Ваша поезија!

[Il Chino]

Цедилка за лимони

Јебига мали... ајде и јас.

Значи деби, ако не ви се допадни 3/4 црвенки ќе свршат работа, нема да ме видите веќе.



Ти!
- Ми требаш веќе не вели,
зошто јас, сум оној што,
таа вечер ти го напушти...

Ти!
- Ми ги одзеде последните атоми,
а сега, твоите коси катрани,
красат туѓи постели...

Ти!
- Подалеку од мене замини,
во моите очи денес си,
само цедилка за лимони.

 

[Razorblade Kiss]

Јове,добро е бе..знаеш на што потсеќа малку....?
Си ја слушал ли една макфестовска песна ,Трајче Манев мислам беше-Осамен се викаше песничката..одеше вака...
Ти!
Што ми ја украде душата ти...итн.
далеку од црвено што зборуваш,добра е :smir:

 

[Сатори]

~*~

13.11.2007-педагогија

Дозволи ми го моралот, момче,
побарај ми го измерен на кантар,
преточен во злато,
нараквица изгубена
па најдена на патот.

Разруши ги бариерите, момче,
нека потече водата,
нека распука браната,
толку силно чувана
толку силно и болно оплакувана.

Погледот завиткај ми го во марама, момче,
синилото продај го на пазар,
зеленилото чувај си го во плакар,
и диши ги моите очи
и да умрам макар.

Верувај во мојата душа, момче,
терај ги слободно туѓите коли по патот
судбината и така празна е
оставена за стапалките,
за да пропаднеме во адот.

Присвој ме како своина, момче,
па поставиме на полица крај прозорец,
научи ме порцеланот да го искршам,
да не погледнам нас, какви што сме,
духот во себе да го прекршам!

 

[Nemiseverue]

Во мугри сум тажен,
пладнето ќе го преспијам,
вечерта ќе се запијам пак.

моментите на депресија во ситни часови кога сонцето изгрева...
се мигови на тотална апатија, но ја сакам бидејќи срцето ми сонува...
Не ми е грижа дали имам обврски, на душата подврски и преврски...
ќе собирам сила додека конечно не закржлават овие коски...
А на крајот ќе седнам на алкохол кој лизга, на коњак со мраз...
бидејќи знам дека римите ми се смешни, неа ја немам а тој ми единтвен спас.

Ова ќе го наречеме... хмммм... епски хаику... или како веќе сакате, се разботи за дигресија во мојата депресија која ја исполнувам со патетика во темата каде е најважна естетика. Знам, не е за мене оваа проблематика, но ... малку ЕПП не е на одмет.

п.с. Јове, не можам со твојот цеден лимон, признаам :zid:

 

[Serpico]

Безимениот


Сонливо утро пред МНТ
види чудо - заспана газела,
нудам ервејвс и дим;
такво утро, ноќ e бела.
Се прекрстив, име менав
на Шлиман (од Троја) името му го земав.

Вториот подест
на скалите од травертин,
и први прсти низ коса
во ден без "брилијантин".
Се прекрстив, име менав
на Радован името му го земав.

Соба со теѓет перде
и полупразно шише
од кока-кола без шеќер;
Гужва раја молк дише.
Се прекрстив, име менав
на Паљачо името му го земав.

Викнав Е! за ем по це
на ква-драт, на-врат и на-нос,
викнав Е! и еби се
за емотивниот од Галапагос.
Се прекрстив, име менав
на Ичкур Неболен името му го земав.

*
За Пичерусо.

 

[Il Chino]

^
Ха - хаха - хах - а - хх - хм. (сител реклами стил)
Ајде кога ме форсирате, ама не оди на добро работава, само ако ми се смеете зад грб ќе ве шамарам.

Денес нешто ново, подарк СитхЕл стил... сега можи ќе наликува на нешто веќе видено, ама фрешмен сум и учам од најдобрите и то.


Каде ќе ви оди душата?


Каде ќе ви оди душата?
Сурова е реалноста,
помислете на иднината,
кон што цели оваа нација?

Каде ќе ви оди душата?
Гледам само чад од фабриката,
каде е сонцето што до скоро го гледав јас,
се стопи ли последната коцка мраз?

Каде ќе ви оди душата,
дванаесет годишници со лепило во раката,
сиромаштијата и војната,
станаа главна навика.

Јас прашувам...

Каде ќе ви оди душата?
Ја нема ни месечината,
надвиснала темнината,
дали Луцифер... пристигна?

 

[¯\_(ツ)_/¯]

Теретана.

Инструктори,тегови
тегови тегови
Јас.
САМ.
Кревам,кревам
не знам за умор
кревам кревам
не знам за замор
ЦРНА ТОЧКА.
го молам господ за следна шанса
одмор
одмор
барам помош.
добивам сок од јаболко.
болка
мускули
бицепс.

