега и поддршка,кој што го учи на сосема погрешни работи,кој што го кара,тепа без причина или сл.
Во тие случаеви да,би останала самохрана мајка и сама би пробала да го изведам тоа дете на вистинскиот пат,би пробала да го научам на вистинските вредности во животот,би се мачела,напорно би работела за да му овозможам се,би си скратила јас многу работи,би направила се што можам за тоа дете да го направам човек.Не би сакала да има последици,трауми од расправиите кои ги имало дома,детството би му било многу поубаво подалеку од сето тоа.
Не би била совршена самохрана мајка,знам,свесна сум,но подобро со мене,него ли и со двајцата од кои што едниот ништо добро не прави,место да напредува семејството благодарение на него,да се уназадува и секако пак детето да страда.