 

[Il Chino]

Бели мугри

Бели мугри

Завесата се спушти,
радиото почна да шушти,
бели мугри... дежа-ву,
и сеќавања џужди.

Бел кров на комшиската куќа.
бели алишта на розевата штипка,
снегулки се збрале ко луѓе за грчка виза,
стигна ли зимата...
или ова е минатонеделна реприза?

Лисјата пожолтени, станале бели
бел е Пелистер и стазите цели.
Скијање, санкање и тепачки со снег,
зимата пристигна во Битолскиот свет.






Бело

Бело чело, лице бело,
бело месо... бисер, бел.

Бел шеќер, бело млеко,
Бело циганче... гулаб, бел.

Бела ноќ, бел ритам,
бело газе... кондом, бел.

Мајкл Џексон.

 

[Сатори]

~*~

Чекор по чекор,
тивко, полека, со нежност,
ако ја имаш мојата љубов.

Ќе ти покажам две планини,
меки вдлабнатини,
пердувести долини
дрвја и птици во моите ливади.
Ќе ти го донесам сонцето на подарок,
а месечината на чување,
светот ќе го изменам за тебе,
ќе замолчам,
ако ја имаш мојата љубов.

Игра на артистите,
мелодија исткаена на харфа
со магични зборови,
во замокот на мојата душа,
секој прозорец ќе ти го пресликам
во срцето,
на телото,
ако ја имаш мојата љубов.

Ќе ти подарам цел свет со магии,
живот во 1001 ноќ,
ако ја имаш мојата љубов.

Љуби ме!

 

[Ljupco]

LITTLE MISS DANCE

She walks across the empty floor
as though the world has ended
Another night has made its rounds,
and she still goes on...

Her dress she will save for another night,
then wear it as though it were new...

Oh, she tried to show herself off in her own very common manner
By walking back and forth continually
as though she carried a melody...

She never danced, but only watched
as she sat in her own little corner.
Lost in a world of unconcern, a world where she is a loner...

The lights are out, the music hushed, and now her world begins,
a world of dreams and everywhere the sound of violins.

She dances across the stardust floor
in the arms of a lover she has found,
her hair making golden circles of light
as he takes her round and round.
The music comes from across the clouds,
floating softly in her ear.
Just for a moment, soaring up high, her heart has no fear.
Then tears come softly across her cheeks.
In her dreams she is such a romancer,
yet on this cold and empty floor, she is just a lonely dancer.

 

[¯\_(ツ)_/¯]

Кај Гана

Кај Гана тој секое утро одеше
кравите ги молзеше
Кај Гана тој кафето го пиеше
и очите ги триеше
Кај Гана тој дрва цепеше
и внимателно ги редеше
Кај Гана платата ја земаше
и дома пијан се враќаше
х2


Гана (скратенка од Ганимет)

 

[--**ЕмА**--]

уау, многу убаво напишано....
еве нешто мое што го напишав во маврово кога седев на балкон , надвор врнеше и си слушав една песна од селен дион ама не ми текнува како се викаше... една француска, многу убава... и ми дојде инспирација ...

Седам во тивката ноќ, седам заедно со дождот кој лесно паѓа на тревата и оѕвонува со секоја капка....
Се изгледа толку прекрасно, тивко и осамено...
Адреналинот полека го осеќам во мене како што се враќам со мислите назад во минатото...
патувам...патувам брзо низ сеќавањата, низ моментите...
Го гледам светот со други очи, гледам пред мене нешто надвор од реалноста, поинаква вистина, толку несфатливо толку прекрасно...
Осеќам предизвикувачка брзина, трчам, трчам низ патеката која нема крај...
Погледнувам околу себе, времето е исто но моментот е толку различен. Бурност во мене, немирност во крвта, болка во срцето...ја осободувам со секоја капка мастило на листот.
Воздухот емојот живот, ветерот мој пат, срцето мој водич.
Се губам во вистината како денот во ноќта и сваќам дека она што го барам е на ова место , во овој миг. Непозната патека....

 

[--**ЕмА**--]

Еве уште нешто:

- Зошто вистински не знаеш да ја возвратиш љубовта што ја барам од тебе? Полека почнав и во тагата да се губам себе...
Барем излажи ме , кажи ми ТЕ САКАМ ,
за да имам вреден момент низ сеќавањата да се враќам...
Во тие зборови ке верувам со сила
и ќе ја сакам лагата која вистина никогаш не била.
Ке одам напред, напред со лагата која силно ме боли,
и да се откажам од тебе- срцево го моли...
И пак се прашувам зошто е вака?
зошто твоето срце не знае витински да сака?
надежта и вербата во себе ја губам,
зошто одбиваш секаква подршка и љубов која ти ја нудам?
И повторно сама,
со пенкало во рака...
со очи насолзени и во душата тешка мака..
и со ова срце коа вечно ќе те сака...

 

[maja_malo]

Seuste....

Seuste te sakam.... te posakuvam...
Znam da ne treba...
no sepak te sakam...
iako toa ne go posakuvam

Sudbinata sama
nasata prikazna ja ispisa...
nisto ne me prasa
povtorno so mene
se poigra...

Tvojot pogled....
Samo eden pogled
i kako so ziv plamen
ja izgori mojata dusa
i samo pepel ostana...
begam od tebe....
begam od sebe....
umiram za tebe....

Navecer ne spiam...
denje budna sonuam....
samo na tebe se nadevam...
na nikoj drug ne se davam...
samo tebe sakam
za sekogas da ti se predadam...

Sama i bespomosna
vo tvojata merza se zapletkav....
a od nea .... nema izlez...
na pat bez povratok sum trgnala...

Jas sepak te sakam...
A znam da ne smeam
no jas te sakam
a toa ne go posakuvam

Blisku do tebe

Koga povtorno ke pominuvas
po onaj star pat....
koga povtorno ke go slusnis sumot na drvata
znaj tuka sum blisku do tebe....

Koga povtorno ke gi slusnes
onie nasi stari pesni.....
koga ke pomislis na onie pominati denovi...
znaj tuka sum blisku do tebe...

Ako nekogas sednis sam na
onaa nasa klupa vo parkot....
mozebi ke pomislis deka sum daleku....
Znaj tuka sum blisku do tebe...

Koga ke pomislis na site onie
zborovi koi ne trebase da mi gi kazis,
site tie navredi.....lagi....
nemoj da go zaboravis
ona nase TE SAKAM....

Koga ke pomislis deka sega sum
samo tvoe minato,
ti moj spomenu,
deka neka nikogas nema poveke da se vratam,
se lazes....

Koga povtorno ke odis
po onie ulici,seti se na mene...
vo sekoj cekor,ke te prepoznaam...
Iako sum sega daleku....

Ti ne gi vide solzite onoj den,
ti ne ja vide bolkata vo moite oci ...
onaj den koga se razdelivme.....

Izmamnik

Te gledav kako...kako odis so mnogu drugi..
kako zaminvas so nasmevka na liceto...
a jas ostanvav sama....
svakav da sakam samo eden obicen izmamnik....

kaj se vetuvanjata dragi,kaj se nasite ..zaednicki noki...
sakam iskreno da mi odgovoris...
so tie oci ...ti ne znaes da lazis...

koga ke svatis deka,i jas nekogas ...
nema da mozam poveke da gi gledam....
deka ke pocnam da gi mrazam...tie tvoi angelski oci...

onie koi me povredija
kako niedni predhodno...
poradi koi nikogas
poloso ne mi bilo...

a ti gi prostuvav site tvoi proneveri...
site lagi,jas vervav,od vistinata
begav,se dodeka nekoja
druga ili treta kraj tebe zaspivala...

mozebi e i sega so tebe..mozebi
mislis na mene dodeka nea ja baknuvas...
tvojata slika pred mene stoi...
glasot pocnuva da mi treperi...
a ocite poleka se zamagluvaat..
ne sakam solza da pustam...
taka samo bolkata ke bide pogolema...

ne kazav sto sakav,premnogu vistinata
me bolese...
ti zamini...mozebi nikogas nema da
se vratis kaj mene...
ama se nadevam dragi...
deka eden den ke me svatis...

setise koga sedev kraj tebe..
koga te tesev i ubeduvav da prodolzis ponatamu..
me bolese sekoj eden zbor...
ama se trudev da pominam preku se...

to e ljubov nekoja ,posebna...
poinakva....
no i sega...dodeka gi baknuvas nejzinite
prljavi usni..znam mozebi mislis na mene....

Ima li nadez....

O Boze me slusas li koga te povikuva....
me gledas li koga navecer se molam....?
Gledas li deka poleka umiram...?
Umiram bidejki sum osudena da sakam...

A ti mi podari
da sakam nevozmozen...
Zar sum tolku prokleta..?
Zar zasluzam osamenost..?

Ti seuste molcis...
Odgovor nema..
Seuste se nadevam i prasuvam
sto li uste zivotot mi sprema...?

Ke mi donesi li ljubov
vo moite pregratki...
ke moze li nekogas koga ke baknam
nekoj da osetam ljubov vo srceto moe,a pritoa
da ne sledi bolka...?

Koga sekavanjata za mene ednas ke se vratat...
koga ke svatis deka edni oci patat...?
tie iskreni...sekogas bea...


posveteni na lisnosta koja premnogu ja sakav a premnogu me povredi...

 

[veshtichka]

за скотот

те сакав скоту еден!
ајде сега оди си!
.....